Από το Blogger.
RSS
Container Icon

Για τον πατέρα μου

                                                                  ΓΙΑ ΤΟΝ ΠΑΤΕΡΑ ΜΟΥ

Εσύ φωτεινός φάρος της ζωής μου
Εσύ δημιουργός και πλάστης μου
μ’ οδηγείς πάντα στο σωστό
με πλάθεις συνεχώς
ζωντανό παράδειγμα
και αλίμονο προσπαθώ να σου μοιάσω.

Σκιάζεις της ζωή μου
προσωπικότητα ισχυρή
παράδειγμα δύσκολο
μα σ’ ακολουθώ
γι αυτό άλλωστε είμαι φτιαγμένη
αυτό με έφτιαξες εσύ.

Δυνατή.

Πατέρα μου ποιο είναι το τίμημα όλων αυτών;

Κάκια Ξύδη

  • Digg
  • Del.icio.us
  • StumbleUpon
  • Reddit
  • RSS

Το ανέφικτο

Το ανέφικτο


Αναρωτηθήκατε ποτέ γιατί όταν κάποιος μας αγαπάει, εμείς δεν τον θέλουμε; Αναρωτηθήκατε ποτέ γιατί όταν κάποιος δεν μας αγαπάει, εμείς κάνουμε σαν τρελοί για κείνον;
Τι είναι αυτό που μας εμποδίζει να πάρουμε τη σκέψη μας από πάνω του;
Το ανέφικτο, το ανεκπλήρωτο, η μαγεία του αγνώστου, η θεοποίηση του ονείρου, η υπερεκτίμηση του άλλου, είναι εκείνα που μας τραβούν σαν μαγνήτης κοντά στον άλλον; Ή μήπως είναι θέμα εγωισμού, ικανοποίησης του εγώ μας, επίδειξη ισχύος και δοκιμή των ικανοτήτων μας;
Όλα αυτά και πολλά άλλα, ίσως συμβαίνουν, τα οποία ενδεχομένως δεν είναι δύσκολο να ανακαλύψουμε αναζητώντας τα βαθύτερα αίτια που καθοδηγούν τα θέλω μας.
Όμως πόσο πιο απλά θα ήταν τα πράγματα στη ζωή μας αν δεν ήμασταν όλοι ερωτευμένοι με το ανέφικτο;
                                                                                                                  Κάκια Ξύδη

  • Digg
  • Del.icio.us
  • StumbleUpon
  • Reddit
  • RSS

Ο Κρυστάλλης και το όνειρο της βροχής

Ο Κρυστάλλης και το όνειρο της βροχής



Ένα μήνα πριν το τέλος του 2014 ήρθε το τελευταίο μεγάλο δώρο αυτής της χρονιάς για μένα. Έκανε τα πρώτα του βήματα το δεύτερο παραμύθι και τέταρτο βιβλίο μου με τίτλο «Ο Κρυστάλλης και το όνειρο της βροχής».
Ένα βιβλίο που πρέπει να διαβαστεί από μικρούς και μεγάλους. Ένα βιβλίο που το αγάπησα από την πρώτη στιγμή γιατί ο ήρωάς μου ο Κρυστάλλης θύμισε και σε μένα ξεχασμένες αξίες και με οδήγησε ψηλά πολύ ψηλά, μέχρι τα σύννεφα και προσπαθήσαμε μαζί να βοηθήσουμε τους ανθρώπους αψηφώντας κάθε κίνδυνο.  Μου θύμισε να κάνω όνειρα, να πιστεύω στην αλληλεγγύη και τη φιλία, να δέχομαι την διαφορετικότητα. Με δίδαξε εκ νέου τον κύκλο της βροχής και ότι το νερό δεν είναι μια ανεξάντλητη πηγή που μπορεί να σπαταλάται άφοβα.

Το Σάββατο 29 Νοεμβρίου και ώρα 5 το απόγευμα πραγματοποιήθηκε η επίσημη πρώτη παρουσίασή του στο Polis Art Cafe. Ήταν μια βραδιά που τα είχε όλα: κέφι, τραγούδι, όμορφες ομιλίες, πολύ κόσμο και κυρίως, πολλά χαρούμενα παιδικά προσωπάκια που βρέθηκαν κοντά μου για να δώσουμε καλό κατευόδιο στο ταξίδι του Κρυστάλλη. Για το βιβλίο μίλησαν: Η Σίσσυ Θεοφανοπούλου (συγγραφέας), ο Μιχάλης Φάλκος (μαθητής), η Ιωάννα Τάγκαλη (μαθήτρια) και διάβασε αποσπάσματα η Ρόζα Γαλάνη (μαθήτρια).

