Από το Blogger.
RSS
Container Icon

Η "Ελεύθερη Πτώση" σε Λάρισα και Θεσσαλονίκη

Η ΕΛΕΥΘΕΡΗ ΠΤΩΣΗ ΤΑΞΙΔΕΥΕΙ ΣΕ ΛΑΡΙΣΑ ΚΑΙ ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗ


Μετά την επιτυχημένη πορεία και περσινή παρουσίαση του βιβλίου «Ταξίδι στην ομίχλη» στην Θεσσαλονίκη, η Κάκια Ξύδη επιστρέφει για να μας γνωρίσει το καινούργιο της βιβλίο με τίτλο «Σε ελεύθερη πτώση».

Η πρώτη στάση θα είναι στην Λάρισα. Την Παρασκευή 28 Σεπτεμβρίου 2012 ώρα 6.30 το απόγευμα, στο Φρούριο.
Την επόμενη μέρα Σάββατο 29 Σεπτεμβρίου 2012 ώρα 6.30 το απόγευμα θα γίνει παρουσίαση του βιβλίου της στο Καφέ Ζώγια – Βιβλίο, τσάι και συμπάθεια, Βενιζέλου 1.  

Για το βιβλίο θα μιλήσει και στις δύο παρουσιάσεις ο συγγραφέας Βασίλης Μόσχης, στην Λάρισα παρέα με την συγγραφέα Γιώτα Φώτου και στην Θεσσαλονίκη με την επίσης συγγραφέα Σοφία Βόικου.

«Ψηλάφισες τα βήματα των ηρώων σου και ένιωσες τις σκέψεις τους, τις αγωνίες τους, τα όνειρά τους. Και όλα αυτά δικά μας, όλων μας! Μας τα έδωσες με τη γραφή σου! Για να τα ξαναθυμηθούμε και να αλλάξουμε…» είπε ο Βασίλης Μόσχης για το βιβλίο της Κάκιας Ξύδη «Σε ελεύθερη πτώση»

Παρακολουθώντας την πορεία της Βασιλικής, της ηρωίδας του βιβλίου, ταυτιζόμαστε μαζί της, ερωτευόμαστε, πονάμε, κάνουμε όνειρα για το μέλλον. «Τρυφερό, συναισθηματικό με όμορφο λόγο και πλοκή που αγγίζει τις καρδιές όλων», είπε η Γιώτα Φώτου γι αυτό. 
Ξυπνάει ξεχασμένες μνήμες και μας διαβεβαιώνει ότι στεκόμαστε σταθερά στα πόδια μας αποτελώντας το σύνηθες και όχι την εξαίρεση. Μας λυτρώνει από τύψεις και κακές σκέψεις. Γιατί η Βασιλική είναι μια γυναίκα  που μεγάλωσε σε μια τυπική ελληνική οικογένεια, τόλμησε να ανοίξει τα φτερά της και να ζήσει, σπούδασε, ερωτεύτηκε, βίωσε τον πόνο αλλά και την ευτυχία αλλά κάπου εκεί πριν το τέλος… 
Η ιστορία ξεκινάει με ένα τηλεφώνημα σε ανύποπτο χρόνο, μια δίκη που μοιάζει αδιάφορη και μια γυναίκα καθισμένη στο έδρανο, άλλοτε κριτής μα συνήθως κρινόμενη στα μάτια της μητέρας της και το κουβάρι αρχίζει να ξετυλίγεται. Κι εκεί που όλα φαντάζουν ιδανικά έρχεται η ανατροπή. Γιατί το παρελθόν βρίσκει πάντα τρόπο να πατήσει στο παρόν και να ανατρέψει το μέλλον.
            Πώς είναι δυνατόν αυτό που κάποτε φάνταζε ονειρεμένο να μετατρέπεται σε εφιάλτη δίχως τέλος; Κι όταν η ζωή σου όλη καταρρέει, είναι δυνατόν να σηκωθείς ξανά όρθιος και να οικοδομήσεις τα πάντα από την αρχή σε νέα θεμέλια;
             Την ελεύθερη πτώση λίγοι την τολμούν, μα ακόμα λιγότεροι επιβιώνουν από αυτήν,  αν όμως τα καταφέρεις στέφεσαι νικητής για πάντα…

            «Μου άρεσε πολύ η ψυχολογική διάσταση των θεμάτων σου... το κείμενο σου είχε και δεύτερο επίπεδο ανάγνωσης κι αυτό εγώ το βρίσκω συναρπαστικό», είπε η Σοφία Βόικου για το βιβλίο της Κάκιας Ξύδη και σας καλούμε να έρθετε να την γνωρίσετε, να ανταλλάξετε απόψεις μαζί της, να πιείτε όλοι μαζί παρέα το καφεδάκι σας το απόγευμα της Παρασκευής στο Φρούριο στη Λάρισα και το απόγευμα του Σαββάτου στο Καφέ Ζώγια στην Θεσσαλονίκη.

