Από το Blogger.
RSS
Container Icon

O Πρέσβης της Ουκρανίας στην παρουσίαση «Το μυστικό της Σαρκοφάγου»


Ο Πρέσβης της Ουκρανίας κ. Σεργίι Σουτένκο θα τιμήσει με την παρουσία και τον χαιρετισμό του την παρουσίαση του ιστορικού μυθιστορήματος «Το μυστικό της Σαρκοφάγου» του Ουκρανού συγγραφέα Νίκολας Χόμιτς που θα γίνει την Τετάρτη 25 Σεπτεμβρίου 2019 ώρα 7 μ.μ. στο Public Συντάγματος, καθώς αποτελεί το πρώτο ουκρανικό μυθιστόρημα που μεταφράζεται στα ελληνικά και κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Πνοή.


Χαιρετισμό θα απευθύνουν επίσης η βραβευμένη συγγραφέας της Ουκρανίας κ. Μαρία Βορόμπεη και ο Αντιπρόεδρος της ΠΕΛ-συγγραφέας κ. Ηλίας Παπακωνσταντίνου.
Για το βιβλίο θα μιλήσουν η μεταφράστρια Οκσάνα Τερέσενκο, η εκδότρια-συγγραφέας Κάκια Ξύδη και ο ιστορικός-συγγραφέας Νίκος Καρμοίρης.






Οπισθόφυλλο
Oι σκιές του παρελθόντος θαμμένες στους αιώνες, σχεδόν ξεχασμένες. Πόσο επικίνδυνο είναι να τις ενοχλήσεις;
Όταν οι αρχαιολόγοι ανοίγουν τη σαρκοφάγο του Γιαροσλάβ του Σοφού, τους περιμένει μια μεγάλη έκπληξη: τα λείψανα του Μεγάλου Πρίγκιπα του Κιέβου λείπουν. Μια παρέα φίλων αναλαμβάνει να λύσει το μυστήριο αγνοώντας τις συνέπειες…
Στους αναγνώστες παρουσιάζεται ένα ιστορικό πανόραμα από τον 11ο ως τον 21ο αιώνα. Ακολουθούμε τα ίχνη του Γιαροσλάβ του Σοφού από το Κράτος των Ρους στη Βυζαντινή Αυτοκρατορία, κι από τη Σοβιετική Ένωση του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου μέχρι τη σύγχρονη Ουκρανία. Τι συνδέει τον Μεγάλο Πρίγκιπα με την Άννα την Πορφυρογέννητη και τον Στάλιν; Και τελικά, πού βρίσκονται τα λείψανα του ηγέτη των Ρους του Κιέβου;
Το βραβευμένο ιστορικό μυθιστόρημα του σύγχρονου Ουκρανού συγγραφέα Νίκολας Χόμιτς, «Το μυστικό της σαρκοφάγου», αποκαλύπτει τα μυστικά της αρχαίας και σύγχρονης ουκρανικής Ιστορίας.



Βιογραφικό

Ο Νίκολας Χόμιτς γεννήθηκε στην Ουκρανία όπου και διαμένει με την οικογένειά του. Μετά την αποφοίτησή του από την ιατρική σχολή εργάστηκε ως γιατρός. Το 1986-1987 συμμετείχε στην εκκαθάριση του εργοστασίου πυρηνικής ενέργειας του Τσέρνομπιλ. Το πρώτο του βιβλίο  εκδόθηκε το 2011 και είναι μια συλλογή από ιστορίες και δοκίμια με τίτλο «Η νύχτα της γοργόνας». Το 2012 εκδόθηκε το μυθιστόρημά του «Η ώρα». Το 2013 και το 2016 εκδόθηκαν αντίστοιχα δυο ιστορικά μυθιστορήματα (διλογία) – «Χώρος Χ - Η επικράτεια του ψέματος» και «Το μυστικό της σαρκοφάγου». Το 2018 εκδόθηκε το πρώτο βιβλίο από τη διλογία «Το μαύρο φεγγάρι» και αναμένεται το δεύτερο. Έχει αποσπάσει πολλές φορές διεθνή λογοτεχνικά βραβεία με κυριότερα από το «Warrior of light», «Don Quiijote» και από το  Magazine Rainbow.
Είναι μέλος της Εθνικής Ένωσης Συγγραφέων Ουκρανίας, ένας από τους διοργανωτές και μέλη της κριτικής επιτροπής του Πανουκρανικού Λογοτεχνικού Διαγωνισμού για Παιδιά που ονομάστηκε Λέσια Ουκράινκα. Βιβλία του έχουν μεταφραστεί και κυκλοφορούν στο Αζερμπαϊτζάν, τη Λευκορωσία, τη Ρουμανία και την Ελλάδα, ενώ αναμένεται να κυκλοφορήσουν και στη Σλοβακία.



Συγγραφέας: Νίκολας Χόμιτς
Τίτλος: Το μυστικό της Σαρκοφάγου
Σελ. 476 Διαστάσεις 14Χ21
Τιμή: 16 €
ΙSBN 978 618 5307 80 6
Ημερ. κυκλοφορίας 9/2019
Κωδικός: 19110

  • Digg
  • Del.icio.us
  • StumbleUpon
  • Reddit
  • RSS

5+2 βιβλία της Πνοής που πρέπει να διαβάσετε!



Τα βιβλία της Πνοής κυκλοφορούν διαβάζονται, κρίνονται, αγαπιούνται, εντυπωσιάζουν.
Θέλοντας να δούμε κι εμείς τι βιβλία προτιμάτε να διαβάζετε σας ζητήσαμε να μας δώσετε πέντε τίτλους που ξεχωρίσατε. Η ψηφοφορία για τους συγγραφείς ήταν μυστική, για ευνόητους λόγους, και για τους αναγνώστες έγινε στην ομάδα «Πνοή δημιουργίας».
Έλαβαν μέρος 94 άτομα.
Ευχαριστούμε πολύ όλους και όλες εσάς που μπήκατε στον κόπο να μας δώσετε τα 5 βιβλία της Πνοής που αγαπήσατε, για τους δικούς του λόγους ο καθένας.

Σε γενικές γραμμές ψηφίστηκαν όλα σχεδόν τα βιβλία. Όμως πέντε από αυτά ξεχώρισαν. Επειδή στη δεύτερη και στην τρίτη θέση ισοβάθμισαν δύο τίτλοι, γι’ αυτό σας παρουσιάζουμε
5 + 2 βιβλία της Πνοής που πρέπει οπωσδήποτε να διαβάσετε.

1) Πρώτο βγήκε το «Βαθύ Ρήγμα» του Τόλη Αναγνωστόπουλου.

Ένα ομολογουμένως σκληρό βιβλίο για απαιτητικούς αναγνώστες που βρίσκει φλέβα κατευθείαν.
Αυτό μας δείχνει ότι οι αναγνώστες μας επιδιώκουν να διαβάζουν βιβλία μεστά με περιεχόμενο.


2) Τη δεύτερη θέση μοιράστηκαν «Η σεξουαλική ζωή μιας κόκκινης κότας» του Βασίλη Καραναστάση και «Το σπίτι με την κόκκινη πόρτα» του Βαγγέλη Μαργιωρή,

Οι αναγνώστες μας θέλοντας να ξεσκάσουν και να δουν τη ζωή με χιούμορ επιλέγουν δύο βιβλία τελείως διαφορετικά μεταξύ τους, όμως γραμμένα από συγγραφείς με χιούμορ. «Η σεξουαλική ζωή μιας κόκκινης κότας» είναι το δεύτερο βιβλίο του Βασίλη Καραναστάση, που τον ξέρετε ήδη από το «Έγκλημα και ταλαιπω-ρία». Παρακολουθούμε τις περιπέτειες του Οράτιου Χ. που λίγο απέχουν από την πραγματικότητα και πολλές φορές γελάμε μέχρι δακρύων.
Τον Βαγγέλη Μαργιωρή τον ξέρετε ήδη από το σατυρικό χιουμοριστικό «Τουρίστες στην ομίχλη». «Το σπίτι με την κόκκινη πόρτα» είναι το δεύτερο βιβλίο του τελείως διαφορετικής θεματολογίας και ύφους από το πρώτο. Είναι ένα αστυνομικό μυθιστόρημα αριστοτεχνικά δομημένο πάντα με την ξεχωριστή γραφή του συγγραφέα που δεν έχει τίποτα να ζηλέψει από τους ξένους μεγάλους συγγραφείς αστυνομικών μυθιστορημάτων και όχι μόνο.