Την Τετάρτη 3 Δεκεμβρίου Παγκόσμια ημέρα των ατόμων με αναπηρία, δώσαμε χαρά στα παιδιά του Συλλόγου Ανοιχτή Αγκαλιά, προσκεκλημένοι του Προέδρου Μανώλη Διαγουμά. Εκεί ο Κρυστάλλης ένιωσε σαν στο σπίτι του γιατί έχει πολλά κοινά με αυτά τα παιδιά. Όμως είναι πολύ θαρραλέος, αψηφά τις δυσκολίες και κάνει κάθε δυνατή προσπάθεια να πραγματοποιήσει τα όνειρά του, όπως πρέπει να κάνουμε όλοι μας.

Το Σάββατο 13 Δεκεμβρίου στην Βιβλιοθήκη της Σπάρτης ο Κρυστάλλης μάγεψε μικρούς με μεγάλους σε μια πολύ συγκινητική παρουσίαση στο γενέθλιο τόπο μου. Την εκδήλωση άνοιξε ο Πρόεδρος των Λακώνων Δημιουργών Βασίλης Βλαχάκος.

Για το βιβλίο μίλησε η συγγραφέας Ποτούλα Πασχαλίδη και η υπέροχη μαθήτρια Λυκείου Ελεάνα Σκιαδά. Διάβασαν η Μυρτώ Ξύδη και η Αφροδίτη Παπασπυριδάκου. 

Πολλά παιδιά ανέβηκαν στη σκηνή και πήραν μέρος σε μικρό θεατρικό δρώμενο και όλοι μαζί φτιάξαμε μια αυτοσχέδια χορωδία, τραγουδήσαμε και χορέψαμε το τραγούδι του Κρυστάλλη, τη μουσική του οποίου έχει γράψει ο Χρήστος Ρενιέρης.

Την Δευτέρα 15 Δεκεμβρίου είχα την χαρά να βρεθώ στο Δημοτικό Σχολείο Σελλασίας, εκείνο που τελείωσα κι εγώ και να περάσουμε ένα πολύ ευχάριστο δίωρο με τους μαθητές του δημοτικού και του νηπιαγωγείου!

Τα μηνύματα που παίρνω από όλο τον κόσμο που έχει ήδη φτάσει ο Κρυστάλλης, από τη Γερμανία μέχρι τη Νίσσυρο και από το Σίδνευ μέχρι τη Θεσσαλονίκη είναι ότι έχει αγαπηθεί πολύ και είμαστε ακόμη στην αρχή!!!   


  • Digg
  • Del.icio.us
  • StumbleUpon
  • Reddit
  • RSS

«Εδώ Πολυτεχνείο»

        «Εδώ Πολυτεχνείο»

          «Ξεσηκωθείτε ωρέ, λουφάξαμε όλοι και δεν μιλάμε. Γιατί δεν μιλάμε;» έλεγε η μητέρα της φίλης μου και πηγαινοερχόταν σαν το λιοντάρι στο κλουβί του, απευθυνόμενη πότε στον εαυτό της και πότε σε μας. «Τώρα, αντί να καθόμαστε εδώ και να ακούμε το ραδιόφωνο και τις αδέσποτες σφαίρες που στόχο τους έχουν το φόβο, πρέπει εγώ πρώτη να σας πάρω να πάμε εκεί. Σηκωθείτε, πάμε, αν καθίσουμε στα σπίτια μας δεν γίνεται τίποτα». Έτσι, ξεπερνώντας τον φόβο και τα πρέπει της μάνας, η αγέρωχη κρητικοπούλα νοικοκυρά, μας πήρε, δεκαπέντε χρονών κοριτσάκια τότε και μας κατέβασε στο Πολυτεχνείο. Πιασμένες χέρι χέρι αναμειχθήκαμε με όλο τον κόσμο που ήταν ήδη πάρα πολύς. Στην αρχή είμαστε πολύ δισταχτικοί, περιφερόμαστε ανάμεσα στο πλήθος και δίναμε απλά το παρόν. Όσο η ώρα περνούσε όμως τα πράγματα άρχισαν να σφίγγουν. Το σούσουρο και οι φωνές προηγήθηκαν της μυρωδιάς και των δακρύων που έφεραν οι χημικές ουσίες και τα νεράντζια πήγαιναν από χέρι σε χέρι ως μια κάποια ανακούφιση από το τσούξιμο. Τότε η ψυχή ανταριάστηκε και τίποτα δεν την κρατούσε. Γίναμε ένα σώμα και φωνάζαμε με όλη τη δύναμη της ψυχής μας τα συνθήματα. Στην ανάπαυλα των συνθημάτων ένας περίεργος θόρυβος έφτανε στ’ αυτιά μας και από στόμα σε στόμα κυκλοφορούσε η λέξη που δεν άρμοζε στο χώρο ούτε στη στιγμή, «τανκς». Μα εμείς η μόνη εικόνα που είχαμε από τα τανκς ήταν από τις φωτογραφίες του πολέμου το 1940 στα χαρακώματα της Αλβανίας. Τώρα τι δουλειά είχαν τα τανκς στην Γ’ Σεπτεμβρίου και στην Πατησίων;  Ποιος ήταν ο εχθρός;  Εμείς; Εμείς είμαστε ο εχθρός που κατεβήκαμε με μόνο όπλο την ψυχή μας να φωνάξουμε για τα ιδανικά μας; Εμείς είμαστε ο εχθρός που ζητάμε ψωμί, παιδεία, ελευθερία; 
        Το Πολυτεχνείο έμεινε μέσα μας χαραγμένο για πάντα. Η γενιά του μεγάλωσε, πήρε τα σκήπτρα της εξουσίας. Μπορεί να μην ήταν αντάξια των προσδοκιών μας, όμως αυτό δεν σημαίνει ότι τότε δεν πολέμησε, δεν προσπάθησε.
        Τώρα; Τώρα που έχουμε την ελευθερία μας, τι την κάνουμε; Μήπως έχει καλυφθεί ο καθένας πίσω από το δικό του καβούκι κι ενώ στην ουσία δεν έχει ούτε ψωμί ούτε παιδεία μα ούτε και ελευθερία μένει βουβός θεατής της ίδιας του της ζωής.
        Εδώ Πολυτεχνείο. 17 Νοέμβρη. Μια μέρα σύμβολο που δεν πρέπει να ξεθωριάσει στο πέρασμα του χρόνου.
                Ας τιμήσουμε αυτή τη μέρα όπως της αξίζει.