  • Digg
  • Del.icio.us
  • StumbleUpon
  • Reddit
  • RSS
Read User's Comments(2)
Αναρτήθηκε από Κάκια Ξύδη

Το πανηγύρι του Μυστρά


«Άρχισε το πανηγύρι του Μυστρά», είδα σε ένα ποστ στο fb και πετάρισε η καρδιά μου.Έκλεισα τα μάτια και γύρισα πολλά χρόνια πίσω. Από πολύ μικρό κοριτσάκι από τότε που θυμάμαι τον εαυτό μου περίμενα με αγωνία αυτή την ημέρα. Μας έπαιρνε ο μπαμπάς μου σε μια μεγάλη μαύρη ΒMW μηχανή τετρακάβαλο. Μπροστά εγώ, ο μπαμπάς οδηγούσε πίσω του η αδελφή μου και πάρα πίσω η μαμά μου. Μετά από λίγα χρόνια πηγαίναμε με το ΜAZDA το αγροτικό. Παρκάραμε αρκετά μακριά γιατί είχε πολλά αυτοκίνητα και περπατούσαμε ανάμεσα από ζώα που έφερναν από τα γύρω χωριά για πούλημα. Φτάναμε στην εκκλησία, ανά
βαμε ένα κεράκι και παίρναμε το δρόμο του πανηγυριού κάτω από την σκιά του επιβλητικού λόφου του Μυστρά.
Η πραμάτεια κάθε παράγκας απλωμένη σε μεγάλους πάγκους, ρούχα, παπούτσια, εσώρουχα, γυαλικά, χαλιά, χαλάκια, σεντόνια, κουβέρτες, ξύλινα καρεκλάκια, εργαλεία, μαχαίρια, δώρα, ασημένια κοσμήματα, ψεύτικα κοσμήματα, παιχνίδια για τα παιδιά, ο γύρος του θανάτου για τους μεγάλους. Ο γύρος του θανάτου ήταν ένα πολύ μεγάλο βαρέλι θα έλεγα, φτιαγμένο από τάβλες και ένας κασκαντέρ έβαζε μπρος τη μηχανή, έπαιρνε φόρα και άρχιζε να κάνει γύρους φτάνοντας πολλές φορές ψηλά μέχρι εκεί που έβλεπαν οι θεατές κόβοντας τους την ανάσα. Το λούνα παρκ είχε την τιμητική του, κυρίως στα συγκρουόμενα γινόταν χαμός. Μετά τρώγαμε μπουζοπούλα στα υπαίθρια πρόχειρα καταστήματα και γυρίζαμε ευχαριστημένοι στο σπίτι.
Την τελευταία χρονιά του Λυκείου ήμουν ερωτευμένη. Με το που φτάσαμε στο πανηγύρι αντίκρισα τα μάτια του να με περιμένουν σε μία γωνία. Κόσμος πολύς, φασαρία, αλλά εγώ τίποτα δεν άκουγα παρά μόνο τους χτύπους της καρδιάς μου, τίποτα δεν έβλεπα πέρα από το βλέμμα του που με κάρφωνε σε κάθε ευκαιρία. Με πήρε είδηση ο πατέρας μου και μας μάζεψε άρον άρον και γυρίσαμε πίσω χωρίς να μου πει τίποτα. Πέρασαν τα χρόνια, ανέβηκα στην Αθήνα, όμως τα καλοκαίρια ήμουν πάντα στο χωριό και επισκεπτόμασταν το Πανηγύρι του Μυστρά. Όταν παντρεύτηκα έγινε κάτι σαν θεσμός να κατεβαίνουμε με τον άντρα μου στο χωριό και όλοι μαζί να