3) Την τρίτη θέση στις προτιμήσεις σας ήρθαν το «Φυσάει» της Κάκιας Ξύδη και «Με το ίδιο βλέμμα» του Πάνου Αντωνόπουλου
Το «Φυσάει» είναι το πέμπτο μου βιβλίο και το πρώτο βιβλίο της Πνοής. Ευχαριστώ πολύ που κρατάει ακόμη μια ξεχωριστή θέση στην καρδιά σας.

Ο Πάνος Αντωνόπουλος είναι ένας νέος και πολλά υποσχόμενος συγγραφέας που η γραφή του έκανε πολλή εντύπωση. Το βιβλίο του «Με το ίδιο βλέμμα» αγαπήθηκε αμέσως και ήδη έχει αποσπάσει εξαιρετικές κριτικές.






4) Στην τέταρτη θέση ήρθε «Η φωνή μέσα μου» του Κωνσταντίνου Ιωακειμίδη
Μια μαρτυρία που μας αφήνει άναυδους με την αλήθεια του. Μιλάει για ένα άτομο με ψυχολογική διαταραχή και μας καλεί να μπούμε έστω και για λίγο στον κόσμο του και να ακούσουμε τις φωνές που τον ταλαιπωρούν, ειδικά τα βράδια.












5) Και με ελάχιστη διαφορά στην πέμπτη θέση ήρθε η συλλογή διηγημάτων «Όσα αστέρια δεν φοβήθηκαν το ξημέρωμα» του Αλέξανδρου Δαμουλιάνου.
Τέσσερα εξαιρετικά διηγήματα με την υπέροχη γραφή του Αλέξανδρου Δαμουλιάνου αναδεικνύουν πολλές σκοτεινές πτυχές της ζωής και της σκέψης μας καθώς και των οικογενειακών σχέσεων.











Νομίζω όμως ότι πρέπει να γίνει μια μνεία και στα υπόλοιπα βιβλία που πήραν καλές θέσεις στην κατάταξη και αυτά είναι το μυθιστόρημα της Βασιλικής Αποστολοπούλου «Δωροθέα» και η συλλογή διηγημάτων του Ανδρέα Πασσά «Κακή Σπορά» που ισοψήφισαν, το μυθιστόρημα-μαρτυρία της Ελευθερίας Χαλόφτη «Προς την Ελευθερία»,  η συλλογή διηγημάτων της Μαρίνας Βασιλειάδου «Γαϊτανάκι στον αέρα» και το ιστορικό μυθιστόρημα του Μάκη Πάνου «Το μυστικό της παλιάς φωτογραφίας».

Όλα τα βιβλία των εκδόσεων Πνοή είναι προσεγμένα μέχρι την τελευταία τους λεπτομέρεια. Με εξαιρετική επιμέλεια και λεπτομερή διόρθωση. Στις σελίδες τους εκτός από τις εξαιρετικές ιστορίες θα διακρίνετε και τον σεβασμό στον αναγνώστη.
Ευχαριστούμε πολύ που μας αγαπάτε, μας ακολουθείτε και μας διαβάζετε.
Στο σπίτι της Πνοής (Ζωοδόχου Πηγής 2) θα βρείτε πολλούς από τους τίτλους μας σε τιμή προσφοράς. Κάθε μέρα ένα βιβλίο από τα καινούργια δίδεται μόνο με 5 ευρώ.

Για τις εκδόσεις Πνοή
Κάκια Ξύδη




  • Digg
  • Del.icio.us
  • StumbleUpon
  • Reddit
  • RSS

Ταξίδι στην Ουκρανία

Το μυθιστόρημα "Ταξίδι στην ομίχλη" όπως κυκλοφορεί στην Ουκρανία.

Ντόμπριι βέτσιρ πάνι τα πανόβε! Καλησπέρα σας κυρίες και κύριοι!
Έτσι άρχισα, κατασυγκινημένη, την ομιλία μου στην Εθνική βιβλιοθήκη του Γιαροσλάβ του Σοφού στο Κίεβο στην Ουκρανία. Εκεί που έγινε στις 14 Ιουνίου 2019, η πρώτη παρουσίαση του βιβλίου μου «Подорож до туману» (Ποντόρος ου τουμάνι) που είναι η μετάφραση στα Ουκρανικά του πρώτου μου έργου με τον ελληνικό τίτλο «Ταξίδι στην ομίχλη». Ένα βιβλίο που μου έδωσε πολλές χαρές, καθώς ήταν το πρώτο  μου και με αυτό πήρα το εισιτήριο για τον κόσμο της λογοτεχνίας και της συγγραφής. Έχουν περάσει δέκα χρόνια από την πρώτη του κυκλοφορία στην Ελλάδα και εξακολουθεί να αρέσει και να διαβάζεται και το …κερασάκι στην τούρτα, όπως θα λέγαμε, ήταν η μετάφραση και η έκδοσή του στην Ουκρανία, κάτι που ούτε περίμενα και ούτε καν είχα τολμήσει να ονειρευτώ όταν ξεκινούσα.

Στις παρουσιάσεις που έκανα σε πολλά μέρη της Ελλάδας παρότρυνα τον κόσμο να πιστέψει στα όνειρά του, να δουλέψει γι’ αυτά και τότε θα τα δει να γίνονται αληθινά, όπως ακριβώς έγιναν και τα δικά μου. Και η τόλμη μου να δώσω στο κοινό αυτό μου το βιβλίο με δικαίωσε καθώς το ένα έφερε το άλλο και τώρα βρίσκομαι να έχω εκδώσει 5 δικά μου βιβλία και 105 με τον εκδοτικό οίκο Πνοή που έχω την χαρά να ηγούμαι, μαζί φυσικά με τον άξιο συνεργάτη-γιο μου Δημήτρη Καραναστάση.
Με την μεταφράστρια Οκσάνα Τερέσεκνο τον εκδότη Βολοντίμιρ Ντανιλένκο
και την λογοτέχνη Μαρία Βορόμπεη.

Στην Εθνική βιβλιοθήκη του Γιαροσλάβ του Σοφού στο Κίεβο

Η Οκσάνα Τερέσενκο έμαθε τα ελληνικά από τη μεγάλη της αγάπη για τη χώρα μας και την έκανε δεύτερη πατρίδα της. Την γνώρισα ως αναγνώστρια, της άρεσε πολύ το βιβλίο μου και θέλησε να το μεταφράσει στα Ουκρανικά. Έτσι σαν μια απλή συζήτηση, ξεκίνησαν όλα και χρόνια μετά ήρθε η στιγμή να κρατήσω στα χέρια μου ένα μικρό καλαίσθητο βιβλίο με σκληρό εξώφυλλο και το «Ταξίδι στην ομίχλη» έγινε για μένα «Ταξίδι στην Ουκρανία» και εύχομαι αυτό το ταξίδι να συνεχιστεί και σε άλλες χώρες.


Η επόμενη μέρα 15 Ιουνίου 2019 ήταν μια πολύ συγκινητική μέρα για μένα, καθώς πήγαμε στην πόλη Τσερνίγιβ για τη δεύτερη παρουσίαση του βιβλίου στην Ουκρανία. Μας υποδέχτηκαν πολύ θερμά οι άνθρωποι της Δημοτικής βιβλιοθήκης του Κοτσουμπίνσκι, μας κέρασαν καφέ, γλυκά, είχαν κόκκινα τριαντάφυλλα στο τραπέζι και είχαν σκορπίσει πρασινάδες στο πάτωμα. Λόγω της εορτής του Αγίου Πνεύματος έχουν έθιμο να σκορπάνε αυτά τα φυτά στο πάτωμα και μοσχομύριζε  ο τόπος κάτι ανάμεσα σε δυόσμο, σέλινο και φρεσκάδα. Πολλές γυναίκες άρχισαν να έρχονται σιγά σιγά οι οποίες στη συνέχεια παρακολούθησαν με θρησκευτική προσήλωση την παρουσίαση και μου έκαναν πολλές ερωτήσεις για τη θέση της γυναίκας στη σημερινή Ελλάδα, για το ποιος ηγείται στην ελληνική οικογένεια, ποιος αποφασίζει να πάρει διαζύγιο και γενικά έδειξαν μεγάλο ενδιαφέρον για την ιστορία του βιβλίου μου. Κάποιες από αυτές τις κυρίες κρατούσαν λουλούδια στα χέρια τους αλλά φαντάστηκα ότι τα πήραν για να τα πάνε στο σπίτι τους μόλις τελειώσουμε. Έκανα λάθος, όλα αυτά ήταν για μένα. Ήρθαν με αγκάλιασαν σαν να ήμουν δικός τους άνθρωπος και μου πρόσφεραν λουλούδια και δώρα και τα μάτια μου με πρόδωσαν και άρχισαν άθελά μου να τρέχουν.