  • Digg
  • Del.icio.us
  • StumbleUpon
  • Reddit
  • RSS

Ζωή σαν ...πικραμύγδαλο

Ζωή σαν ...πικραμύγδαλο



Κάθε χρόνο τέτοια εποχή η μητέρα μου με έπαιρνε και πηγαίναμε στον κήπο να μαζέψουμε τα αμύγδαλα. Μεταξύ των άλλων δέντρων είχαμε και δύο φουντωτές αμυγδαλιές που έκαναν μεγάλα και νόστιμα αμύγδαλα. Στην άκρη του κήπου είχαν φυτρώσει και δύο κακοφτιαγμένες με αραιά κλωνάρια που έκαναν κάτι μικρά και πικρά αμύγδαλα. Μόλις τελειώναμε με τις «καλές», πάντα πηγαίναμε να μαζέψουμε κι αυτές. 

Η μητέρα μου όταν έφτιαχνε γλυκά, ιδίως τα «μπισκότα» που γίνονται με αμύγδαλα ψιλοκομμένα, το ασπράδι του αυγού και ζάχαρη, έβαζε και μερικά πικραμύγδαλα για τη γεύση και το άρωμα. Εγώ, όμως, πάντα διαμαρτυρόμουν όταν κατά λάθος έτρωγα κάποιο πικρό και της έλεγα: «Ήθελα να ’ξερα τι θέλεις και τα μαζεύεις αυτά;» Τότε, εκείνη μου απαντούσε: «Παιδί μου, στη ζωή όλα χρειάζονται τα γλυκά και τα πικρά, τα ξινά και τα άνοστα».

Τότε, δεν μπορούσα να την καταλάβω. Τώρα, κάθε φορά που τρώω πικραμύγδαλο ή τον καρπό από το κουκούτσι του βερίκοκου, που λένε ότι κάνει πολύ καλό στην υγεία, τη θυμάμαι. 
Άλλωστε και η ζωή η ίδια ήρθε με τις χαρές και τις πίκρες, το γέλιο και το δάκρυ αντάμα να με κάνει να αναλογιστώ ότι μέσα στην απλότητά της η μανούλα μου, μου δίδαξε όλο το νόημά της. Ένα συνταίριασμα, μια μαγική συνταγή με τις σωστές δόσεις που μόνο εκείνη ξέρει.
Α, ξέχασα να σας πω, ότι η μανούλα μου τα μπισκότα στο τέλος τα ράντιζε με ανθόνερο και το άρωμά τους απλωνόταν παντού όπως η χρυσόσκονη στα όνειρά μας.

Κάκια Ξύδη

  • Digg
  • Del.icio.us
  • StumbleUpon
  • Reddit
  • RSS

ΚΥΘΝΙΑ 2014

Η Ελενίτσα επιστρέφει στον τόπο που …γεννήθηκε.