πηγαίνουμε στο πανηγύρι. Μέχρι την τελευταία χρονιά που με το ζόρι έβγαλε ο πατέρας μου την βόλτα… κατάλαβα ότι ήταν η τελευταία χρονιά που έβλεπε το πανηγύρι. Σε πείσμα όμως όλων συνεχίσαμε να πηγαίνουμε με την μαμά… μέχρι που έφυγε κι εκείνη… Δεν ξαναπήγα στο πανηγύρι… Δεν ξέρω πότε θα πάω ξανά.
Η φίλη από το fb το έχει βαρεθεί έγραφε «κάθε χρόνο τρώω στην μάπα τόσα αυτοκίνητα που περνάνε μπροστά από το σπίτι μου», «Είναι που έχουμε ζήσει σε διαφορετικές εποχές μικρή μου» της είπα με νοσταλγία, «Φιλιά ... μεγάλη» μου απάντησε

  • Digg
  • Del.icio.us
  • StumbleUpon
  • Reddit
  • RSS
Read User's Comments(5)
Αναρτήθηκε από Κάκια Ξύδη

Η γέννησή μου με... ανατριχιαστικές λεπτομέρειες!!!

Ετικέτες , , , , ,

Η μαμά μου Θεοδώρα, η αδελφή μου
Βασιλική κι εγώ το μωρό
Ήρθα στον κόσμο ένα χειμωνιάτικο απόγευμα του Δεκέμβρη. Η μητέρα μου ετοιμαζόταν να φύγει την επόμενη μέρα για την Αθήνα για να γεννήσει, όταν την έπιασαν οι πόνοι. Ο πατέρας μου βρισκόταν με μια παρέα φίλων για να φάνε ένα λαγό που ένας από αυτούς είχε σκοτώσει την προηγουμένη. Μόλις κατάλαβε η μητέρα μου ότι ήρθε η ώρα -ήμουν βλέπετε το δεύτερο παιδί της οικογένειας- (είχε κάνει και δύο αποβολές στο ενδιάμεσο), φώναξε την κατά πέντε χρόνια μεγαλύτερη αδελφή μου και της είπε: «Πήγαινε στον πατέρα σου, πες του να πάρει οινόπνευμα και βαμβάκι και να έρθει γρήγορα». Προφανώς αυτό ήταν το συνθηματικό για να καταλάβει περί τίνος επρόκειτο. Εκείνος, στεναχωρημένος που έχανε τον σπάνιο μεζέ, ειδοποίησε τους γιατρούς από την Σπάρτη και επέστρεψε όσο πιο γρήγορα μπορούσε στο σπίτι. Εν τω μεταξύ, χωρίς πολύ κόπο, εγώ, η βιαστική, είδα το φως της απερχόμενης μέρας μέσα από τα έμπειρα χέρια της μαμής γιαγιάς μου. Tο μόνο που έκαναν οι γιατροί όταν κατέφθασαν μετά από μια ώρα, ήταν να διαπιστώσουν την καλή υγεία μητέρας και παιδιού. Μετά, με πήρε η γιαγιά μου, με πήγε στο εικόνισμα, φώναξε την αδελφή μου και της είπε: «Κοίτα τι μικρούλικα ποδαράκια έχει». Έλεγαν, ότι το πρώτο πράγμα που έπρεπε να δουν τα αδέλφια από το νεογέννητο, ήταν τα ποδαράκια του, για να μην το ζηλέψουν. Η ώρα είχε περάσει και ένα ολόγιομο φεγγάρι φώτιζε τον χειμωνιάτικο ουρανό, όταν ξαφνικά το παιδί, δηλαδή εγώ, είχε εξαφανιστεί από την κούνια του. Ο θείος ο Ξενοφών, ο αδελφός του πατέρα μου, με είχε πάρει αγκαλιά με την κουβερτούλα μου, με έβγαλε στο φως του φεγγαριού και με … πότισε κρασί, για να γίνουν κόκκινα τα μάγουλά μου. Μόλις τον πήρε είδηση η θεία η Σταυρούλα άρχισε να τον χουγιάζει, όπως έκανε πάντα. Βλέπετε, εκείνη την εποχή έμεναν στο ίδιο σπίτι η γιαγιά Βασίλω με την ψυχοκόρη την Θανάσω, ο πατέρας μου ο Χαρίλαος με την μαμά μου τη Θεοδώρα και την αδελφή μου τη Βασιλική, η θεία Σταυρούλα με τον άντρα της τον θείο Ξενοφών, που αργότερα, με βάφτισε κιόλας –«Και το όνομα αυτής;», ρώτησε ο παπα-Γιώργης στην Αγιά Τριάδα: «Εξακουστή» (της άλλης γιαγιάς) «και Δήμητρα» (του παππού Δημοσθένη που είχε πεθάνει) είπε αυτός. «Δεν γίνεται να γράψουμε δύο ονόματα» είπε ο παπάς «ένα όνομα φτάνει», «Βαφτίζεται η δούλη του Θεού Εξακουστή, εις το όνομα του Πατρός και του Υιού και του Αγίου Πνεύματος».