Στην Δημοτική βιβλιοθήκη του Κουτσουμπίνσκι στο Τσερνίγιβ.

Είναι πολύ συγκινητικό να πηγαίνεις σε μια ξένη χώρα και να κάνουν τόσα πολλά για σένα άτομα που δεν θα ξαναδείς ποτέ στη ζωή σου. Να είναι καλά οι άνθρωποι, τους ευχαριστώ πάρα πολύ.



Το πιο μεγάλο ευχαριστώ (ντιάκουγιου) όμως είναι για την Οκσάνα Τερέσενκο, που πίστεψε στο βιβλίο μου από την πρώτη στιγμή, στην μητέρα της διακεκριμένη λογοτέχνη της Ουκρανίας Μαρία Βορόμπεη για την λογοτεχνική επιμέλεια του βιβλίου μου και φυσικά στον εκδότη μου Βολοντίμιρ Ντανιλένκο που με τον εκδοτικό του οίκο «Δεύτερη Πνοή» (άλλη μια τρομερή σύμπτωση εδώ) αγκάλιασαν το βιβλίο μου με αγάπη.



Εύχομαι να ταξιδέψει το βιβλίο μου και τους ουκρανούς αναγνώστες, όπως ταξίδεψε και χιλιάδες αναγνώστες στην Ελλάδα.


  • Digg
  • Del.icio.us
  • StumbleUpon
  • Reddit
  • RSS

Ξύπνησαν οι μνήμες του '88




Ξύπνησαν οι μνήμες του ’88.
Χαλκιδική, ο επί της Γης παράδεισος, δικός μας. Τα πεύκα αγκαλιάζονταν αρμονικά με την γαλαζοπράσινη θάλασσα δίνοντας μας τη δροσιά και την ευδαιμονία. Εγώ, ο άντρας της ζωής μου και ο γιος μου, δύο μόλις ετών, στα καλύτερά του – κουβεντούλες, γελάκια, χαρούλες. Ένα όμορφο κουκλόσπιτο, με κουζίνα, ψυγείο, κρεβάτια, τραπέζια και όλα τα κομφόρ με έκανε να αισθάνομαι πριγκίπισσα στο βασίλειό μου. Το τροχόσπιτό μας αραγμένο σε μια πανέμορφη παραλία. Ένα ραδιοφωνάκι ήταν η μόνη μας επικοινωνία με τον έξω κόσμο. Ακούγαμε μουσική και σύντομα δελτία ειδήσεων δυο τρεις φορές την ημέρα.
 «Μόλις φτάσεις εκεί να με πάρεις τηλέφωνο» έλεγε συνέχεια η αδελφή μου. Φορτική όσο δεν παίρνει. Έπρεπε κάθε φορά που ήμουν σε διακοπές να τρέχω στον ΟΤΕ ή σε κάποιον τηλεφωνικό θάλαμο, να περιμένω στην ουρά με δεκάδες τουρίστες για να τηλεφωνήσω για δέκα λεπτά και να πω πως είμαι καλά και να ρωτήσω για όλη την οικογένεια. Σκλαβιά η αγάπη. Σκλαβιά η υποχρέωση να δίνεις κάθε μέρα το «παρών». Μια μέρα θα σπάσω τις αλυσίδες και δεν θα πάρω τηλέφωνο κανέναν, δεν θα δώσω σημεία ζωής, θα εξαφανιστώ.

Οι φλόγες έχουν περικυκλώσει το χωριό. Η Σελλασία βρίσκεται σε μεγάλο κίνδυνο. Πολλά στρέμματα με ελιές έχουν γίνει στάχτη και η καταστροφική μανία της φωτιάς γλείφει τα πρώτα σπίτια του χωριού. Η μάνα μου με τον πατέρα μου τρέχουν να σώσουν ό,τι μπορούν. Η μάνα μου, με τη βοήθεια του Ηλία, έσβησε με το λάστιχο τη φωτιά που ήρθε μέχρι τη βεράντα μας και το διπλανό ακατοίκητο σπίτι. Μέχρι που πέθανε έλεγε το όνομά του και δάκρυζε από ευγνωμοσύνη.
Η πλατεία του χωριού γεμάτη κόσμο σε απόγνωση. Έφτασε ο θείος ο Ξενοφών.
«Μωρή, τι θα κάνουμε; Θα καούμε ζωντανοί» είπε με την τραχιά φωνή του.
«Πήγαινε και κάθισε μέσα στο σπίτι σου με τη Σταυρούλα και δεν θα πάθεις τίποτα» του είπε η μάνα μου κι έτρεξε να σβήσει άλλη μια φωτιά που είχε πιάσει στο διπλανό σπίτι.
Απελπισία. Ο Ξενοφών δεν ήξερε τι να κάνει. «Θα πάω στο Βιβάρι» σκέφτηκε. «Εκεί στο ποτάμι, φωτιά δεν φτάνει». Έτρεξε γρήγορα στο σπίτι και φώναξε στη γυναίκα του:
«Σταυρούλα, φέρε το σακούλι, ένα καρβέλι ψωμί, τα λεφτά, τα βιβλιάρια και πάμε να φύγουμε».
«Κάτσε στ’ αυγά σου, χριστιανέ μου» του είπε εκείνη. «Πού να τρέχουμε; Δεν πρόκειται να φτάσει μέχρι εδώ η φωτιά».
«Να κάνεις εκείνο που σου λέω» της φώναξε με άγριο τόνο που δεν σήκωνε αντίρρηση.
Ζαλώθηκαν το σακούλι κι έφυγαν με τα πόδια. Θα έκοβαν δρόμο από τα χωράφια για να φτάσουν πιο γρήγορα.

15 Αυγούστου 1988
Ομάδες στρατού χτενίζουν την περιοχή. Όλο το χωριό ψάχνει ανάστατο τα δύο γεροντάκια. Η είδηση έπεσε σαν κεραυνός ενώ η φωτιά ακόμη έκαιγε, κι έκανε το έργο όλων ακόμη πιο δύσκολο. «Τους βρήκαμε. Η φωτιά τούς έφτασε στην πλαγιά, πίσω από τον Άι Λια».
Βρήκαν τα κορμιά τους καμένα, πιασμένα χέρι χέρι. Λίγα κόκκαλα σε δύο φέρετρα έγραψαν τον επίλογο της ζωής τους μέσα στο σπίτι τους που έστεκε αγέροχο. 

Όταν άκουσα ότι καίγεται δασική περιοχή στη Σπάρτη το μυαλό μου δεν πήγε στο κακό. Όταν άκουσα ότι δύο γεροντάκια βρήκαν τραγικό θάνατο από τις φλόγες δεν σκέφτηκα καν ότι μπορεί να με αφορά.

17 Αυγούστου 1988
«Πρέπει να πάρω τηλέφωνο στο σπίτι, να πάρω τηλέφωνο την αδελφή μου» σκεφτόμουν.
Όλη νύχτα δεν είχα κλείσει μάτι και μια αδιόρατη ανησυχία δεν με άφηνε να ησυχάσω.

Μια δυνατή κραυγή και ένα παράπονο με έπνιξε. Λέξη δεν βγήκε από τα χείλη μου. Αφήσαμε το τροχόσπιτο σ’ ένα βενζινάδικο και φύγαμε σαν τρελοί από τον υπέροχο τόπο των διακοπών μας. 
Η Τζούλια, η μικρή μου σκυλίτσα, με κοιτούσε στα μάτια όλο τον δρόμο μέχρι να φτάσουμε στη Σπάρτη χωρίς να πιεί ούτε νερό. Ο μικρός γιος μου, αμίλητος κι αυτός, κοιμόταν στο πίσω κάθισμα.
Φτάσαμε βράδυ πια όταν είδαμε από μακριά χιλιάδες μικρά φωτάκια να μας υποδέχονται σε ένα σκηνικό πανέμορφα μακάβριο. Η μυρωδιά της φωτιάς έντονη και τα δάκρια δεν μπορούσαν να σβήσουν τον μεγάλο πόνο.
Η μάνα απαρηγόρητη.
«Γιατί να του πω να πάει σπίτι του;  Γιατί δεν του είπα να πάρει τη γυναίκα του και να έρθει εδώ στην πλατεία, να είμαστε όλοι μαζί; Εγώ φταίω, εγώ…» έλεγε, και οι εικόνες της τελευταίας συνομιλίας την στοίχειωναν μέχρι τον θάνατό της.
Ο πατέρας ψύχραιμος.
«Καλύτερα που δεν ήσαστε εδώ. Ήταν κόλαση. Γλιτώσατε». Πάντα έτσι έδειχνε την αγάπη του.
Η αδελφή μου με τον γαμπρό μου χίλια κομμάτια από την αγωνία των τριών τελευταίων ημερών. Κι εμείς φτάσαμε με μια μέρα καθυστέρηση να μαζέψουμε τα κομμάτια που ποτέ δεν θα έβρισκαν πια τη σωστή τους θέση στο παζλ της ζωής. Οι θείοι μας, Ξενοφών και Σταυρούλα, δεν θα ήταν ποτέ πια ανάμεσά μας. Οι Κυριακές, τα Χριστούγεννα, το Πάσχα, ποτέ δεν θα ήταν ίδια πια.