     «Η Ελενίτσα ήρθε και με βρήκε μια μέρα που έκανα μπάνιο στην Επισκοπή και φυσούσε ένας αέρας μα τι αέρας… ξέρετε άλλωστε εσείς τι σημαίνει να φυσάει στην Κύθνο αλλά και σε όλες τις Κυκλάδες βέβαια. Ήρθε που λέτε η Ελενίτσα εγκαταστάθηκε στο μυαλό μου και δεν έφευγε από εκεί μέρα και νύχτα, μέχρι που αποφάσισα να της δώσω πνοή, ζωή, λόγο ύπαρξης» μας λέει η συγγραφέας των δύο μυθιστορημάτων Ταξίδι στην ομίχλη και Σε ελεύθερη πτώση για το τρίτο της βιβλίο με τίτλο Ανεμομπελάδες στις Κυκλάδες, Κάκια Ξύδη.
     Το Ανεμομπελάδες στις Κυκλάδες είναι ένα παραμύθι, γραμμένο στα ελληνικά, ένα βιβλίο που σέβεται την ελληνική γλώσσα και την παράδοση, τονίζει τον θεσμό της οικογένειας, της φιλοξενίας, της αλληλεγγύης. Αναφέρεται στη σωστή διατροφή με τον οδηγό βιταμινών που περιλαμβάνει και ξεσηκώνει τα παιδιά με το όμορφο τραγουδάκι του.
       Παρέα με τα μελτέμια που φυσούν το καλοκαίρι στις Κυκλάδες, ακολουθούμε την πορεία της Ελενίτσας που δεν έτρωγε και αδυνάτισε τόσο πολύ που μια μέρα ήρθε ένας άνεμος από τον βορρά και τη σήκωσε ψηλά. Έτσι βλέπουμε μαζί της τα νησιά μας και τις γαλάζιες θάλασσες του Αιγαίου μέχρι που ο αέρας αρχίζει να την προσγειώνει και να την ξαναπαίρνει σε ένα ταξίδι που φαίνεται να μην έχει τέλος.
     Οι Ανεμομπελάδες στις Κυκλάδες εντάχθηκαν στα ΚΥΘΝΙΑ 2014 κατόπιν προτάσεως της Ενωσης Γυναικών Κύθνου και θα παρουσιαστούν στις 26 Ιουλίου, ώρα 21.00, στον προαύλιο χώρο του Αγ. Ακίνδυνου στο Μέριχα. Την εκδήλωση θα πλαισιώσει μουσικά η συνθέτης του ομώνυμου τραγουδιού Χλόη Λάμπρου και η Χορωδία Κατηχητικού της Χώρας!
      Θα παρουσιαστεί θεατρικό δρώμενο, μουσική, τραγούδι και όλα τα παιδιά θα πάρουν από ένα δωράκι.

  • Digg
  • Del.icio.us
  • StumbleUpon
  • Reddit
  • RSS

Σε Ανεμομπελάδες και η ... Πρέβεζα!

Σε ανεμομπελάδες και η ...Πρέβεζα


Μετά την επιτυχημένη πορεία των δύο μυθιστορημάτων της «Ταξίδι στην ομίχλη» και «Σε ελεύθερη πτώση», η Κάκια Ξύδη έρχεται για να μας βάλει σε μπελάδες. Τι μπελάδες; «Ανεμομπελάδες στις Κυκλάδες» 
To Σάββατο 28 Ιουνίου 2014, ώρα 19.00, η Κάκια Ξύδη θα βρίσκεται για πρώτη φορά στην Πρέβεζα καλεσμένη του Δήμου, στην Θεοφάνειο Αίθουσα Τέχνης.
Η παρουσίαση θα γίνει από τη συγγραφέα του βιβλίου Κάκια Ξύδη, ενώ η αρχαιολόγος-συγγραφέας Δήμητρα Νικολάου με τις κόρες της Λουίζα-Εκάτη Φαρμάκη και Ανδρομάχη-Φαίδρα Φαρμάκη θα μιλήσουν και θα δραματοποιήσουν σκηνές του παραμυθιού. Η εκπαιδευτικός-συγγραφέας Αλεξάνδρα Κωστάκη θα μιλήσει για το σύνολο του έργου της συγγραφέως και για το μυθιστόρημα Σε ελεύθερη πτώση. Το ομώνυμο τραγουδάκι θα ερμηνευτεί από καθηγητές και μαθητές του Δημοτικού Ωδείου Πρέβεζας «ΣΠΥΡΟΣ ΔΗΜΑΣ».
   
      Παρέα με τα μελτέμια που φυσούν το καλοκαίρι στις Κυκλάδες, ακολουθούμε την πορεία της Ελενίτσας που δεν έτρωγε και αδυνάτισε τόσο πολύ που μια μέρα ήρθε ένας άνεμος από τον βορρά και τη σήκωσε ψηλά. Έτσι βλέπουμε μαζί της τα νησιά μας και τις γαλάζιες θάλασσες του Αιγαίου μέχρι που ο αέρας αρχίζει να την προσγειώνει και να την ξαναπαίρνει σε ένα ταξίδι που φαίνεται να μην έχει τέλος. Όμως το σημαντικό είναι να τρως για να υπάρχεις, για να μπορείς να πετάς με τη φαντασία σου, και επειδή είναι επιλογή σου, και όχι να σε παίρνει ο αέρας σαν καρυδότσουφλο. Ίσως αυτό να είναι και το κεντρικό μήνυμα του βιβλίου.