  • Digg
  • Del.icio.us
  • StumbleUpon
  • Reddit
  • RSS
Read User's Comments(28)
Αναρτήθηκε από Κάκια Ξύδη

Σε Ελεύθερη Πτώση

Ένα τηλεφώνημα σε ανύποπτο χρόνο, μια δίκη που μοιάζει αδιάφορη και μια γυναίκα καθισμένη στο έδρανο, άλλοτε κριτής μα συνήθως κρινόμενη στα μάτια της μητέρας της. Μεγαλωμένη σε μια τυπική ελληνική οικογένεια, η Βασιλική τόλμησε να ανοίξει τα φτερά της και να ζήσει. Σπούδασε, ερωτεύτηκε, βίωσε τον πόνο αλλά και την ευτυχία και κάπου εκεί πριν το τέλος… 
Η μοίρα παίζει τελικά παράξενα παιχνίδια και ο χρόνος πάντα συνηγορεί υπέρ της. 
Κι εκεί που όλα φαντάζουν ιδανικά έρχεται η ανατροπή. Γιατί το παρελθόν βρίσκει πάντα τρόπο να πατήσει στο παρόν και να ανατρέψει το μέλλον.
Πώς είναι δυνατόν αυτό που κάποτε φάνταζε ονειρεμένο να μετατρέπεται σε εφιάλτη δίχως τέλος; Κι όταν η ζωή σου όλη καταρρέει, είναι δυνατόν να σηκωθείς ξανά όρθιος και να οικοδομήσεις τα πάντα από την αρχή σε νέα θεμέλια;
Την ελεύθερη πτώση λίγοι την τολμούν, μα ακόμα λιγότεροι επιβιώνουν από αυτήν,  αν όμως τα καταφέρεις στέφεσαι νικητής για πάντα…

Το ποίημα που βρίσκεται στο βιβλίο μου από την φίλη Nana Fragidi

Aποσπάσματα του βιβλίου μου από την φίλη Nefeli P.Z.


Το δεύτερο βιβλίο Σε ελεύθερη πτώση, εκδόθηκε τον Μάιο του 2012


  • Digg
  • Del.icio.us
  • StumbleUpon
  • Reddit
  • RSS
Read User's Comments(7)
Αναρτήθηκε από Κάκια Ξύδη

Ταξίδι στην ομίχλη

Το πρώτο μου βιβλίο Ταξίδι στην ομίχλη, εκδόθηκε τον Δεκέμβριο του 2010


Ένα ταξίδι με οδηγό την επιθυμία και προορισμό την αυτογνωσία.

Ο Σαίξπηρ λέει ότι είμαστε φτιαγμένοι από υλικά ονείρων. Αλλά τι είναι τα όνειρα πέρα από επιθυμίες; Επιθυμίες που ζούνε μέσα μας τις βουβλές μυστικές ζωές τους κρυμμένες πολλές φορές και από τα μάτια της ψυχής μας.
Η Τάνια Σωτηρίου μια γυναίκα που πέρασε τη μισή της ζωή δικαιολογώντας και φροντίζοντας τους άλλους, κάποια στιγμή άκουσε ανάμεσα στα τόσα πρέπει και τα τόσα μη τη φωνή της επιθυμίας και την ακολούθησε σε αυτό το ταξίδι που μοιάζει με όνειρο.
Όμως τα ταξίδια όπως και τα όνειρα έχουν ένα τέλος. Εκεί, στο ξύπνημα σε περιμένει πάντα ο εαυτός σου, οι αναμνήσεις του ταξιδιού και μια φωνούλα μέσα σου να αναρωτιέται μήπως ήταν όνειρο…

  • Digg
  • Del.icio.us
  • StumbleUpon
  • Reddit
  • RSS
Read User's Comments(1)
Αναρτήθηκε από Κάκια Ξύδη
Εγγραφή σε: Αναρτήσεις (Atom)