Κάκια Ξύδη

Σε ανεμομπελάδες και η ...Πρέβεζα

Μετά την επιτυχημένη πορεία των δύο μυθιστορημάτων της «Ταξίδι στην ομίχλη» και «Σε ελεύθερη πτώση», η Κάκια Ξύδη έρχεται για να μας βάλει σε μπελάδες. Τι μπελάδες; «Ανεμομπελάδες στις Κυκλάδες» 

To Σάββατο 28 Ιουνίου 2014, ώρα 19.00, η Κάκια Ξύδη θα βρίσκεται για πρώτη φορά στην Πρέβεζα καλεσμένη του Δήμου, στην Θεοφάνειο Αίθουσα Τέχνης.

Η παρουσίαση θα γίνει από τη συγγραφέα του βιβλίου Κάκια Ξύδη, ενώ η αρχαιολόγος-συγγραφέας Δήμητρα Νικολάου με τις κόρες της Λουίζα-Εκάτη Φαρμάκη και Ανδρομάχη-Φαίδρα Φαρμάκη θα μιλήσουν και θα δραματοποιήσουν σκηνές του παραμυθιού. Η εκπαιδευτικός-συγγραφέας Αλεξάνδρα Κωστάκη θα μιλήσει για το σύνολο του έργου της συγγραφέως και για το μυθιστόρημα Σε ελεύθερη πτώση. Το ομώνυμο τραγουδάκι θα ερμηνευτεί από καθηγητές και μαθητές του Δημοτικού Ωδείου Πρέβεζας «ΣΠΥΡΟΣ ΔΗΜΑΣ».

   

Είναι ένα βιβλίο γραμμένο στα ελληνικά, ένα βιβλίο που σέβεται την ελληνική γλώσσα και την παράδοση, τονίζει τον θεσμό της οικογένειας, της φιλοξενίας, της αλληλεγγύης. Μιλάει για τη σωστή διατροφή, περιλαμβάνει οδηγό βιταμινών  και ξεσηκώνει τα παιδιά με το όμορφο τραγουδάκι του.
Σας περιμένουμε με πολλές εκπλήξεις, μικρό θεατρικό δρώμενο και δωράκια για όλα τα παιδιά!

Καλησπέρα σας

            Σας καλωσορίζω στην παρουσίαση του έργου της εκλεκτής συγγραφέως Κάκιας Ξύδη και σας ευχαριστώ για την πολύ θερμή ανταπόκρισή σας στο κάλεσμά μας και την ζεστή παρουσία σας στον πολυχώρο του Art Express. Σήμερα έχω την τιμή και την χαρά να μιλήσω για ένα βιβλίο της Κάκιας, που με κέρδισε από την πρώτη στιγμή που το πήρα στα χέρια μου και ξεκίνησα την ανάγνωσή του… Το «Tαξίδι στην ομίχλη» …..      

       
Όλα τα βιβλία είναι είτε όνειρα, είτε σπαθιά ….και μπορούν ή να γιατρέψουν ή να κομματιάσουν…. Γιατί ο άνθρωπος δεν αναπτύσσεται πνευματικά από αυτά που διαβάζει, αλλά από αυτά που σκέφτεται για αυτά που διαβάζει. Διαβάζουμε για να συλλογιζόμαστε και να σκεφτόμαστε …και το βιβλίο αυτό της Κάκιας Ξύδη όπως και το «Ελεύθερη Πτώση» …μας δίνουν σίγουρα πολύ πνευματική τροφή.