Πώς να τη σπρώξεις αυτή τη μέρα;
                                                                                                                   Κάκια Ξύδη


  • Digg
  • Del.icio.us
  • StumbleUpon
  • Reddit
  • RSS

Ένα βράδυ κλεμμένο

Απόσπασμα από το "Φυσάει"
αφιερωμένο σε σας με όλη
μου την αγάπη.
                         Κάκια Ξύδη
Κραυγές άναρθρες βγαίνουν από μέσα μου
ο πόνος βουβός, όλος δικός μου

το είναι μου παλεύει για τη δικαίωση.

Αγωνίζομαι να κρατήσω τα προσχήματα.

Ήρθε η ώρα που με τα πινέλα μου

καλούμαι να ζωγραφίσω τον παράδεισό μου
τον κόσμο που εγώ θα επιλέξω για να ζήσω.
Φουρτουνιασμένη θάλασσα η καρδιά μου
τρικυμισμένα κύματα χτυπάνε τις αντοχές μου
το σκαρί όμως γερό, κρατάει ακόμη…



Ένα βράδυ κλεμμένο

 Ένα βράδυ μαζί σου! Μόνο αυτό ήθελα! Ένα βράδυ που θα κοιμόμουν στην αγκαλιά σου, θα ένιωθα τη ζεστασιά του κορμιού σου, θα μου τραβούσες το σεντόνι και θα με ξεσκέπαζες, θα άκουγα το παραμιλητό σου, θα ξυπνούσα από το ροχαλητό σου. Ένα που θα ήταν μόνο δικό μου και δικό σου! Μακριά απ’ όλους και απ’ όλα.
Κι εσύ μου το αρνιόσουν. Ούτε να το ακούσεις δεν ήθελες, όπως τόσα άλλα. Ίσως πίσω από αυτό να κρυβόταν και πάλι ο φόβος. Ο φόβος του επόμενου πρωινού, της επόμενης νύχτας. Ίσως να μην μπορούσες πια να αναμετρηθείς με τη μοναξιά σου γιατί θα είχα εισβάλει μέσα της και θα την είχα βεβηλώσει. Ίσως να με ήθελες για κάτι πολύ συγκεκριμένο, όχι για όλες τις στιγμές. Ίσως ήθελες να εκβιάσεις τις αποφάσεις μου και να μου δώσεις να καταλάβω ότι δεν γίνεται να τα έχω όλα δικά μου. Μικρό κακομαθημένο κορίτσι ήμουν που προτιμούσε τις ελεύθερες πτώσεις με δίχτυ ασφαλείας. Εκείνο το δίχτυ ασφαλείας που εσύ με περιφρόνηση κοιτούσες και ποτέ δεν καταδέχτηκες να χρησιμοποιήσεις. Όμως τώρα θα σου αποκαλύψω κάτι που ποτέ δεν κατάλαβες ή που δεν θέλησες να καταλάβεις.
Θυμάσαι εκείνη τη νύχτα που συναντηθήκαμε στη φωλιά μας; Ήταν μια μέρα πριν την παραμονή του 2000. Όλος ο κόσμος περίμενε με ανυπομονησία τους λαμπρούς εορτασμούς για την άφιξη της νέας χιλιετίας. Από τους ιθαγενείς κατοίκους του μικροσκοπικού νησιωτικού συμπλέγματος των νησιών Κιριμπάτι στον Ειρηνικό, έως την πόλη των Αγγέλων, την Αθήνα, το Σύδνεϋ, το Ρίο ντε Τζανέιρο και το Παρίσι, όπου το θέαμα θα ήταν φαντασμαγορικό.
Εγώ όμως, αδιάφορη για την παγκόσμια φρενίτιδα, ετοιμαζόμουν να ζήσω τη δική μου γιορτή μια μέρα πριν. Οι δυο μας βρεθήκαμε, ξεκομμένοι για μια ακόμη κατάθεση στον κουμπαρά των αναμνήσεων. Ήταν η πρώτη φορά που κρατούσες κάτι για μένα. Μια μικρή κάρτα με ιδιόχειρη αφιέρωση, με την οποία πέρασα μέρες ολόκληρες ψηλαφίζοντας τα γράμματα που εσύ είχες χαράξει επάνω της. Προσπαθούσα με την αφή να τα διαβάσω, με τη μυρωδιά να τα ανακαλύψω, με την ακοή να αφουγκραστώ τον ήχο του μολυβιού πάνω τους.
Ήταν γραμμένη με τα δικά σου χέρια, ευχές πολύτιμες για μένα και στο τέλος ένα «Με αγάπη» και μια κόκκινη καρδούλα δεμένη από μια αόρατη κλωστή που κρεμόταν μέχρι τη δεξιά κάτω γωνία. Κοίταζα και ξανακοίταζα τις δύο αυτές μαγικές λεξούλες που είχαν μαγνητίσει το βλέμμα μου και δεν ήξερα αν έπρεπε να χαρώ ή να το εκλάβω ως μια συνηθισμένη έκφραση. Ήταν βλέπεις εκείνο το ανείπωτο σ’ αγαπώ που με είχε ταλαιπωρήσει. Καιρό πολύ το ονειρευόμουν, το περίμενα, ετοίμαζα τις αισθήσεις και τις αντοχές μου γι’ αυτό, αλλά δεν ερχόταν. Κι αυτές οι δύο λεξούλες εκείνη τη μέρα, την τελευταία νύχτα πριν την πρωτοχρονιά, με μπέρδεψαν ακόμη περισσότερο. Ίσως επειδή ένιωθα ότι σφράγισαν το τέλος μιας εποχής που δεν μπορούσε να συνεχίσει άλλο την πορεία της και σηματοδοτούσαν την εκπλήρωση βαθύτερων επιθυμιών.
Μέριασε η ώρα να περάσουμε, να απλώσουμε την αγάπη μας στα σεντόνια, να μπλέξουμε τις ανάγκες μας, να εξυψώσουμε το εγώ μας και μας άφησε εκεί ξεχασμένους σε μια κοινή κρεβατοκάμαρα μιας παλιάς πολυκατοικίας με φουσκωμένο ξύλινο πάτωμα, ένα παλιό κρεβάτι που έτριζε, ένα μικρό κεράκι που φώτιζε τα λευκά σεντόνια και το τριανταφυλλένιο ολοπόρφυρο του αίματος πάπλωμα που μας κρατούσε ενωμένους κάτω από τη θαλπωρή του.
Και σαν έφτασε η ώρα του αποχωρισμού, εκείνου που πάντα με πονούσε και δεν άντεχα, κομμάτια μικρά έγινα και εξαφανίστηκα από το κρεβάτι του έρωτά μας και δεν θέλησα ούτε καληνύχτα να σου πω. Χαμένη στης νύχτας την οδύνη, έκλεισα τ’ αφτιά μου με τα χέρια, το φευγιό σου να μην ακούσω, μουρμουρίζοντας ακατάληπτες συνεχόμενες συλλαβές. Ευχόμουν να το μετανιώσεις, να γυρίσεις πίσω και να μου πεις ότι εκείνο το βράδυ δεν θέλεις να το περάσεις πουθενά αλλού εκτός από την αγκαλιά μου. Έκανα όνειρα για το πώς θα ένιωθα εκείνη τη στιγμή· την ανατριχίλα στο κορμί, το σφίξιμο στο στομάχι, την αγαλλίαση στην ψυχή, το μειδίαμα του φιλιού της ένωσής μας. Και στην παραζάλη μου, έτσι όπως παρακαλούσα την ώρα να φύγει γρήγορα γιατί δεν την είχα πλέον ανάγκη, δεν άκουσα το χτύπημα στην πόρτα. Νόμιζα του μυαλού τέχνασμα ότι ήταν κι αυτό. Νόμιζα φτιαχτή ευτυχία, ψεύτικη, ήρθε να παίξει με την ανάγκη μου. Νόμιζα ότι η επιθυμία μου είχε φέρει την τρέλα πιο γρήγορα κοντά μου. Το χτύπημα της πόρτας όμως συνεχίστηκε και με ανάγκασε να σηκωθώ. Όλα όσα σκεφτόμουν πριν είχαν γίνει καπνός.
Όταν σε αντίκρισα να στέκεσαι προβληματισμένος στο κατώφλι, ταράχτηκα, λες και δεν ήταν εκείνο που παρακαλούσα να γίνει τόση ώρα! Πήγε το χαμόγελο ν’ ανθίσει στα χείλη μου, αλλά η σοβαρότητα του βλέμματός σου μου έκοψε τη φόρα. Απτόητη, σε πήρα μια τεράστια αγκαλιά και σε έβαλα και πάλι στο σπίτι. Μέσα στη φωλιά της αγάπης μας που δεν είχε ακόμη κρυώσει.
Όμως γιατί το αγκάλιασμά σου δεν είχε την ίδια θέρμη με πριν; Τι είχε συμβεί; Γιατί γύρισες πίσω αν όχι για να περάσεις αυτό το τελευταίο βράδυ πριν τον ερχομό της χιλιετίας  μαζί μου; Γιατί ήσουν εδώ, αν όχι για να κλείσεις του λογαριασμούς που είχες ανοίξει με την αγάπη μου;
Είναι παράξενη η αγάπη. Μας γεμίζει ερωτήματα. Μας κλείνει τα μάτια και δεν μπορούμε να δούμε ούτε πέρα από τη μύτη μας. Μας κάνει χαζά παιδιά χωρίς κρίση και δεν μπορούμε να αντιληφθούμε ούτε τα αυτονόητα. Ξεχείλιζε ο πόθος από παντού, απ’ όλους τους πόρους του κορμιού μας, από κάθε ανάσα που έβγαινε από τα πνευμόνια μας, από κάθε ήχο που άγγιζε την ακοή μας, από κάθε ψίθυρο που έλιωνε κάτω από τα βλέμματά μας. Εμείς όμως τίποτα δεν μπορούσαμε να αναγνωρίσουμε από όλα αυτά. Τυφλοί, περιχαρακωμένοι στα συναισθήματα που δεν μπορούσαμε να διαχειριστούμε, ζητούσαμε αποδείξεις. Φτηνές αποδείξεις χωρίς ουσία.
«Η εξώπορτα της πολυκατοικίας είναι κλειδωμένη» μου είπες, και τα λόγια σου κουδούνισαν παράξενα στ’ αφτιά μου που δεν ήθελαν να συνειδητοποιήσουν τον πραγματικό λόγο της επιστροφής σου. Εγώ είχα βολευτεί ήδη χουχουλιάζοντας κάτω από τη μασχάλη σου ακούγοντας τον χτύπο της καρδιάς σου και ονειρευόμουν ότι εκεί θα έμενα ξάγρυπνη όλη τη νύχτα να ανασαίνω τις ανάσες σου, να ρουφάω τον ύπνο σου, να χορεύω στους ήχους σου.
«Η πόρτα είναι κλειδωμένη, δεν μπορώ να φύγω. Πρέπει να μου ανοίξεις με το κλειδί σου» επανέλαβες πιο καθαρά και επεξηγηματικά.
Τότε κατάλαβα. Δεν είχες γυρίσει για μένα. Δεν ήθελες να περάσουμε αυτό το βράδυ μαζί. Δεν σκόπευες να μου χαρίσεις αυτό που τόσο καιρό σου ζητούσα. Και δίχως να χαλαρώσω το αγκάλιασμα, δίχως να παίξει καθόλου το μάτι από το ψέμα, είπα:
«Μα δεν έχω το κλειδί της εισόδου, το έχω χάσει».
«Και τότε πώς μπήκες;» ρώτησες δύσπιστος.
«Χτύπησα στην κυρία Ερμιόνη που μένει στον πρώτο όροφο και μου άνοιξε» ξεστόμισα με μεγάλη ευκολία τη δικαιολογία μου.
«Μιλάς σοβαρά τώρα;» είπες συνεχίζοντας να με κοιτάς υπό γωνία.
«Ναι, μιλώ πολύ σοβαρά. Λυπάμαι, αλλά δεν έχω το κλειδί της κάτω πόρτας, το έχω χάσει εδώ και μια βδομάδα» είπα ενώ είχα φύγει από την αγκαλιά σου και προσπαθούσα με το βλέμμα να σε σαγηνέψω και πάλι και να σε παρασύρω στον βωμό του έρωτά μας.
Με κοιτούσες ανέκφραστος, μη θέλοντας να πιστέψεις αυτό που σου έλεγα. Ούτε ίχνος χαράς στα μάτια σου, ούτε μια ρυτίδα δεν έσπασε στα χείλη σου.
«Τώρα αναγκαστικά θα μείνεις εδώ μέχρι το πρωί, θα κοιμηθούμε όλη τη νύχτα μαζί. Δεν χαίρεσαι γι’ αυτό;» είπα ζητώντας μια επιβεβαίωση που δεν ερχόταν.
«Πρέπει να πάω σπίτι μου» μου τόνισες βιαστικά.
«Τώρα όμως δεν γίνεται. Θα μείνεις εδώ, θέλεις δεν θέλεις» σου απάντησα κυνικά.
Το πείσμα νίκησε. Ο εγωισμός νίκησε. Σφιχτά τα χείλη χωρίς ζωή. Έκλεισαν όλες οι δίοδοι επικοινωνίας, για την επικράτηση του ισχυρότερου. Μικρή και ασήμαντη φάνταζε πια η αγάπη μας. Ξεχασμένη, πεταμένη στη γωνιά του πατώματος μαζί με τις κάλτσες, τα χαρτομάντιλα και μισό μπουκάλι νερό.
Η νύχτα ήταν εφιαλτική. Δεν είχε καμία σχέση με τα όνειρά μου. Το κινητό σου είχε ξεμείνει από μπαταρία και συνεχώς χτυπούσε προειδοποιητικά. Μαζεμένος στην άκρη του κρεβατιού δεν μπορούσες να δεχτείς ότι έμεινες εκεί παρά τη θέλησή σου. Κι εγώ, ευτυχισμένη που έστω και κάτω από αυτές τις συνθήκες είχα κερδίσει αυτό που μου ανήκε, αυτό που ονειρευόμουν. Μια νύχτα μαζί σου, έστω και κλεμμένη.

