Κάκια Ξύδη

            Παρέα με τα μελτέμια που φυσούν το καλοκαίρι στις Κυκλάδες, ακολουθούμε την πορεία της Ελενίτσας που δεν έτρωγε και αδυνάτισε τόσο πολύ που μια μέρα ήρθε ένας άνεμος από τον βορρά και τη σήκωσε ψηλά. Έτσι βλέπουμε μαζί της τα νησιά μας και τις γαλάζιες θάλασσες του Αιγαίου μέχρι που ο αέρας αρχίζει να την προσγειώνει και να την ξαναπαίρνει σε ένα ταξίδι που φαίνεται να μην έχει τέλος. «Ταξιδιάρικο παραμύθι, που τα έχει όλα, δράση, αγωνία, νοσταλγία, αγάπη, φόβο, κίνδυνο και όλα αυτά πασπαλισμένα με τη μυστική, μαγική χρυσόσκονη που έχει η πένα της Κάκιας» είπε η μαθήτρια Ιωάννα Ταγκάλη κατά την παρουσίαση του βιβλίου. Και όπως τόνισε η εκπαιδευτικός και μητέρα Ρόζα Βερροιώτη «το σημαντικό είναι να τρως για να υπάρχεις, να τρως για να μπορείς να πετάς με τη φαντασία σου, και επειδή είναι επιλογή σου, και όχι να σε παίρνει ο αέρας σαν καρυδότσουφλο». Ίσως αυτό να είναι και το κεντρικό μήνυμα του βιβλίου.

Η Κάκια Ξύδη μετά από Ελεύθερη πτώση, 
θα έχει ομαλή προσγείωση στη... Ρόδο!

Ευχαριστώ πολύ τη Λέσχη Ανάγνωσης Onda Blue
και την Αναστασία Κορινθίου

για την τιμή που μου έκαναν να με προσκαλέσουν στην Ρόδο 

για παρουσίαση του βιβλίου μου "Σε ελεύθερη πτώση".

Με αγωνία ετοιμάζομαι να γνωρίσω τους διαδικτυακούς μου φίλους και όχι μόνο!!!!

Απόσπασμα από το βιβλίο "Σε ελεύθερη πτώση".

Καλή μας επιτυχία!!!!

ΤΟ ΡΟΛΟΪ ΤΗΣ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣ

Οι χτύποι του με ακολουθούσαν παντού. Όπου κι αν πήγαινα αναζητούσα τον χαρακτηριστικό ήχο της καμπάνας που σήμαινε κάθε μισή ώρα. Άλλοτε χτυπώντας μια φορά για να δηλώσει τη μισή ώρα και άλλοτε περισσότερες. Το μπέρδεμα ήταν όταν η ώρα ήταν μία. Χτυπούσε μία φορά για τις δώδεκα και μισή. Ξαναχτυπούσε μία φορά για να δείξει ότι ήταν μία. Μισή ώρα αργότερα ακολουθούσε ένας ακόμα χτύπος για να δείξει ότι ήταν μία και μισή… Τότε έπρεπε να πάω μέχρι την πόρτα, να ανοίξω το μικρό παραθυράκι της και να κοιτάξω απέναντι το μεγάλο ρολόι της εκκλησίας και να δω τι ώρα ήταν. Το καμπαναριό, ψηλό, επιβλητικό, διακρινόταν από όλες τις μεριές του χωριού και όχι μόνο. Το ξεχώριζες ακόμα και από τα άλλα χωριά. Οι χτύποι του δεν σταματούσαν ούτε τη νύχτα. Τα σπίτια ήταν παλιά και χωρίς ιδιαίτερη μόνωση, έτσι, όταν χτυπούσε, νόμιζες ότι η καμπάνα ήταν δίπλα στο αυτί σου. Όσοι έμεναν γύρω από την πλατεία το είχαν συνηθίσει και δεν τους ενοχλούσε, σχεδόν δεν το άκουγαν πλέον. Το αστείο ήταν όταν είχαμε επισκέψεις. Όταν κοιμούνταν στο σπίτι μας οι «Αθηναίοι». Δεν έκλειναν μάτι όλη τη νύχτα και πετάγονταν ως απάνω τρομαγμένοι κάθε τόσο. Εμένα ποτέ δεν με ενόχλησε, αντίθετα μου άρεσε να το ακούω. Ίσως να το είχα συνηθίσει γιατί αυτός ο ήχος με συνόδευε σχεδόν από την ημέρα που γεννήθηκα. Όταν εγκατέλειψα το πατρικό μου, εκτός από τη μητέρα μου, μου έλειπε πολύ και ο χτύπος του ρολογιού.

Ήμουν τυχερή όμως. Δίπλα από το διαμέρισμα που έμενα στην Αθήνα κατοικούσε μια θεία μου που είχε έναν ρολόι κούκο. Έτσι με χαρά αντικατέστησα την βαριά καμπάνα του ρολογιού του χωριού μου με τη φωνή του κούκου. Φρόντιζα δε, πάντα να της κάνω την επίσκεψη όταν η ώρα πλησίαζε ακριβώς, για να έχω τη χαρά να βλέπω τα δύο μικρά πορτάκια να ανοίγουν, να βγάζει έξω από το σπιτάκι το κεφάλι του το πουλί και να φωνάζει δυνατά για πολλή ώρα «κούκου, κούκου, κούκου»… Όταν άλλαξα σπίτι, η καλή μου η μανούλα κοιτούσε το ρολόι της εκκλησίας και όταν οι δείχτες κόντευαν στο ακριβώς της ώρας με έπαιρνε τηλέφωνο για να έχω την ευκαιρία να ακούσω την καμπάνα.

Ο ήχος του δεν έφυγε ποτέ από μέσα μου. Εκείνο το ρολόι μετρούσε και μετράει με ακρίβεια τις μέρες μου, τις ώρες, τα δευτερόλεπτα της ζωής μου. Μου θυμίζει συνεχώς τι ονειρεύτηκα, τι κατάφερα, τι προσπέρασα, τι άφησα πίσω μου. Έχει γίνει ένα με την παιδική, την εφηβική, την νεανική και την μετέπειτα ζωή μου. Συνοδεύει μέχρι τώρα τις σκανταλιές μου, τα πρώτα ερωτικά μου σκιρτήματα, την ακρίβεια στα λεγόμενά μου, τη συνέπεια στη δουλειά μου. Είναι εκεί, σταθερό, για να μου θυμίζει τον χρόνο που περνάει, τους ανθρώπους που έφυγαν από τη ζωή μου, τα καινούργια παιδιά που συντροφεύει, τις επιθυμίες που γεννάει για φυγή.