            Όπως σας εξομολογήθηκα ήδη, το «ταξίδι στην ομίχλη» άρχισε να μου αρέσει, πριν ακόμη ξεκινήσω να ταξιδεύω μαζί του… Η φράση της Κάκιας, στο σημείωμα της Συγγραφέως στην Αρχή του βιβλίου που αφοπλιστικά μας λέει «…του έδωσα το τέλος που άντεξα …» με εντυπωσίασε ευχάριστα … Και αυτό γιατί κατάλαβα αμέσως ότι η Κάκια γράφει για τον εαυτό της και η άποψη μου πάντα ήταν, ότι είναι καλύτερα να γράψεις για τον εαυτό σου και να χάσεις τον αναγνώστη, παρά να γράψεις για τον αναγνώστη και να χάσεις τον εαυτό σου. Το «ταξίδι στην ομίχλη» όπως το προσδιορίζει η συγγραφέας είναι ένα ταξίδι με οδηγό την επιθυμία και προορισμό την αυτογνωσία… Και όλα αυτά μέσα από την διαδρομή ενός ρόλου που κάθε γυναίκα βάζει σε πρώτη προτεραιότητα μετά τον γάμο της …Αυτόν της συζύγου και της μητέρας… παραμελώντας πολλές φορές έναν επίσης σημαντικό… αυτόν της γυναίκας… Όταν η ηρωίδα αυτού του Ταξιδιού …η Τάνια, ανακαλύπτει ότι τα τρία παιδιά της έχουν πια μεγαλώσει και ανεξαρτητοποιηθεί, συνειδητοποιεί παράλληλα, ότι όλα αυτά που έδιναν νόημα στις θυσίες, τις υποχωρήσεις και τους συμβιβασμούς στην σχέση της με τον Στέφανο , τον σύζυγό της, χάνουν το λόγο ύπαρξης τους και μπροστά της παρουσιάζεται μια αλήθεια …που δυστυχώς δεν είναι ευχάριστη…. Η όμορφη και άνετη ζωή στο χρυσό κλουβί που έζησε για χρόνια νομίζοντας ότι πραγματοποιεί τα όνειρα και τις επιθυμίες της … δεν ήταν η ζωή που περίμενε και που είχε ονειρευτεί όταν ξεκινούσε το ταξίδι για τον Έρωτα και την Ευτυχία….

            Καμιά φορά, το γιατί παντρευτήκαμε τον άντρα μας, μπορούμε να το εξηγήσουμε σ' όλους τους άλλους, εκτός απ' τον εαυτό μας … Θα μπορούσε οποιαδήποτε αναγνώστρια να ταυτιστεί με την Τάνια στην θέση της ηρωίδας και να αναγνωρίσει σε αυτήν τον εαυτό της, την φίλη της, την γυναίκα της διπλανής πόρτας… ή μια οποιαδήποτε γυναίκα… Οι ρόλοι δεν αλλάζουν … Μόνο το «ταξίδι στην ομίχλη»… είναι πάντα διαφορετικό… για την κάθε μια… Δεν έχουν όλες την δύναμη και την θέληση της Τάνιας…. Ούτε παρουσιάζεται πάντα ο νέος και ο όμορφος άντρας που είναι έτοιμος να αγαπήσει αυτό που βλέπει και να γίνει ο σύντροφος άνευ όρων σε αυτό το ταξίδι…. Δεν κλείνει ο κύκλος όπως επιθυμούμε ακόμη και αν αγνοήσει κάποιος επιδεικτικά όλες τις συμβατικότητες των πρέπει και των μη…. Δεν συμβαίνει όμως το ίδιο και με την παγίδα του έγγαμου βίου και διαπροσωπικών σχέσεων ενός ζευγαριού… Αυτή είναι πάντα εκεί και τους περιμένει … είναι θέμα χρόνου να κάνουν το λάθος βήμα και να πέσουν μέσα…

            Πολλοί αναρωτιούνται ακόμη αν υπάρχει ο πλατωνικός έρωτας… Μα ναι υπάρχει … Αλλά μόνο μεταξύ συζύγων… Ειδικά μετά από ένα πολυετή έγγαμο βίο… Άνθρωποι που συμβιώνουν δεν υπάρχουν. Υπάρχουν μόνο άνθρωποι που εξουσιάζουν και άνθρωποι που εξουσιάζονται, κατά τον Τουχολσκι Κουρτ… Αυτή είναι και η σχέση της Τάνιας με τον Στέφανο όλα τα χρόνια του έγγαμου βίου τους…. Σχέση Εξουσιαστή και εξουσιαζόμενου… Φαίνεται πως ο Μπακούνιν έχει απόλυτο δίκιο όταν συμβουλεύει πως για να κρατήσεις δίπλα σου τη γυναίκα, χρειάζεται συνέχεια να κάνεις αστεία, να ραδιουργείς και να φοβίζεις … και δυστυχώς μάλλον οι άντρες τον έχουν μελετήσει πολύ καλά … Γι αυτό δεν νομίζω ότι είναι αλήθεια ότι οι σύζυγοι, μόλις δουν μια ωραία γυναίκα, ξεχνούν πως είναι παντρεμένοι. Απεναντίας, τότε ακριβώς το θυμούνται ….ο καθένας με τον δικό του τρόπο … Για μια έξυπνη και δυναμική γυναίκα όμως όπως η Τάνια, οι άνδρες δεν είναι πρόβλημα, για μια γυναίκα σαν την Τάνια οι άνδρες είναι η λύση ….και αυτήν τη λύση βρήκε …στο πρόσωπο ενός άλλου άντρα… νεώτερου από αυτήν, γοητευτικού και πρόθυμου να ζήσει το όνειρο μαζί της… Είναι και αυτός ένας βασικός λόγος που θα πρότεινα ανεπιφύλακτα σε κάθε άνδρα να διαβάσει «το ταξίδι στη ομίχλη»… Διαβάζοντάς το θα πάρουν πολλές απαντήσεις γι’ αυτό το αίνιγμα …που λέγεται γυναίκα… και τον τρόπο να πλησιάζουν στην λύση του…