Είναι ένα βιβλίο γραμμένο στα ελληνικά, ένα βιβλίο που σέβεται την ελληνική γλώσσα και την παράδοση, τονίζει τον θεσμό της οικογένειας, της φιλοξενίας, της αλληλεγγύης. Μιλάει για τη σωστή διατροφή, περιλαμβάνει οδηγό βιταμινών  και ξεσηκώνει τα παιδιά με το όμορφο τραγουδάκι του.
Σας περιμένουμε με πολλές εκπλήξεις, μικρό θεατρικό δρώμενο και δωράκια για όλα τα παιδιά!

  • Digg
  • Del.icio.us
  • StumbleUpon
  • Reddit
  • RSS

Έφυγες...

Έφυγες

Ήμουν γύρω στα 18 όταν στη γιορτή της μητέρας, η θεία μου έφερε δώρο στην υπερήλικη τότε μητέρα της ένα γλαστράκι με ένα λουλούδι ανθισμένο. Μου φάνηκε παράξενο και με την ανεμελιά της ηλικίας σκέφτηκα "τι να το κάνει καλέ το γλαστράκι γριά γυναίκα;"
Όμως τότε δεν είχα συνειδητοποιήσει ότι ο ρόλος της μάνας παύει να υφίσταται μόνο με το θάνατο. Και η "γριά γυναίκα" μπορεί να μην καταλάβαινε, όμως η κόρη της που κι εκείνη ήταν μάνα, μπορούσε να νιώσει την αξία και τη σημασία εκείνης της μέρας.
Τα χρόνια πέρασαν, έγινα μάνα και αγάπησα την δική μου ακόμα πιο πολύ.
Τώρα η μητέρα μου με καμαρώνει από μακριά και εγώ της έχω κάνει δώρο μοναδικό την ψυχή μου που την έχω κλείσει σε ένα ποίημα
και σε ένα βιβλίο.
Εύχομαι Χρόνια Πολλά σε όλες τις μανούλες!



  • Digg
  • Del.icio.us
  • StumbleUpon
  • Reddit
  • RSS

Η Ντέπη Στενού μιλάει για το "Ταξίδι στην ομίχλη"

Παρουσίαση των βιβλίων της Κάκιας Ξύδη στο Art Express

Και τα τρία είναι παιδιά μου!!!
        Την Κυριακή 6 Απριλίου πραγματοποιήθηκε μια πολύ όμορφη και ατμοσφαιρική παρουσίαση των βιβλίων μου στον φιλόξενο χώρο του Art Express στην Ηλιούπολη!
            Η δημοσιογράφος Ντέπη Στενού μίλησε για το "Ταξίδι στην ομίχλη", η ποιήτρια Ντόρα Μανατάκη για το "Σε ελεύθερη πτώση", ενώ η φίλη-συγγραφέας που βρίσκεται δίπλα μου από τα πρώτα μου βήματα στο χώρο των εκδόσεων, Νατάσα Γκουτζικίδου μίλησε για το σύνολο του έργου μου και για τους "Ανεμομπελάδες στις Κυκλάδες". Πολλοί παλιοί και κανούργιοι φίλοι μου έδωσαν μεγάλη χαρά με την παρουσία τους!
Τις προσκλήσεις των παρουσιάσεών μου επιμελείται ο εκδοτικός οίκος Οσελότος.
       Σας παραθέτω την ομιλία-ανάλυση του πρώτου μου βιβλίου "Ταξίδι στην ομίχλη" που έγραψε και είπε η Ντέπη Στενού και την ευχαριστώ πολύ που κατά την τελευταία παρουσίαση του βιβλίου αυτού, διότι έχει εξαντληθεί η έκδοση, έδωσε μια άλλη διάσταση σε αυτό!!!
                                          _______________________

Καλησπέρα σας
            Σας καλωσορίζω στην παρουσίαση του έργου της εκλεκτής συγγραφέως Κάκιας Ξύδη και σας ευχαριστώ για την πολύ θερμή ανταπόκρισή σας στο κάλεσμά μας και την ζεστή παρουσία σας στον πολυχώρο του Art Express. Σήμερα έχω την τιμή και την χαρά να μιλήσω για ένα βιβλίο της Κάκιας, που με κέρδισε από την πρώτη στιγμή που το πήρα στα χέρια μου και ξεκίνησα την ανάγνωσή του… Το «Tαξίδι στην ομίχλη» …..      

