Κάκια Ξύδη

Η Κάκια Ξύδη γεννήθηκε ένα χειμωνιάτικο βράδυ του Δεκέμβρη στην Σελλασία Λακωνίας. Τελείωσε το Λύκειο στη Σπάρτη και το St. George College στην Αθήνα.

Η αγάπη της για την γραφή την οδήγησαν αρχικά στο Κολέγιο Αθηνών, μετά στο Ελεύθερο Πανεπιστήμιο και στο ΕΚΕΒΙ, όπου παρακολούθησε σεμινάρια γραφής και λογοτεχνίας.

Το Δεκέμβριο του 2010 κυκλοφόρησε το πρώτο της μυθιστόρημα με τίτλο «Ταξίδι στην ομίχλη», το οποίο βρίσκεται στην διαδικασία της δεύτερης έκδοσης, μιας και έχει εξαντληθεί. Τον Μάιο του 2012 επέστρεψε με το μυθιστόρημα «Σε ελεύθερη πτώση». Το Νοέμβριο του 2013 μας εξέπληξε με την έκδοση του παιδικού της βιβλίου με τίτλο «Ανεμομπελάδες στις Κυκλάδες» και ένα χρόνο αργότερα  με το βιβλίο για μικρούς και μεγάλους  «Ο Κρυστάλλης και το όνειρο της βροχής». Και τα τέσσερα βιβλία της κυκλοφορούν από τις εκδόσεις Οσελότος.

Επίσης, είναι ραδιοφωνικός παραγωγός, επιμελείται και παρουσιάζει μια λογοτεχνική-μουσική εκπομπή. Ζει στην Αθήνα με την οικογένειά της.

Είναι μέλος της Πανελλήνιας Ένωσης Λογοτεχνών και της Ένωσης Πνευματικών Δημιουργών Λακωνίας.

        «Εδώ Πολυτεχνείο»

          «Ξεσηκωθείτε ωρέ, λουφάξαμε όλοι και δεν μιλάμε. Γιατί δεν μιλάμε;» έλεγε η μητέρα της φίλης μου και πηγαινοερχόταν σαν το λιοντάρι στο κλουβί του, απευθυνόμενη πότε στον εαυτό της και πότε σε μας. «Τώρα, αντί να καθόμαστε εδώ και να ακούμε το ραδιόφωνο και τις αδέσποτες σφαίρες που στόχο τους έχουν το φόβο, πρέπει εγώ πρώτη να σας πάρω να πάμε εκεί. Σηκωθείτε, πάμε, αν καθίσουμε στα σπίτια μας δεν γίνεται τίποτα». Έτσι, ξεπερνώντας τον φόβο και τα πρέπει της μάνας, η αγέρωχη κρητικοπούλα νοικοκυρά, μας πήρε, δεκαπέντε χρονών κοριτσάκια τότε και μας κατέβασε στο Πολυτεχνείο. Πιασμένες χέρι χέρι αναμειχθήκαμε με όλο τον κόσμο που ήταν ήδη πάρα πολύς. Στην αρχή είμαστε πολύ δισταχτικοί, περιφερόμαστε ανάμεσα στο πλήθος και δίναμε απλά το παρόν. Όσο η ώρα περνούσε όμως τα πράγματα άρχισαν να σφίγγουν. Το σούσουρο και οι φωνές προηγήθηκαν της μυρωδιάς και των δακρύων που έφεραν οι χημικές ουσίες και τα νεράντζια πήγαιναν από χέρι σε χέρι ως μια κάποια ανακούφιση από το τσούξιμο. Τότε η ψυχή ανταριάστηκε και τίποτα δεν την κρατούσε. Γίναμε ένα σώμα και φωνάζαμε με όλη τη δύναμη της ψυχής μας τα συνθήματα. Στην ανάπαυλα των συνθημάτων ένας περίεργος θόρυβος έφτανε στ’ αυτιά μας και από στόμα σε στόμα κυκλοφορούσε η λέξη που δεν άρμοζε στο χώρο ούτε στη στιγμή, «τανκς». Μα εμείς η μόνη εικόνα που είχαμε από τα τανκς ήταν από τις φωτογραφίες του πολέμου το 1940 στα χαρακώματα της Αλβανίας. Τώρα τι δουλειά είχαν τα τανκς στην Γ’ Σεπτεμβρίου και στην Πατησίων;  Ποιος ήταν ο εχθρός;  Εμείς; Εμείς είμαστε ο εχθρός που κατεβήκαμε με μόνο όπλο την ψυχή μας να φωνάξουμε για τα ιδανικά μας; Εμείς είμαστε ο εχθρός που ζητάμε ψωμί, παιδεία, ελευθερία; 

        Το Πολυτεχνείο έμεινε μέσα μας χαραγμένο για πάντα. Η γενιά του μεγάλωσε, πήρε τα σκήπτρα της εξουσίας. Μπορεί να μην ήταν αντάξια των προσδοκιών μας, όμως αυτό δεν σημαίνει ότι τότε δεν πολέμησε, δεν προσπάθησε.

        Τώρα; Τώρα που έχουμε την ελευθερία μας, τι την κάνουμε; Μήπως έχει καλυφθεί ο καθένας πίσω από το δικό του καβούκι κι ενώ στην ουσία δεν έχει ούτε ψωμί ούτε παιδεία μα ούτε και ελευθερία μένει βουβός θεατής της ίδιας του της ζωής.

        Εδώ Πολυτεχνείο. 17 Νοέμβρη. Μια μέρα σύμβολο που δεν πρέπει να ξεθωριάσει στο πέρασμα του χρόνου.

Τότε, δεν μπορούσα να την καταλάβω. Τώρα, κάθε φορά που τρώω πικραμύγδαλο ή τον καρπό από το κουκούτσι του βερίκοκου, που λένε ότι κάνει πολύ καλό στην υγεία, τη θυμάμαι. 

Άλλωστε και η ζωή η ίδια ήρθε με τις χαρές και τις πίκρες, το γέλιο και το δάκρυ αντάμα να με κάνει να αναλογιστώ ότι μέσα στην απλότητά της η μανούλα μου, μου δίδαξε όλο το νόημά της. Ένα συνταίριασμα, μια μαγική συνταγή με τις σωστές δόσεις που μόνο εκείνη ξέρει.

Α, ξέχασα να σας πω, ότι η μανούλα μου τα μπισκότα στο τέλος τα ράντιζε με ανθόνερο και το άρωμά τους απλωνόταν παντού όπως η χρυσόσκονη στα όνειρά μας.

Κάκια Ξύδη