            Είναι πολύ περίεργο μάλιστα, που ενώ οι άντρες μας θεωρούν ένα άλυτο μυστήριο… πάντα ξέρουν πως πρέπει να χειριστούν την κατάσταση για να φέρουν με τα νερά τους μια γυναίκα… Όπως ο Στέφανος που δεν καταθέτει εύκολα τα όπλα… Έχει την απαραίτητη πείρα… και είναι αποφασισμένος να κρατήσει τα κεκτημένα του… Ξέρει ότι δεν χρειάζεται να πεις σε μια γυναίκα ότι είναι ωραία: Αρκεί να της πεις ότι πάνω στη γη δεν υπάρχει άλλη σαν κι αυτήν… και αμέσως θα ανοίξουν όλες οι πόρτες …. Είναι έτοιμη να συγχωρήσει επιστρέψει… να δώσει μια ακόμη ευκαιρία…. Προσπάθειες που όμως μπορεί να αποβούν και μάταιες… μιας και δεν κρατάνε αλυσίδες τον γάμο. Κλωστές τον κρατάνε, αμέτρητες κλωστές, που με τα χρόνια δένουν τους ανθρώπους ….ή σπάνε…. Είναι που όσο περνούν τα χρόνια μαθαίνεις ότι είναι εξίσου δύσκολο να ζεις με αυτόν που αγαπάς, όσο και το να αγαπάς αυτόν με τον οποίο ζεις … Ο άνδρας χάνει το ενδιαφέρον για τη γυναίκα η οποία τον αγαπά πάρα πολύ εύκολα και το αντίθετο. Όπως φαίνεται στον έρωτα τα πράγματα είναι παρόμοια με την ευεργεσία: εκείνος που δεν μπορεί να την ανταποδώσει γίνεται αχάριστος…. Και όταν αυτό το ανακαλύπτεις μαζί με τις γκρίζες τρίχες …όπως η Τάνια… τότε γίνεται ακόμη πιο οδυνηρό, καθώς νιώθεις να βαραίνεις από τα χρόνια πέρασαν …

            Χαμογέλασα πικρά καθώς σκέφτηκα ξαφνικά άθελά μου πως … «Αν αυτήν την γκρίζα τρίχα την είχα ανακαλύψει στο πέτο του συζύγου μου… η πρώτη μου σκέψη θα ήταν: Αν είναι κάποιας άλλης, θα τον σκοτώσω. Αν είναι δική μου, θα σκοτωθώ…».

            Η Τάνια ευτυχώς αποδείχθηκε πιο ψύχραιμη και ρεαλίστρια… Τελικά δεν έχει καμιά σημασία ποιός ήσουν μέχρι χτες και πόσο βαρύ είναι το φορτίο σου. Από τη στιγμή που θα πάρεις την απόφαση να αλλάξεις τη ζωή σου υπάρχει μια δύναμη που θα σε φροντίσει και θα σε καθοδηγήσει. Μια στιγμή χρειάζεται για να ξαναθυμηθείς όλη σου τη δύναμη, μια στιγμή για να εμπιστευτείς ξανά, μια στιγμή για να στείλεις μια προσευχή ψηλά, μια στιγμή είναι όλο αυτό που χρειάζεσαι… Πίσω από κάθε φόβο υπάρχει μια επιθυμία και πίσω από κάθε επιθυμία υπάρχει ένας δρόμος.

            Όταν λες φοβάμαι να μιλήσω μπροστά σε πολύ κόσμο, πίσω από αυτό είναι εμφανές ότι κρύβεται η επιθυμία σου να μπορέσεις να το κάνεις. Και πίσω από αυτήν κρύβεται η ικανότητα σου να το επιτύχεις. Και όλες μας οι επιθυμίες σχετίζονται με τα ταλέντα μας και με τις δεξιότητες μας. Για την ακρίβεια όχι όλες, μόνο οι επιθυμίες τις καρδιάς μας, γι αυτό και δεν πρόκειται να επιθυμήσουμε κάτι που δεν έχουμε τα ταλέντα και τις ικανότητες να το πραγματοποιήσουμε. Μόνο που η μεγάλη μας επιθυμία βρίσκεται στο ίδιο σακούλι με το μεγάλο μας φόβο.