Νατάσα Γκουτζικίδου - Κάκια Ξύδη - Ντόρα Μανατάκη - Ντέπη Στενού
       
Όλα τα βιβλία είναι είτε όνειρα, είτε σπαθιά ….και μπορούν ή να γιατρέψουν ή να κομματιάσουν…. Γιατί ο άνθρωπος δεν αναπτύσσεται πνευματικά από αυτά που διαβάζει, αλλά από αυτά που σκέφτεται για αυτά που διαβάζει. Διαβάζουμε για να συλλογιζόμαστε και να σκεφτόμαστε …και το βιβλίο αυτό της Κάκιας Ξύδη όπως και το «Ελεύθερη Πτώση» …μας δίνουν σίγουρα πολύ πνευματική τροφή.
Ντόρα Μανατάκη - Ντέπη Στενού
            Όπως σας εξομολογήθηκα ήδη, το «ταξίδι στην ομίχλη» άρχισε να μου αρέσει, πριν ακόμη ξεκινήσω να ταξιδεύω μαζί του… Η φράση της Κάκιας, στο σημείωμα της Συγγραφέως στην Αρχή του βιβλίου που αφοπλιστικά μας λέει «…του έδωσα το τέλος που άντεξα …» με εντυπωσίασε ευχάριστα … Και αυτό γιατί κατάλαβα αμέσως ότι η Κάκια γράφει για τον εαυτό της και η άποψη μου πάντα ήταν, ότι είναι καλύτερα να γράψεις για τον εαυτό σου και να χάσεις τον αναγνώστη, παρά να γράψεις για τον αναγνώστη και να χάσεις τον εαυτό σου. Το «ταξίδι στην ομίχλη» όπως το προσδιορίζει η συγγραφέας είναι ένα ταξίδι με οδηγό την επιθυμία και προορισμό την αυτογνωσία… Και όλα αυτά μέσα από την διαδρομή ενός ρόλου που κάθε γυναίκα βάζει σε πρώτη προτεραιότητα μετά τον γάμο της …Αυτόν της συζύγου και της μητέρας… παραμελώντας πολλές φορές έναν επίσης σημαντικό… αυτόν της γυναίκας… Όταν η ηρωίδα αυτού του Ταξιδιού …η Τάνια, ανακαλύπτει ότι τα τρία παιδιά της έχουν πια μεγαλώσει και ανεξαρτητοποιηθεί, συνειδητοποιεί παράλληλα, ότι όλα αυτά που έδιναν νόημα στις θυσίες, τις υποχωρήσεις και τους συμβιβασμούς στην σχέση της με τον Στέφανο , τον σύζυγό της, χάνουν το λόγο ύπαρξης τους και μπροστά της παρουσιάζεται μια αλήθεια …που δυστυχώς δεν είναι ευχάριστη…. Η όμορφη και άνετη ζωή στο χρυσό κλουβί που έζησε για χρόνια νομίζοντας ότι πραγματοποιεί τα όνειρα και τις επιθυμίες της … δεν ήταν η ζωή που περίμενε και που είχε ονειρευτεί όταν ξεκινούσε το ταξίδι για τον Έρωτα και την Ευτυχία….
Ντέπη Στενού
            Καμιά φορά, το γιατί παντρευτήκαμε τον άντρα μας, μπορούμε να το εξηγήσουμε σ' όλους τους άλλους, εκτός απ' τον εαυτό μας … Θα μπορούσε οποιαδήποτε αναγνώστρια να ταυτιστεί με την Τάνια στην θέση της ηρωίδας και να αναγνωρίσει σε αυτήν τον εαυτό της, την φίλη της, την γυναίκα της διπλανής πόρτας… ή μια οποιαδήποτε γυναίκα… Οι ρόλοι δεν αλλάζουν … Μόνο το «ταξίδι στην ομίχλη»… είναι πάντα διαφορετικό… για την κάθε μια… Δεν έχουν όλες την δύναμη και την θέληση της Τάνιας…. Ούτε παρουσιάζεται πάντα ο νέος και ο όμορφος άντρας που είναι έτοιμος να αγαπήσει αυτό που βλέπει και να γίνει ο σύντροφος άνευ όρων σε αυτό το ταξίδι…. Δεν κλείνει ο κύκλος όπως επιθυμούμε ακόμη και αν αγνοήσει κάποιος επιδεικτικά όλες τις συμβατικότητες των πρέπει και των μη…. Δεν συμβαίνει όμως το ίδιο και με την παγίδα του έγγαμου βίου και διαπροσωπικών σχέσεων ενός ζευγαριού… Αυτή είναι πάντα εκεί και τους περιμένει … είναι θέμα χρόνου να κάνουν το λάθος βήμα και να πέσουν μέσα…
Κάκια Ξύδη - Ντέπη Στενού
            Πολλοί αναρωτιούνται ακόμη αν υπάρχει ο πλατωνικός έρωτας… Μα ναι υπάρχει … Αλλά μόνο μεταξύ συζύγων… Ειδικά μετά από ένα πολυετή έγγαμο βίο… Άνθρωποι που συμβιώνουν δεν υπάρχουν. Υπάρχουν μόνο άνθρωποι που εξουσιάζουν και άνθρωποι που εξουσιάζονται, κατά τον Τουχολσκι Κουρτ… Αυτή είναι και η σχέση της Τάνιας με τον Στέφανο όλα τα χρόνια του έγγαμου βίου τους…. Σχέση Εξουσιαστή και εξουσιαζόμενου… Φαίνεται πως ο Μπακούνιν έχει απόλυτο δίκιο όταν συμβουλεύει πως για να κρατήσεις δίπλα σου τη γυναίκα, χρειάζεται συνέχεια να κάνεις αστεία, να ραδιουργείς και να φοβίζεις … και δυστυχώς μάλλον οι άντρες τον έχουν μελετήσει πολύ καλά … Γι αυτό δεν νομίζω ότι είναι αλήθεια ότι οι σύζυγοι, μόλις δουν μια ωραία γυναίκα, ξεχνούν πως είναι παντρεμένοι. Απεναντίας, τότε ακριβώς το θυμούνται ….ο καθένας με τον δικό του τρόπο … Για μια έξυπνη και δυναμική γυναίκα όμως όπως η Τάνια, οι άνδρες δεν είναι πρόβλημα, για μια γυναίκα σαν την Τάνια οι άνδρες είναι η λύση ….και αυτήν τη λύση βρήκε …στο πρόσωπο ενός άλλου άντρα… νεώτερου από αυτήν, γοητευτικού και πρόθυμου να ζήσει το όνειρο μαζί της… Είναι και αυτός ένας βασικός λόγος που θα πρότεινα ανεπιφύλακτα σε κάθε άνδρα να διαβάσει «το ταξίδι στη ομίχλη»… Διαβάζοντάς το θα πάρουν πολλές απαντήσεις γι’ αυτό το αίνιγμα …που λέγεται γυναίκα… και τον τρόπο να πλησιάζουν στην λύση του…