(Το διήγημα εμπεριέχεται στο βιβλίο της Κάκιας Ξύδη "Φυσάει" που κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Πνοή)

  • Digg
  • Del.icio.us
  • StumbleUpon
  • Reddit
  • RSS

Οι συγγραφείς της Πνοής διάβασαν και προτείνουν




$

Ζήτησα από τους συγγραφείς της Πνοής να προτείνουν για το καλοκαίρι δύο βιβλία που διάβασαν και ξεχώρισαν. Επίσης ζήτησα, το κείμενο του καθενός να μην ξεπερνάει τις 100 λέξεις. Άλλος υπήρξε λακωνικός, άλλος πληθωρικός, άλλος κατατοπιστικός, άλλος επιγραμματικός. Ο καθένας με τον χαρακτήρα του. Αξίζει να τους διαβάσετε και …τα συμπεράσματα δικά σας.
Κάκια Ξύδη

Η νεαρή συγγραφέας Φρόσω Αποστόλου διάβασε και μας προτείνει:
«“Ψυχή Γραμμένη” του Κώστα Μπέζα, εκδόσεις Πνοή.
Όταν ένα βιβλίο με κερδίζει το καταλαβαίνω στις σελίδες που γυρνούν αβίαστα, στις λέξεις που ρουφάω, στη βοή του κόσμου που δεν ακούω πια γιατί ο συγγραφέας έχει καταφέρει να με ταξιδέψει πολύ μακριά. Αυτό ακριβώς συνέβη και με το έργο του Κώστα Μπέζα. Ο Κώστας μας μιλάει για την αγάπη της γιαγιάς, ένα θέμα το οποίο πρώτη φορά συναντώ σε βιβλίο. Εκείνος ένιωσε την ανάγκη να υμνήσει μια παρουσία που πολλοί από εμάς είχαμε την τύχη να γνωρίσουμε και όπως γράφει και στο εξώφυλλο η αγάπη της κάποιες φορές είναι μεγαλύτερη από της μάνας. Αυτό το βιβλίο δεν θα σας αφήνει να το αφήσετε. Θα θέλετε να διαβάσετε και την τελευταία λέξη, να μάθετε και να μάθετε από τη γιαγιά Μαρία με την απέραντη σοφία της. 
“Ξεγελώντας το θάνατο” του Γιώργου Αθανασιάδη, εκδόσεις Αρμός.
Το βιβλίο αυτό, δεν είναι μόνο μια ιστορία για έναν άνθρωπο που ταλαιπωρήθηκε από τον καρκίνο. Στις σελίδες του θα ταξιδέψετε σε μια άλλη Ελλάδα. Στην Ελλάδα της γειτονιάς, της αλάνας, της διασκέδασης. Θα δείτε ανθρώπους με αξίες που τιμούν τη φιλία, κι ένας από αυτούς είναι φυσικά ο Γιώργος! Θα ταξιδέψετε σε μέρη της χώρας μας και θα δείτε την Αμερική μέσα από τα νεανικά μάτια του. Θα γελάσετε με τα καμώματά του, θα θαυμάσετε τη ζωντάνια και τον αυθορμητισμό του και τέλος… θα νιώσετε την ανάσα σας να χάνεται από αγωνία».