            Για να πάρεις αυτό που θέλεις περνάς μέσα από αυτό που φοβάσαι και το πιο σημαντικό δεν είναι αυτό που κατακτάς αλλά αυτό που γίνεσαι καθώς μπαίνεις στη δράση και ξεπερνάς τους φόβους σου προκειμένου να κατακτήσεις τα όνειρα σου. Γενναίος δεν είναι αυτός που δεν φοβάται τίποτα, γιατί γενναιότητα είναι να φοβάσαι, αλλά παρόλα αυτά να κάνεις το βήμα και να μην αφήνεις τους φόβους σου να ορίζουν τη ζωή σου.

            Αυτό είναι το μάθημα ζωής που μας δίνει η Κάκια Ξύδη μέσα από την Τάνια, την Ηρωίδα του μυθιστορήματός της «Ταξίδι στην Ομίχλη». Ένα ταξίδι που σε συνεπαίρνει από το πρώτη σελίδα μέχρι την τελευταία με τον ίδιο ενθουσιασμό …!!! Θα ήθελα για μια ακόμη φορά να συγχαρώ την Κάκια και να την ευχαριστήσω γι αυτήν την μοναδική εμπειρία της ανάγνωσής του… 

         Σας ευχαριστώ και σας εύχομαι καλό ταξίδι στις σελίδες του…

Ντέπη Στενού

Art Express

«Η ώρα της Ανάστασης φτάνει, θα φορέσω τα καινούργια κόκκινα λουστρίνια, το φόρεμά μου που περιμένει ατσαλάκωτο στην κρεμάστρα απέναντι, το λευκό καλσόν και την λευκή ζακέτα, θα πάρω και την λαμπάδα της νονάς μου και θα ακολουθήσω τους μεγάλους στην Ανάσταση. Έχω μεγάλη αγωνία μην τυχόν και με πάρει ο ύπνος, θέλω να είμαι έτοιμη μόλις χτυπήσει η καμπάνα και μετά να είμαι από τους πρώτους που θα πάρουν το Άγιο Φως, από το χέρι του παπά μόλις βγει στην Ωραία Πύλη, ψάλλοντας το Χριστός Ανέστη».

Μνήμες παιδικές που δεν ξεθωριάζουν με τα χρόνια. Αναλογίζομαι πόσα παιδάκια σήμερα δεν έχουν ζήσει ούτε μία φορά αυτές τις όμορφες στιγμές και εύχομαι μέσα από τα βάθη στης ψυχής μου αυτό το ανέσπερο Φως της Ανάστασης να μπορέσει να δώσει χαρά σε όλες τις παιδικές ψυχούλες που περιμένουν εκείνη την ώρα. Είθε να φωτίσει και τις δικές μας καρδιές, να τις μαλακώσει και να μας φέρει τη συμπόνια για τον συνάνθρωπο που υποφέρει. Ας προσπαθήσουμε να κοινωνήσουμε τη χαρά, αυτή την Ανάσταση, έστω σε έναν άνθρωπο που ζει μόνος, ας δώσουμε τροφή έστω σε έναν πεινασμένο, ας βοηθήσουμε να δει το ελπιδοφόρο μήνυμα που φέρνει το Άγιο Φως έστω και ένας απογοητευμένος. Καλή Ανάσταση!

To Αναγκράμμα ήταν ένα βιβλίο που μου είχε κεντρίσει το ενδιαφέρον από την πρώτη φορά που άκουσα γι αυτό. Ο τίτλος και το εξώφυλλο έκρυβε ένα μυστήριο που ήθελα οπωσδήποτε να το διαλευκάνω. Βέβαια η γραφή του Νίκου Διακογιάννη από τα άλλα τρία βιβλία του που είχα διαβάσει «Τέρα άμμου», «Καθρέφτες στο χώμα», «Ο ύπνος των αγαλμάτων», ήταν εγγύηση γι αυτό που θα ακολουθούσε.

