Κάκια Ξύδη

Η Κάκια Ξύδη μετά από Ελεύθερη πτώση, 
θα έχει ομαλή προσγείωση στη... Ρόδο!

Ευχαριστώ πολύ τη Λέσχη Ανάγνωσης Onda Blue
και την Αναστασία Κορινθίου

για την τιμή που μου έκαναν να με προσκαλέσουν στην Ρόδο 

για παρουσίαση του βιβλίου μου "Σε ελεύθερη πτώση".

Με αγωνία ετοιμάζομαι να γνωρίσω τους διαδικτυακούς μου φίλους και όχι μόνο!!!!

Απόσπασμα από το βιβλίο "Σε ελεύθερη πτώση".

Καλή μας επιτυχία!!!!

ΤΟ ΡΟΛΟΪ ΤΗΣ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣ

Οι χτύποι του με ακολουθούσαν παντού. Όπου κι αν πήγαινα αναζητούσα τον χαρακτηριστικό ήχο της καμπάνας που σήμαινε κάθε μισή ώρα. Άλλοτε χτυπώντας μια φορά για να δηλώσει τη μισή ώρα και άλλοτε περισσότερες. Το μπέρδεμα ήταν όταν η ώρα ήταν μία. Χτυπούσε μία φορά για τις δώδεκα και μισή. Ξαναχτυπούσε μία φορά για να δείξει ότι ήταν μία. Μισή ώρα αργότερα ακολουθούσε ένας ακόμα χτύπος για να δείξει ότι ήταν μία και μισή… Τότε έπρεπε να πάω μέχρι την πόρτα, να ανοίξω το μικρό παραθυράκι της και να κοιτάξω απέναντι το μεγάλο ρολόι της εκκλησίας και να δω τι ώρα ήταν. Το καμπαναριό, ψηλό, επιβλητικό, διακρινόταν από όλες τις μεριές του χωριού και όχι μόνο. Το ξεχώριζες ακόμα και από τα άλλα χωριά. Οι χτύποι του δεν σταματούσαν ούτε τη νύχτα. Τα σπίτια ήταν παλιά και χωρίς ιδιαίτερη μόνωση, έτσι, όταν χτυπούσε, νόμιζες ότι η καμπάνα ήταν δίπλα στο αυτί σου. Όσοι έμεναν γύρω από την πλατεία το είχαν συνηθίσει και δεν τους ενοχλούσε, σχεδόν δεν το άκουγαν πλέον. Το αστείο ήταν όταν είχαμε επισκέψεις. Όταν κοιμούνταν στο σπίτι μας οι «Αθηναίοι». Δεν έκλειναν μάτι όλη τη νύχτα και πετάγονταν ως απάνω τρομαγμένοι κάθε τόσο. Εμένα ποτέ δεν με ενόχλησε, αντίθετα μου άρεσε να το ακούω. Ίσως να το είχα συνηθίσει γιατί αυτός ο ήχος με συνόδευε σχεδόν από την ημέρα που γεννήθηκα. Όταν εγκατέλειψα το πατρικό μου, εκτός από τη μητέρα μου, μου έλειπε πολύ και ο χτύπος του ρολογιού.

Ήμουν τυχερή όμως. Δίπλα από το διαμέρισμα που έμενα στην Αθήνα κατοικούσε μια θεία μου που είχε έναν ρολόι κούκο. Έτσι με χαρά αντικατέστησα την βαριά καμπάνα του ρολογιού του χωριού μου με τη φωνή του κούκου. Φρόντιζα δε, πάντα να της κάνω την επίσκεψη όταν η ώρα πλησίαζε ακριβώς, για να έχω τη χαρά να βλέπω τα δύο μικρά πορτάκια να ανοίγουν, να βγάζει έξω από το σπιτάκι το κεφάλι του το πουλί και να φωνάζει δυνατά για πολλή ώρα «κούκου, κούκου, κούκου»… Όταν άλλαξα σπίτι, η καλή μου η μανούλα κοιτούσε το ρολόι της εκκλησίας και όταν οι δείχτες κόντευαν στο ακριβώς της ώρας με έπαιρνε τηλέφωνο για να έχω την ευκαιρία να ακούσω την καμπάνα.

Ο ήχος του δεν έφυγε ποτέ από μέσα μου. Εκείνο το ρολόι μετρούσε και μετράει με ακρίβεια τις μέρες μου, τις ώρες, τα δευτερόλεπτα της ζωής μου. Μου θυμίζει συνεχώς τι ονειρεύτηκα, τι κατάφερα, τι προσπέρασα, τι άφησα πίσω μου. Έχει γίνει ένα με την παιδική, την εφηβική, την νεανική και την μετέπειτα ζωή μου. Συνοδεύει μέχρι τώρα τις σκανταλιές μου, τα πρώτα ερωτικά μου σκιρτήματα, την ακρίβεια στα λεγόμενά μου, τη συνέπεια στη δουλειά μου. Είναι εκεί, σταθερό, για να μου θυμίζει τον χρόνο που περνάει, τους ανθρώπους που έφυγαν από τη ζωή μου, τα καινούργια παιδιά που συντροφεύει, τις επιθυμίες που γεννάει για φυγή.

Παρουσίαση Βιβλίου «Σε ελεύθερη πτώση» 

Aπό τη Κάκια Ξύδη 

5 Δεκεμβρίου 2012

Τον Δεκέμβρη του 2010 έκανε τα πρώτα του δειλά βήματα το μυθιστόρημα της Κάκιας Ξύδη «Ταξίδι στην ομίχλη».

Χιλιάδες μάτια το είδαν, το διάβασαν και το αγάπησαν.