&

Η συγγραφέας Βασιλική Αποστολοπούλου μας προτείνει:
«“Ψυχή Γραμμένη” - Κώστας Μπέζας, εκδόσεις ΠΝΟΗ. Ένα βιβλίο που με συνεπήρε, με άγγιξε βαθιά. Έζησα έντονα κάθε του λέξη και περπάτησα στις θύμησες των παιδικών χρόνων του συγγραφέα. Μια αφήγηση που είναι πραγματική ποίηση δοσμένη σε πεζό αφού ο Κώστας Μπέζας καταθέτει την ψυχή του, την «ψυχή γραμμένη» του, όπως τον αποκαλούσε η γιαγιά του.
“Πουλί θα κάμω τη χαρά” - Μαρία Πρινάρη-Καρκαβατσάκη, εκδόσεις ΠΝΟΗ Κατάθλιψη. Ένας λαβύρινθος τρομακτικός. Η συγγραφέας με μεγάλη δεξιοτεχνία αλλά και ιδιαίτερη ευαισθησία μας οδηγεί στις σκοτεινές διαδρομές της ηρωίδας της και, μέσα από τον αγώνα της να βγει στο φως, μας στέλνει σημαντικά μηνύματα - όπως να αγωνιούμε λιγότερο και να χαιρόμαστε περισσότερο τη ζωή».

&

Ο συγγραφέας - σχεδιαστής μόδας Χρήστος Αναστασόπουλος μας προτείνει ξένη λογοτεχνία.
«Από την αρχή του χρόνου μέχρι σήμερα έχω διαβάσει 40 βιβλία. Τα περισσότερα ήταν υπέροχα, αλλά αν πρέπει να ξεχωρίσω μονάχα δυο θα πρότεινα το “Ανατολικά της Εδέμ” του Τζον Στάινμπεκ, εκδ. Παπαδόπουλος.  Ένα από τα καλύτερα βιβλία που έχω διαβάσει ποτέ! Για τον Στάινμπεκ το μυθιστόρημα αυτό ήταν το μείζον έργο του και είπε γι’ αυτό: «Έχει όλα όσα κατάφερα να μάθω για την τέχνη της συγγραφής, όλη μου τη ζωή. Ό,τι άλλο έχω γράψει ως τώρα, ήταν απλώς μια άσκηση που με προετοίμαζε για το "Ανατολικά της Εδέμ"».
Και “Η μεταμόρφωση” του Φρανς Κάφκα, εκδ. Πατάκη. "Τα βιβλία που έχουμε ανάγκη είναι εκείνα που πέφτουν σαν το τσεκούρι στην παγωμένη θάλασσα της ψυχής μας" έγραφε ο Κάφκα λίγα χρόνια πριν από τη συγγραφή της "Μεταμόρφωσης", ενός έργου που ανήκει χωρίς αμφιβολία ακριβώς σ' αυτή την κατηγορία βιβλίων».


&

Λίγο μεγάλο το κείμενο που μου έστειλε η συγγραφέας Ελένη Αργυροπούλου, αλλά μπαίνω στον πειρασμό να σας το αναρτήσω όλο.
«Έχω διαβάσει πολλά βιβλία και κλήθηκα να προτείνω μερικά… Το τι αρέσει βέβαια στον καθένα είναι υποκειμενικό, και σίγουρα ανάλογα με τη διάθεση και τη φάση στην οποία βρισκόμαστε οι επιλογές μπορεί να διαφοροποιούνται. Επέλεξα ένα που διάβασα τελευταία και με έκανε να γελάσω πάρα πολύ. Συγγραφέας ένας νεοεμφανιζόμενος και πολλά, μα πάρα πολλά υποσχόμενος. Το παιδί του ακούει στο όνομα “Τουρίστες στην ομίχλη” και αυτός είναι ο Βαγγέλης Μαργιωρής. Θαρρείς πως έχεις μπροστά σου ένα βιβλίο μεταφρασμένο από ξένο, φευγάτο συγγραφέα, είναι όμως Έλληνας, κατοικεί στην Αθήνα και η γραφή του χαρίζει απλόχερα γέλιο. Αποκλείεται να πάρει κάποιος το βιβλίο του και να μην περάσει καλά. Ξάπλα στην παραλία, δροσερός καφές και τουρίστες στην ομίχλη. Προσοχή βέβαια να μην καθίσετε πολύ κοντά σε άλλες ξαπλώστρες που ο κόσμος θέλει να ηρεμήσει γιατί με τα γέλια σας θα τους ενοχλήσετε και μπορεί και να σας την πουν! Κατά τα άλλα χαλαρώστε και απολαύστε τις περιπέτειες-δοσμένες με ξεκαρδιστικό τρόπο-μιας παρέας ξένων που τολμούν να ταξιδέψουν στην… παραδεισένια Ελλάδα εν μέσω κρίσης, απεργιών, αλλαγών, ασυνεννοησίας. Μόνο που σκέφτομαι το βιβλίο, γελώ και θέλω να το ξαναδιαβάσω! Και φυσικά το προτείνω γιατί είμαι καλός άνθρωπος και θέλω να μοιραστώ τη χαρά μου να γίνει διπλή και τριπλή! Και ακούω και από άλλους ανθρώπους που τους το έχω ήδη προτείνει τα ίδια! Καλό καλοκαίρι, λοιπόν με Βαγγέλη Μαργιωρή, από τις εκδόσεις ΠΝΟΗ που σέβονται τον αναγνώστη και προσέχουν τα βιβλία από όλες τις απόψεις. Ξέρω πως γίνεται φοβερή δουλειά με επιμέλεια και διόρθωση, εύρεση εξωφύλλων κ.λπ. γιατί γι’ αυτούς το κάθε βιβλίο είναι μοναδικό και θέλει πολλή φροντίδα, πριν βγει στο φως.
Ένα άλλο βιβλίο που θεωρώ πολύ καλό για το καλοκαίρι είναι το “Έγκλημα και Ταλαιπωρία” επίσης από τις εκδόσεις ΠΝΟΗ, γιατί το καλοκαίρι πρέπει να γελάμε, και αυτό που λείπει από τα παιδικά μας χρόνια και τη ζωή μας γενικά, αυτό που ξεχάσαμε να κάνουμε και όμως τόσο μας ομορφαίνει τη ζωή είναι το γέλιο! Ο συγγραφέας του είναι πανέξυπνος γεμάτος αστείες ατάκες και λογοπαίγνια. Η ιστορία που πλάθει είναι άκρως διασκεδαστική καθώς αποδίδεται με τον δικό του μοναδικό, αξεπέραστο χιουμοριστικό τρόπο. Θαρρώ πως τέτοια κείμενα, τέτοια βιβλία λείπουν σήμερα από τις βιβλιοθήκες του κόσμου, νιώθω πως λιγοστεύουν πλέον οι άνθρωποι που σε κάνουν να γελάς και επιζητάς στις παρέες σου για να νιώθεις όμορφα! Γεμίσαμε τοξικούς ανθρώπους που τα βλέπουν όλα πίσω από τα σκοτεινά γυαλιά τους και τα σκονισμένα τους γραφεία και μιλούν τοξικά και μας μεταφέρουν αρνητική ενέργεια και λίγο την εσωτερικεύουμε και τη μεταδίδουμε. Τι όμορφο όμως να γυρίσουμε τον διακόπτη και να αρχίσουμε να συναναστρεφόμαστε μόνο με θετικούς ανθρώπους και τα γραπτά τους! Τι όμορφο να ταξιδεύουμε με εισιτήριο τις λέξεις σε χαρούμενες, ξέγνοιαστες μεριές του κόσμου, να τρυπώνουμε ανάμεσα σε παρέες και ντετέκτιβ, να μαντεύουμε τη συνέχεια, να γελάμε, να γελάμε, να γελάμε…
Κλείστε την πόρτα στον αρνητισμό και ανοίξτε ένα βιβλίο. Αυτό το καλοκαίρι εμπιστευτείτε για σύντροφό σας ένα καλό βιβλίο, Βασίλη Καραναστάση, Βαγγέλη Μαργιωρή και δεν θα μετανιώσετε! Καλές βουτιές στη θάλασσα και τη διασκέδαση».