Ο Χρίστος Ρενιέρης με την υπέροχη φωνή του μας
ταξίδεψε μουσικά
            Είναι πολύ περίεργο μάλιστα, που ενώ οι άντρες μας θεωρούν ένα άλυτο μυστήριο… πάντα ξέρουν πως πρέπει να χειριστούν την κατάσταση για να φέρουν με τα νερά τους μια γυναίκα… Όπως ο Στέφανος που δεν καταθέτει εύκολα τα όπλα… Έχει την απαραίτητη πείρα… και είναι αποφασισμένος να κρατήσει τα κεκτημένα του… Ξέρει ότι δεν χρειάζεται να πεις σε μια γυναίκα ότι είναι ωραία: Αρκεί να της πεις ότι πάνω στη γη δεν υπάρχει άλλη σαν κι αυτήν… και αμέσως θα ανοίξουν όλες οι πόρτες …. Είναι έτοιμη να συγχωρήσει επιστρέψει… να δώσει μια ακόμη ευκαιρία…. Προσπάθειες που όμως μπορεί να αποβούν και μάταιες… μιας και δεν κρατάνε αλυσίδες τον γάμο. Κλωστές τον κρατάνε, αμέτρητες κλωστές, που με τα χρόνια δένουν τους ανθρώπους ….ή σπάνε…. Είναι που όσο περνούν τα χρόνια μαθαίνεις ότι είναι εξίσου δύσκολο να ζεις με αυτόν που αγαπάς, όσο και το να αγαπάς αυτόν με τον οποίο ζεις … Ο άνδρας χάνει το ενδιαφέρον για τη γυναίκα η οποία τον αγαπά πάρα πολύ εύκολα και το αντίθετο. Όπως φαίνεται στον έρωτα τα πράγματα είναι παρόμοια με την ευεργεσία: εκείνος που δεν μπορεί να την ανταποδώσει γίνεται αχάριστος…. Και όταν αυτό το ανακαλύπτεις μαζί με τις γκρίζες τρίχες …όπως η Τάνια… τότε γίνεται ακόμη πιο οδυνηρό, καθώς νιώθεις να βαραίνεις από τα χρόνια πέρασαν …
            Χαμογέλασα πικρά καθώς σκέφτηκα ξαφνικά άθελά μου πως … «Αν αυτήν την γκρίζα τρίχα την είχα ανακαλύψει στο πέτο του συζύγου μου… η πρώτη μου σκέψη θα ήταν: Αν είναι κάποιας άλλης, θα τον σκοτώσω. Αν είναι δική μου, θα σκοτωθώ…».
Το κολάζ έφτιαξε με πολύ αγάπη η Ντόρα Μανατάκη
            Η Τάνια ευτυχώς αποδείχθηκε πιο ψύχραιμη και ρεαλίστρια… Τελικά δεν έχει καμιά σημασία ποιός ήσουν μέχρι χτες και πόσο βαρύ είναι το φορτίο σου. Από τη στιγμή που θα πάρεις την απόφαση να αλλάξεις τη ζωή σου υπάρχει μια δύναμη που θα σε φροντίσει και θα σε καθοδηγήσει. Μια στιγμή χρειάζεται για να ξαναθυμηθείς όλη σου τη δύναμη, μια στιγμή για να εμπιστευτείς ξανά, μια στιγμή για να στείλεις μια προσευχή ψηλά, μια στιγμή είναι όλο αυτό που χρειάζεσαι… Πίσω από κάθε φόβο υπάρχει μια επιθυμία και πίσω από κάθε επιθυμία υπάρχει ένας δρόμος.
            Όταν λες φοβάμαι να μιλήσω μπροστά σε πολύ κόσμο, πίσω από αυτό είναι εμφανές ότι κρύβεται η επιθυμία σου να μπορέσεις να το κάνεις. Και πίσω από αυτήν κρύβεται η ικανότητα σου να το επιτύχεις. Και όλες μας οι επιθυμίες σχετίζονται με τα ταλέντα μας και με τις δεξιότητες μας. Για την ακρίβεια όχι όλες, μόνο οι επιθυμίες τις καρδιάς μας, γι αυτό και δεν πρόκειται να επιθυμήσουμε κάτι που δεν έχουμε τα ταλέντα και τις ικανότητες να το πραγματοποιήσουμε. Μόνο που η μεγάλη μας επιθυμία βρίσκεται στο ίδιο σακούλι με το μεγάλο μας φόβο.
Ευχαριστώ πολύ όλους τους φίλους για την παρουσία τους.
            Για να πάρεις αυτό που θέλεις περνάς μέσα από αυτό που φοβάσαι και το πιο σημαντικό δεν είναι αυτό που κατακτάς αλλά αυτό που γίνεσαι καθώς μπαίνεις στη δράση και ξεπερνάς τους φόβους σου προκειμένου να κατακτήσεις τα όνειρα σου. Γενναίος δεν είναι αυτός που δεν φοβάται τίποτα, γιατί γενναιότητα είναι να φοβάσαι, αλλά παρόλα αυτά να κάνεις το βήμα και να μην αφήνεις τους φόβους σου να ορίζουν τη ζωή σου.
            Αυτό είναι το μάθημα ζωής που μας δίνει η Κάκια Ξύδη μέσα από την Τάνια, την Ηρωίδα του μυθιστορήματός της «Ταξίδι στην Ομίχλη». Ένα ταξίδι που σε συνεπαίρνει από το πρώτη σελίδα μέχρι την τελευταία με τον ίδιο ενθουσιασμό …!!! Θα ήθελα για μια ακόμη φορά να συγχαρώ την Κάκια και να την ευχαριστήσω γι αυτήν την μοναδική εμπειρία της ανάγνωσής του… 
         Σας ευχαριστώ και σας εύχομαι καλό ταξίδι στις σελίδες του…
Ντέπη Στενού
Art Express