Και δεν έπεσα έξω, από τις πρώτες κιόλας σελίδες με κέρδισε από τα ευρηματικά ονόματα που έδωσε σε όλη την παρέα. Συστήθηκα με τον Λίτο (Literatura = λογοτεχνία), με τον Νοβε (novel = μυθιστόρημα) κ.λπ. και όσο προχωρούσα μαγευόμουν όλο και πιο πολύ από τα ονόματα και τα τοπωνύμια που δημιουργούσε με βάση την ερμηνεία τους στη Ιταλική γλώσσα. Η ιστορία πρωτότυπη, μυστηριώδης, ευρηματική, εκτυλίσσεται με απίστευτη φαντασία και ανατροπές μέχρι την τελευταία σελίδα. Οι ήρωες ζωντανοί, περήφανοι, δεν συμβιβάζονται, ζουν στο έπακρο όλες τις στιγμές της ζωής τους, διεκδικούν αυτά που θέλουν είτε τους ανήκουν είτε όχι, προχωράνε με δυσκολία, όμως ποτέ δεν μένουν στάσιμοι σε μία κατάσταση. Σου μιλάνε, σου εκμυστηρεύονται τα προβλήματά τους, και δεν έχουν λίγα, σε προκαλούν να βρεις λύσεις μαζί τους, σε διχάζουν, σε δικαιώνουν, σε βοηθούν να αναμετρηθείς μαζί τους.

Ο Νίκος Διακογιάννης έχει αγγίξει με μεγάλη ευαισθησία και αγάπη το θέμα της αναπηρίας, έχει καταφέρει να περιγράψει με λεπτότητα και θάρρος σκηνές και καταστάσεις πάνω και πέρα από τα ανθρώπινα όρια. Ψυχογραφεί τους ήρωές του και δίνει στον καθένα το χώρο και το χρόνο που χρειάζεται για να εξέλθει από την δίνη που βρίσκεται και τον βασανίζει.

Ο έρωτας όταν είναι αληθινός και ξέρουμε να τον περιμένουμε μας λυτρώνει, μας ελευθερώνει από κάθε είδους δεσμά, όπως λύτρωσε την Αναγκράμμα που δεν είχε πια ανάγκη να αναγραμματίζει τη ζωή της για να μπορεί να την αντέξει.

Η αγάπη όταν δίνεται ανυστερόβουλα κρατάει τα καλύτερα δώρα της για εμάς στο τέλος. Η μεστή γραφή, ο ρέων λόγος, οι υπέροχες φράσεις που διατρέχουν όλο το βιβλίο με έκαναν μόλις το τελείωσα, να το αρχίσω πάλι από την αρχή και αυτό ήταν κάτι που πρώτη φορά μου συνέβη.

Το «Αναγκράμμα» είναι ένα βιβλίο που εμένα τουλάχιστον με ενθουσίασε και το συνιστώ σε όλους ανεπιφύλακτα. Είναι ένα βιβλίο που τιμά τα ελληνικά γράμματα, τη γλώσσα και τη λογοτεχνία μας.

Φράσεις που με έκαναν να σταθώ, να τις διαβάσω ξανά και ξανά πολλές. Μοιράζομαι μερικές μαζί σας: «Θα ‘μουν τρελός να πετάω στιγμές αγάπης, όταν τόσος κόσμος βγαίνει στη ζητιανιά για ένα της ψίχουλο», «Τίποτα δεν σβήνεται από όσα ζήσαμε», «Έκανα τόσα ταξίδια! Και τι μ’αυτό; Ούτε ένα βήμα μπροστά από την απελπισία δεν έφτασα», «Δεν φταίνε πάντα οι ακάλεστοι στα δείπνα της ζωής. Φταίνε κι εκείνοι που δεν θέλησαν να δουν πιο πέρα από την άκρη της λαμπρής ‘ευωχίας’ τους».

Νίκο Διακογιάννη σε ευχαριστώ πολύ που με τιμάς με την φιλία σου. Εύχομαι να είσαι πάντα προσκεκλημένος και απαραίτητος στα δείπνα της ζωής. Καλοτάξιδο να είναι και αυτό σου το βιβλίο μέχρι τις καρδιές των αναγνωστών σου.

Το βιβλίο κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Ερωδιός και μπορείτε να το παραγγείλετε στο 2310 282782
Επίσης υπάρχει στα βιβλιοπωλεία Πολιτεία, Πρωτοπορία και Ιανός.

Είχα δώσει υπόσχεση στον εαυτό μου πως άμα έρθει ξανά η αγάπη, δεν θα την έδιωχνα. Δεν θα της έλεγα ποτέ «γιατί άργησες;», αλλά, «καλώς ήρθες».