&

Ο νέος συγγραφέας από τη Σπάρτη Χάρης Βασιλάκος μας προτείνει αστυνομική λογοτεχνία.
«Έχω ιδιαίτερη αδυναμία στα αστυνομικά μυθιστορήματα και το βιβλίο που με συνεπήρε πρόσφατα ήταν αυτό της Ευτυχίας Γιαννάκη, το οποίο φέρει τον τίτλο “Στο πίσω κάθισμα”, εκδ. Ίκαρος. Ευφυές, καλογραμμένο, βγαλμένο από μια αυθεντική εποχή έργων μυστηρίου. Αισθάνεσαι ότι ο κεντρικός ήρωας κι αστυνομικός, Χάρης Κόκκινος, ήρθε για να μείνει! Ανατροπή στην ανατροπή και μια πλοκή που σε καθηλώνει! Το δεύτερο βιβλίο με το οποίο ανέπτυξα ιδιαίτερη σχέση είναι το “Την Κυριακή έχουμε γάμο” του Γιάννη Ξανθούλη, εκδ. Διόπτρα. Δεν το συμπάθησα από την αρχή! Εκτίμησα πολύ τις περιγραφές, αλλά κάτι δεν με ωθούσε να το διαβάσω! Έπεσε δεύτερη φορά στα χέρια μου και τελικά έγινε ένα από τα αγαπημένα μου! Δουλεμένες εικόνες, φοβερή αποτύπωση της προσωπικότητας των ηρώων και βαθύς λόγος με αντίστοιχα νοήματα!»

&

Δείχνοντας καθαρά την προτίμησή του στην ποίηση ο συγγραφέας-ποιητής Αλέξανδρος Δαμουλιάνος μας προτείνει δύο ποιητικές συλλογές:
«“Tα αγάλματα και οι ψυχές”, εκδ. Καστανιώτης 2016, του ποιητή Βαγγέλη Χρόνη γιατί δεν έχω ξαναδιαβάσει πιο θαρραλέα διατύπωση της μεγάλης αλήθειας και ανατέλλοντος ονείρου στον στίχο “Στο κάποτε του μέλλοντος η ανυπαρξία της σκέψης ίσως δεν αμφισβητηθεί”.
Η Ελλάδα ταξιδεύει ολοένα ταξιδεύει”, εκδ. Ιωλκός 2017, ποιητική ανθολογία, σε επιμέλεια και ανθολόγηση Θανάση Θ. Νιάρχου, ένας άριστος οδηγός για τα, απίστευτης άγριας ομορφιάς, τοπία μιας Ελλάδας ποιητικής».

&

Η συγγραφέας ΧρύσαΖανεσή-Αλεξάκη μας λέει:
«Διαβάζοντας αρκετά βιβλία στον ελεύθερο χρόνο μου με συνεπήραν αρκετά μυθιστορήματα παλιών και νέων συγγραφέων. Τον τελευταίο χρόνο ξεχώρισα αρκετά. Δυο όμως αποτυπώθηκαν έντονα στο μυαλό μου και τα προτείνω ανεπιφύλακτα. Είναι το “ΣΟΒΟΦ: Ο κινούμενος ήλιος” - εκδ. Πνοή της Λέττας Βασιλείου και το “Πουλί θα κάνω την χαρά” - εκδ. Πνοή της Μαρίας Πρινάρη Καρκαβατσάκη».

&

Η ποιήτρια Μαρία Ιατρίδη έχει μια ποιητική πρόταση για μας.
«Διάβασα την ποιητική συλλογή της Ευτυχίας Μισύρη με τίτλο: “Ταξίμια” από τις εκδόσεις Πνοή και σας προτείνω να ταξιδέψετε κι εσείς στις σελίδες της. Μιλάει στην ψυχή μας που ξεχνάμε ενίοτε να την ακούσουμε δίνοντας προβάδισμα στο μυαλό μας. Δώστε της μια ευκαιρία λοιπόν να σας μιλήσει κι αυτή. Έχει πολλά να πει κι η Ευτυχία μας δείχνει τον δρόμο...»

&

Ο συγγραφέας Κωνσταντίνος Ιωακειμίδης μας προτείνει δύο βιβλία που διάβασε και του άρεσαν πολύ.
«“Κάτι μου κρύβεις” της Μανίνας Ζουμπουλάκη, εκδ. Παπαδόπουλος.
Ένα βιβλίο νουάρ με πολύ μυστήριο… Μια ιστορία μπερδεμένη που η αγωνία σε κερδίζει από τις πρώτες κιόλας γραμμές και θες να βρεις την άκρη… Ένα πέπλο σε σκεπάζει από άκρη σε άκρη και θες να μάθεις τη συνέχεια… Το νέο βιβλίο της Μανίνας Ζουμπουλάκη διαβάζεται μονορούφι. Κυκλοφόρησε πριν λίγο καιρό και θα κάνει μεγάλη επιτυχία. Ανήκει στην κατηγορία της Αστυνομικής Λογοτεχνίας κι επειδή έχω διαβάσει όλα της τα βιβλία ένα μονάχα μπορώ να πω: “έκανε πάλι τη διαφορά!!!”
“Αντίπαλοι στην αγάπη” της Πένυς Παπαδάκη, εκδ. Ψυχογιός.
Όταν το ξεκίνησα δεν μπορούσα να σταματήσω. Στο βιβλίο αυτό δίνονται μάχες. Άνισοι αγώνες. Γυναίκες που υποτιμούν τους άντρες τους. Γυναίκες που διψούν για εξουσία. Ιστορίες βγαλμένες από την καθημερινότητα. Ήρωες της διπλανής πόρτας. Η έμπειρη πένα της Πένυς Παπαδάκη σε ταξιδεύει σε ένα βιβλίο εντελώς διαφορετικό από αυτά που έχει γράψει μέχρι σήμερα. Το προτείνω ανεπιφύλακτα!»

&

Ο συγγραφέας Άγγελος Καλαμούτσος μας δίνει όλες τις πληροφορίες για τα βιβλία που επέλεξε να μας προτείνει:
Τίτλος βιβλίου: «Όταν σκοτώνουν τα κοτσύφια»
Συγγραφέας: Λη Χάρπερ
Εκδόσεις: BELL
ISBN: 9606204065
Γιατί το επέλεξα: Πρόκειται για ένα βιβλίο που αποτελεί ύμνο στη δύναμη του καλού έναντι του κακού. Οι εικόνες που σου δίνει μέσα από την αφήγηση της μικρής Σκάουτ είναι μοναδικές! Οι φυλετικές διακρίσεις της δεκαετίας του 30 στον Αμερικανικό νότο και ο παραλογισμός του ανθρώπου, είναι το βασικό θέμα του μυθιστορήματος της Χάρπερ η οποία δεν παραλείπει να μεταφέρει εικόνες της καθημερινότητας μιας άλλης εποχής.
Τίτλος βιβλίου: «Ο γλάρος Ιωνάθαν Λίβινγκστον»
Συγγραφέας: Ρίτσαρντ Μπαχ
Εκδόσεις: Διόπτρα
ISBN: 9789603640677
Γιατί το επέλεξα: Κλασικό πλέον το μυθιστόρημα του Μπαχ. Η ιστορία του Ιωνάθαν, ενός γλάρου που αποφάσισε να μην είναι ένας συνηθισμένος γλάρος! Το βιβλίο σφύζει από μηνύματα ζωής και πίστης στη δύναμη του ατόμου. Ένα βιβλίο που ανοίγει το κλουβί της ψυχής του αναγνώστη και διδάσκει τον τρόπο να λες όχι σε ότι σε μειώνει και επιμένει πως δεν θα τα καταφέρεις.
&