Πέρσι τέτοια μέρα, η συγγραφέας γιόρτασε τα «γενέθλιά» του στην Θεσσαλονίκη. Φέτος, θα τα γιορτάσει στην Αθήνα, παρουσιάζοντάς μας και το «αδελφάκι» του το μυθιστόρημα «Σε ελεύθερη πτώση».

Η Κάκια Ξύδη και οι εκδόσεις Οσελότος σας περιμένουν λοιπόν την Τετάρτη 5 Δεκεμβρίου και ώρα 7 το απόγευμα στο Libro Cafebar – Restaurant να σβήσετε παρέα τα κεράκια από την συγγραφική της τούρτα.

Για τα βιβλία θα μιλήσουν οι συγγραφείς: Ευγενία Βουτσινά-Βασιλειάδου και η Μαρίνα Αποστόλου. 

Αποσπάσματα θα διαβάσει η Τζίνα Ντέγκα.

Η εκδήλωση θα έχει εορταστικό χαρακτήρα με τούρτες, δώρα, κληρώσεις, εκπλήξεις και ειδικές τιμές και στα δύο βιβλία αποκλειστικά για εκείνο το βράδυ.

Libro Cafebar – Restaurant

Ασκληπιού 9 – δίπλα από το βιβλιοπωλείο Πολιτεία

Η παραλία της επισκοπής - Φωτό: Δημ. Καραναστάσης

Ο γαλαξίας και η πόρτα του κελιού μας - Φωτό: Δημ. Καραναστάσης

Aπό τότε η Κύθνος έγινε η μεγάλη μου αγάπη. Σε κάθε ευκαιρία πηγαίνω εκεί, απλώνω τα όνειρά μου στους γαλαξίες, μετράω τα αεροπλάνα που φεύγουν κι έρχονται με μεγάλη συχνότητα τους καλοκαιρινούς μήνες και πιο αραιά τον υπόλοιπο χρόνο. Εκεί έμαθα να αποκρυπτογραφώ τα σημάδια των ανέμων που μπλέκονται συνεχώς με τα σπαθωτά χαλκοπράσινα φύλλα των ευκαλύπτων. Έμαθα να περιμένω με τις ώρες την εμφάνιση του Λεωνίδα και της Ταϋγέτης, όπως ονομάσαμε με τον άντρα μου το ζευγάρι των γερακιών που έχουν την φωλιά τους στην εσοχή του πέτρινου μπαλκονιού στο απέναντι ύψωμα και κάθε καλοκαίρι ακολουθώντας πάντα μια κυκλική πορεία, κρώζοντας, εκπαιδεύουν τα νεαρά γεράκια-παιδιά τους. Παρακολουθώ τα περδικόπουλα που το ένα πίσω από το άλλο στοιχισμένα και καμαρωτά κατεβαίνουν στη γούρνα με το νερό που αναβλύζει από το έδαφος και δεν στερεύει καθόλου όλο το καλοκαίρι.

Ο Πολικός αστέρας - Φωτό: Δημ. Καραναστάσης

Όμορφη η ζωή στο κτήμα. Δύσκολη η ζωή στο κτήμα. Αυτές είναι επιλογές του καθενός, τι θέλει να ζήσει και που θέλει να ξοδέψει το χρόνο του. Εκεί έγινα φίλη με την Πούλια που κάθε βράδυ δίνει το σύνθημα στη Μικρή και τη Μεγάλη ‘Αρκτο, στην Κασσιόπη και τον Τοξότη να αρχίσουν να λάμπουν για να προσανατολίσουν τους χαμένους ναυτικούς και να φέξουν τα όνειρα των ανθρώπων που τους τα εμπιστεύονται με ελπίδα. Εκεί ήρθε ο γιός μου και έμεινε όλα τα βράδια ξάγρυπνος ανάσκελα ξαπλωμένος κάτω από την μηχανή του, για να φωτογραφίσει τον πολικό αστέρα με τον κυρίαρχο ρόλο στο ουράνιο στερέωμα και όλα τα άλλα αστέρια μικρά και μεγάλα να υποκλίνονται γύρω από το μεγαλείο της σταθερότητάς του. Εκεί θέλησε ο άντρας μου να ριζώσει, να αποκτήσει καινούργια νησιώτικη πατρίδα, σκυμμένος ώρες σκαλίζοντας και κορφολογώντας το αμπέλι που παράτολμα φύτεψε μαζί με τις βερικοκιές, τις ροδακινιές, τις μανταρινιές και τις λεμονιές, κάτω από τις συνεχείς αντιρρήσεις μου.

 Και το ξένο μέρος, το απρόσιτο, γίνεται σιγά σιγά δικό μου. Ακόμα και όταν δεν είμαι εκεί, με ακολουθεί παντού η ανοιξιάτικη μυρωδιά των ανθισμένων κατακίτρινων σπάρτων και η εικόνα από τις πικροδάφνες που κατηφορίζουν από το βουνό μέχρι τη θάλασσα, ακολουθώντας την φιδογυριστή πορεία των ρυακιών, βάφοντας έτσι όλα τα ρέματα με τα έντονα ροζ και κόκκινα άνθη τους και τα καταπράσινα φύλλα τους. Για να μη μιλήσω για τα θυμάρια, τα δενδρολίβανα και τις θρουμπιές που συναγωνίζονται σε ομορφιά και μυρωδιά το ένα το άλλο. Ούτε για τις κάπαρες με τα διακριτικά λευκά ανθάκια τους, που κρέμονται λες και κάνουν αναρρίχηση, από όλα τα απόκρημνα βράχια.  

Η ΕΛΕΥΘΕΡΗ ΠΤΩΣΗ ΤΑΞΙΔΕΥΕΙ ΣΕ ΛΑΡΙΣΑ ΚΑΙ ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