       Yποσχέθηκα στον εαυτό μου πως άμα έρθει ξανά η αγάπη θα την κρατούσα, θα την πρόσεχα σαν πολύτιμο φυλαχτό και θα πέθαινα μαζί της όταν θα ερχόταν η ώρα να φύγει και πάλι.

      Είχα πει πως άμα έρθει ξανά η αγάπη θα της έδινα τα πάντα και θα έκανα ό,τι ήταν δυνατόν για να την κρατήσω, αρκεί να ερχόταν…

           

      Της έστρωνα χαλιά και την περίμενα. Έφτιαχνα όνειρα πουπουλένια μαζί της και πετούσαμε ξέγνοιαστα μαζί στα σύννεφα τις μέρες και στήναμε τρελό χορό ανάμεσα στα αστέρια τις νύχτες. Όλη η ύπαρξή μου την ζητούσε και της υποσχόταν όμορφες μέρες. Και τα χρόνια περνούσαν και το όνειρο της αγάπης κρατούσε. Η ζωή όμως προχωρούσε. Εκείνη είχε τα δικά της σχέδια κι εγώ ανίδεη στο τι μου ετοιμάζει, βρέθηκα διχασμένη ποιο δρόμο να ακολουθήσω. Της ζωής ή της αγάπης; Βλέπεις, οι δρόμοι εκείνοι έμελλε για μένα να είναι παράλληλοι… Ακολούθησα το δρόμο της ζωής και το όνειρο της αγάπης σιγά σιγά ξεθώριασε.

       Η αγάπη ήρθε. Δεν είχε σημασία που δεν την περίμενα πια. Δεν είχε σημασία αν άργησε. Δεν είχε σημασία αν ήταν καλυμμένη στην ομίχλη. Δεν είχε σημασία αν ήταν ντυμένη με τα χρώματα του ονείρου, όμως ήρθε.

     Κανένας από τους δυο μας δεν κατάλαβε πόσο σημαντική ήταν. Άλλωστε πάντα όταν ζεις κάτι δεν μπορείς να καταλάβεις πόσο σημαντικό είναι. Μόνο μετά, όταν κοιτάς από την απέναντι κορυφή, τότε βλέπεις πόσο μακρύς ήταν ο δρόμος που διένυσες.

       Ήσουν ένα όνειρο. Ήμουν ένα όνειρο. Και έμεινες εκεί. Και έμεινα εκεί. Όπως ξέρουμε τα όνειρα δεν έχουν καμία σχέση με την πραγματικότητα. Συναντιούνται βέβαια κάπου κάπου, άκαιρα ίσως, αλλά για τόσο λίγο.

        Έτσι λοιπόν είδαμε κι εμείς εκείνη την αγάπη που τρελά της παραδοθήκαμε. Σαν ένα όνειρο. Ένα όνειρο μακρινό που έτσι έπρεπε να το αντιμετωπίσουμε και να μην το αφήσουμε να μας καταστρέψει. Γιατί, είπαμε, άλλο το όνειρο, άλλο η πραγματικότητα. Άλλο η λογική, άλλο η καρδιά. Άλλο η αγάπη και άλλο η ζωή.

        Και αρνηθήκαμε εκείνη την αγάπη, την πληγώσαμε, την προδώσαμε. Δεν της δώσαμε το περιθώριο να ζήσει και να αναπτυχθεί. Προδώσαμε εκείνη που ήρθε ανυποψίαστη να μας δώσει τα δώρα της και νιώσαμε και ανακουφισμένοι από την απόφαση που πήραμε. Μια απόφαση που μας έκανε συνεπείς σε όλες τις άλλες υποχρεώσεις μας αλλά επίορκους στους όρκους της καρδιάς και στην υπόσχεση που είχαμε δώσει στον εαυτό μας.

      Είχα δώσει υπόσχεση στον εαυτό μου, μόλις θα ερχόταν η αγάπη δεν θα την άφηνα να φύγει. Η αγάπη ήρθε κι εγώ την αρνήθηκα. Φόρεσα τη μάσκα της αξιοπρέπειας και έκανα πως δεν την αναγνώρισα και την άφησα να φύγει. Επίορκος της αγάπης είμαι πια, προσπαθώντας να δικαιολογηθώ στον εαυτό μου κάθε φορά που την βλέπω φωλιασμένη σε άλλες μορφές να περνάει αδιάφορη από μπροστά μου.