Η βραβευμένη συγγραφέας Λίτσα Καποπούλου θέλει να μας προτείνει τα βιβλία των εκδόσεων Πνοή ξεκινώντας την σειρά αναφοράς τους από το τελευταίο βιβλίο που έχει στα χέρια της.
1) «Η γριά βαλίτσα» του Κωνσταντίνου Ιωακειμίδη. Ένα βιβλίο με ευρηματικό τρόπο σκέψης, πανέξυπνες Ιδέες, μεστή συνοχή, άφθονα καλολογικά και καλαίσθητα στοιχεία... δεν έχω ολοκληρώσει την ανάγνωσή του, αλλά με έχει συνεπάρει...
2) «Ψυχή Γραμμένη» του Κώστα Μπέζα. Ένα βιβλίο που ξυπνά μνήμες τρυφερής ηλικίας, νοσταλγία, αγάπη, ίσως και κάποιες τύψεις για άτομα, που μας αντιμετώπισαν σαν δυο φορές παιδιά τους… και που ίσως δεν εισέπραξαν από εμάς το χρόνο και τη σημασία που άξιζαν.
3) «Έγκλημα και ταλαιπωρία» του Βασίλη Καραναστάση. Απόλαυση και χιουμοριστική ανάγνωση, μια πινελιά από ταινίες του Πήτερ Σέλλερ, μια γεύση από Ροζ Πάνθηρα… σε εγρήγορση το αστυνομικό μας δαιμόνιο για όποια πρόβλεψη.
4) «Φυσάει» της Κάκιας Ξύδη. Η συγγραφέας μετουσιώνει τη γραφή της σε αέρα που προφανώς είναι το αγαπημένο της στοιχείο και φυσάει στο μυαλό και την καρδιά μας διώχνοντας τη σκόνη της λήθης και του χρόνου… φέρνοντας στο φως συναισθήματα και καταστάσεις που βιώσαμε... που μόνο στον εαυτό μας εξομολογηθήκαμε... σαν να παρατηρούμε την εικόνα μας στον καθρέφτη του χρόνου... Από τα πιο ενδιαφέροντα ψυχογραφικά αναγνώσματα.

&

Ο νέος συγγραφέας ΒαγγέληςΜαργιωρής μας γράφει:
«Αν πρέπει να ξεχωρίσω δύο από τα βιβλία που μου άρεσαν, θα ήταν σίγουρα το “ΣΟΒΟΦ: Ο κινούμενος ήλιος και το "Η μαμά μου είναι αναπληρώτρια δασκάλα" από τις εκδόσεις Πνοή. Το πρώτο επειδή συνδυάζει υπέροχα τη φαντασία και τη δράση, ενώ ταυτόχρονα δίνει απλόχερα στον αναγνώστη στοιχεία πολιτισμού. Μουσική, χορός, ποίηση όλα συνυπάρχουν αρμονικά μέσα στις σελίδες του Σοβόφ. Οι χαρακτήρες είναι άρτια δουλεμένοι και η ροη της ιστορίας δε κολλάει σε κανένα σημείο. Το δεύτερο βιβλίο το χάρηκα επειδή μπόρεσε, με ένα απλό τρόπο, να αναδείξει ένα θέμα που για τους πολλούς, ίσως και να μην υφίσταται. Η επιλογή της συγγραφέως να παρουσιάσει το πρόβλημα μέσα από τα μάτια ενός παιδιού, προσδίδει χιούμορ σε αρκετά σημεία, ενώ ταυτόχρονα έχει την ικανότητα να στρίβει το μαχαίρι στη πληγή».

&

Η νέα συγγραφέας ΜαίρηΜοσχοπούλου λιτά μας προτείνει τρία βιβλία της Πνοής καθώς την συνεπήραν όπως μου είπε.
«Πάροδος Μουσών 9» της Βασιλικής Αποστολοπούλου, «Τουρίστες στην ομίχλη» του Βαγγέλη Μαργιωρή και «Πουλί θα κάμω τη χαρά» της Μαρίας Πρινάρη-Καρκαβατσάκη.

&

Τρεις ερωτήσεις μας θέτει η συγγραφέας Μελίνα Τούντα που προέρχονται από τα βιβλία της Πνοής που διάβασε και μας προτείνει:
 «“Ους ο Θεός…χωριζέτω” της Χρύσας Ζανεσή–Αλεξάκη.  Ένα  βιβλίο που συνιστώ ανεπιφύλακτα γιατί ενώ η συγγραφέας με την πένα της σε κάνει να δακρύζεις από τα γέλια ταυτόχρονα σε προβληματίζει. Τι συμβαίνει  όταν αντί να βιώνεις την ανεμελιά της εφηβικής ζωής , σου αλλάζουν πορεία και βρίσκεσαι εγκλωβισμένη  στην έγγαμη ζωή;    
“Πουλί θα κάμω τη χαρά” της Μαρίας Πρινάρη-Καρκαβατσάκη.  Ένα αξιόλογο βιβλίο που συγκινεί, προβληματίζει και υμνεί τη δύναμη της θέλησης.  Πώς μπορεί όμως ένας άνθρωπος που βιώνει δύσκολες καταστάσεις για τον ψυχισμό του να καταφέρει να βρει την έξοδο και συνειδητά ν’ απελευθερωθεί; Πώς μπορεί ένας άνθρωπος να ξεπεράσει τις ενοχές του και ν’ αγαπήσει τον εαυτό του; 
“Στα ίχνη των κόκκινων διαμαντιών” του Γιάννη Χόλη.  Ένα ενδιαφέρον  βιβλίο με πλοκή που δημιουργεί προϋποθέσεις για εκτενείς συζητήσεις. Το βιβλίο θίγει τη διαφθορά με σκοπό το εύκολο χρήμα. Άραγε μέχρι που μπορεί να φτάσει ένας άνθρωπος που διακατέχεται από ακόρεστη πλεονεξία;»    


&

Η ποιήτρια Μαριάνα Νικολιδάκη μας προτείνει δύο βιβλία με διαχρονική αξία.
«"Η Μεγάλη Χίμαιρα”, Καραγάτσης Μ., εκδ. ΕΣΤΙΑ. Ένα μεγαλειώδες λυρικό λογοτέχνημα. Διαβάζεται απνευστί και
"Ευτυχώς που δεν γεννήθηκα όμορφη" Καρακάσης Κώστας, εκδ. Ψυχογιός. Ένα συγκινητικό ψυχογράφημα μιας υπαρκτής και εξαίρετης γυναικείας προσωπικότητας, της Αθηνάς Καληβωκά.

&

Η συγγραφέας Μαρία Πρινάρη-Καρκαβατσάκη με σαφή τάση προς το πρωτότυπο αστυνομικό μυθιστόρημα μας προτείνει δύο βιβλία της Πνοής:
«Χωρίς πολλά λόγια, προτείνω το εξαιρετικό βιβλίο του Βασίλη Καραναστάση, “Έγκλημα και ταλαιπωρία”! Είναι ένα βιβλίο, που ξεφεύγει από το κλισέ του αστυνομικού μυθιστορήματος, έχει υπόθεση αστυνομική, έχει γραφή λογοτεχνική και έχει χιούμορ, άφθονο χιούμορ, τι άλλο χρειαζόμαστε για να διαβάσουμε το καλοκαίρι ξεφεύγοντας από τα μίζερα της καθημερινότητας; Το διάβασα, το απόλαυσα, και το προτείνω χωρίς επιφυλάξεις. Δεν ταλαιπωρήθηκα καθόλου και δεν έκανα κανένα απολύτως έγκλημα! Έγκλημα είναι να μην διαβάσει κάποιος αυτό το υπέροχο βιβλίο!
“Στα βελούδινα ίχνη του δολοφόνου”, του Χρήστου Αναστασόπουλου! Δεν είμαι ιδιαίτερα λάτρης των αστυνομικών αλλά τούτο το βιβλίο είναι μεν αστυνομικό, αλλά δεν μοιάζει με κανένα άλλο. Με πρωταγωνίστριες στην ουσία δυο γάτες, έξυπνες, πονηρές και κουτσομπόλες, κάνει τη διαφορά! Η ξεχωριστή γραφή του Χρήστου, η έξυπνη πλοκή, σου προσφέρουν ένα βιβλίο με μια ιστορία ενδιαφέρουσα, που δεν επιτρέπει ούτε λεπτό να μειωθεί το ενδιαφέρον του αναγνώστη! Διαβάστε το, ακολουθήστε τα βελούδινα ίχνη που θα σας οδηγήσουν σε ένα τέλος που δεν μπορείτε να μαντέψετε!»

$

Σας ευχόμαστε ένα καλό καλοκαίρι γεμάτο με πολλές αναγνωστικές απολαύσεις και όχι μόνο!
Κάκια Ξύδη


Υ.Σ. Πληροφορίες για τους συγγραφείς της Πνοής και τα βιβλία τους στο: https://www.ekdoseispnoi.gr/index.php/el/


  • Digg
  • Del.icio.us
  • StumbleUpon
  • Reddit
  • RSS