* Τα βιβλία κυκλοφορούν από τις εκδόσεις Οσελότος.
Μπορείτε επίσης να τα παραγγείλετε και από μένα την ίδια 
στο τηλ. 210 2230206 ή με μήνυμα, εδώ ή στο facebook.

  • Digg
  • Del.icio.us
  • StumbleUpon
  • Reddit
  • RSS

Η ώρα της Ανάστασης φτάνει...





«Η ώρα της Ανάστασης φτάνει, θα φορέσω τα καινούργια κόκκινα λουστρίνια, το φόρεμά μου που περιμένει ατσαλάκωτο στην κρεμάστρα απέναντι, το λευκό καλσόν και την λευκή ζακέτα, θα πάρω και την λαμπάδα της νονάς μου και θα ακολουθήσω τους μεγάλους στην Ανάσταση. Έχω μεγάλη αγωνία μην τυχόν και με πάρει ο ύπνος, θέλω να είμαι έτοιμη μόλις χτυπήσει η καμπάνα και μετά να είμαι από τους πρώτους που θα πάρουν το Άγιο Φως, από το χέρι του παπά μόλις βγει στην Ωραία Πύλη, ψάλλοντας το Χριστός Ανέστη».
Μνήμες παιδικές που δεν ξεθωριάζουν με τα χρόνια. Αναλογίζομαι πόσα παιδάκια σήμερα δεν έχουν ζήσει ούτε μία φορά αυτές τις όμορφες στιγμές και εύχομαι μέσα από τα βάθη στης ψυχής μου αυτό το ανέσπερο Φως της Ανάστασης να μπορέσει να δώσει χαρά σε όλες τις παιδικές ψυχούλες που περιμένουν εκείνη την ώρα. Είθε να φωτίσει και τις δικές μας καρδιές, να τις μαλακώσει και να μας φέρει τη συμπόνια για τον συνάνθρωπο που υποφέρει. Ας προσπαθήσουμε να κοινωνήσουμε τη χαρά, αυτή την Ανάσταση, έστω σε έναν άνθρωπο που ζει μόνος, ας δώσουμε τροφή έστω σε έναν πεινασμένο, ας βοηθήσουμε να δει το ελπιδοφόρο μήνυμα που φέρνει το Άγιο Φως έστω και ένας απογοητευμένος. Καλή Ανάσταση!

  • Digg
  • Del.icio.us
  • StumbleUpon
  • Reddit
  • RSS