Από το Blogger.
RSS
Container Icon

Ξύπνησαν οι μνήμες του '88




Ξύπνησαν οι μνήμες του ’88.
Χαλκιδική, ο επί της Γης παράδεισος, δικός μας. Τα πεύκα αγκαλιάζονταν αρμονικά με την γαλαζοπράσινη θάλασσα δίνοντας μας τη δροσιά και την ευδαιμονία. Εγώ, ο άντρας της ζωής μου και ο γιος μου, δύο μόλις ετών, στα καλύτερά του – κουβεντούλες, γελάκια, χαρούλες. Ένα όμορφο κουκλόσπιτο, με κουζίνα, ψυγείο, κρεβάτια, τραπέζια και όλα τα κομφόρ με έκανε να αισθάνομαι πριγκίπισσα στο βασίλειό μου. Το τροχόσπιτό μας αραγμένο σε μια πανέμορφη παραλία. Ένα ραδιοφωνάκι ήταν η μόνη μας επικοινωνία με τον έξω κόσμο. Ακούγαμε μουσική και σύντομα δελτία ειδήσεων δυο τρεις φορές την ημέρα.
 «Μόλις φτάσεις εκεί να με πάρεις τηλέφωνο» έλεγε συνέχεια η αδελφή μου. Φορτική όσο δεν παίρνει. Έπρεπε κάθε φορά που ήμουν σε διακοπές να τρέχω στον ΟΤΕ ή σε κάποιον τηλεφωνικό θάλαμο, να περιμένω στην ουρά με δεκάδες τουρίστες για να τηλεφωνήσω για δέκα λεπτά και να πω πως είμαι καλά και να ρωτήσω για όλη την οικογένεια. Σκλαβιά η αγάπη. Σκλαβιά η υποχρέωση να δίνεις κάθε μέρα το «παρών». Μια μέρα θα σπάσω τις αλυσίδες και δεν θα πάρω τηλέφωνο κανέναν, δεν θα δώσω σημεία ζωής, θα εξαφανιστώ.

Οι φλόγες έχουν περικυκλώσει το χωριό. Η Σελλασία βρίσκεται σε μεγάλο κίνδυνο. Πολλά στρέμματα με ελιές έχουν γίνει στάχτη και η καταστροφική μανία της φωτιάς γλείφει τα πρώτα σπίτια του χωριού. Η μάνα μου με τον πατέρα μου τρέχουν να σώσουν ό,τι μπορούν. Η μάνα μου, με τη βοήθεια του Ηλία, έσβησε με το λάστιχο τη φωτιά που ήρθε μέχρι τη βεράντα μας και το διπλανό ακατοίκητο σπίτι. Μέχρι που πέθανε έλεγε το όνομά του και δάκρυζε από ευγνωμοσύνη.
Η πλατεία του χωριού γεμάτη κόσμο σε απόγνωση. Έφτασε ο θείος ο Ξενοφών.
«Μωρή, τι θα κάνουμε; Θα καούμε ζωντανοί» είπε με την τραχιά φωνή του.
«Πήγαινε και κάθισε μέσα στο σπίτι σου με τη Σταυρούλα και δεν θα πάθεις τίποτα» του είπε η μάνα μου κι έτρεξε να σβήσει άλλη μια φωτιά που είχε πιάσει στο διπλανό σπίτι.
Απελπισία. Ο Ξενοφών δεν ήξερε τι να κάνει. «Θα πάω στο Βιβάρι» σκέφτηκε. «Εκεί στο ποτάμι, φωτιά δεν φτάνει». Έτρεξε γρήγορα στο σπίτι και φώναξε στη γυναίκα του:
«Σταυρούλα, φέρε το σακούλι, ένα καρβέλι ψωμί, τα λεφτά, τα βιβλιάρια και πάμε να φύγουμε».
«Κάτσε στ’ αυγά σου, χριστιανέ μου» του είπε εκείνη. «Πού να τρέχουμε; Δεν πρόκειται να φτάσει μέχρι εδώ η φωτιά».
«Να κάνεις εκείνο που σου λέω» της φώναξε με άγριο τόνο που δεν σήκωνε αντίρρηση.
Ζαλώθηκαν το σακούλι κι έφυγαν με τα πόδια. Θα έκοβαν δρόμο από τα χωράφια για να φτάσουν πιο γρήγορα.

15 Αυγούστου 1988
Ομάδες στρατού χτενίζουν την περιοχή. Όλο το χωριό ψάχνει ανάστατο τα δύο γεροντάκια. Η είδηση έπεσε σαν κεραυνός ενώ η φωτιά ακόμη έκαιγε, κι έκανε το έργο όλων ακόμη πιο δύσκολο. «Τους βρήκαμε. Η φωτιά τούς έφτασε στην πλαγιά, πίσω από τον Άι Λια».
Βρήκαν τα κορμιά τους καμένα, πιασμένα χέρι χέρι. Λίγα κόκκαλα σε δύο φέρετρα έγραψαν τον επίλογο της ζωής τους μέσα στο σπίτι τους που έστεκε αγέροχο. 

Όταν άκουσα ότι καίγεται δασική περιοχή στη Σπάρτη το μυαλό μου δεν πήγε στο κακό. Όταν άκουσα ότι δύο γεροντάκια βρήκαν τραγικό θάνατο από τις φλόγες δεν σκέφτηκα καν ότι μπορεί να με αφορά.

17 Αυγούστου 1988
«Πρέπει να πάρω τηλέφωνο στο σπίτι, να πάρω τηλέφωνο την αδελφή μου» σκεφτόμουν.
Όλη νύχτα δεν είχα κλείσει μάτι και μια αδιόρατη ανησυχία δεν με άφηνε να ησυχάσω.

Μια δυνατή κραυγή και ένα παράπονο με έπνιξε. Λέξη δεν βγήκε από τα χείλη μου. Αφήσαμε το τροχόσπιτο σ’ ένα βενζινάδικο και φύγαμε σαν τρελοί από τον υπέροχο τόπο των διακοπών μας. 
Η Τζούλια, η μικρή μου σκυλίτσα, με κοιτούσε στα μάτια όλο τον δρόμο μέχρι να φτάσουμε στη Σπάρτη χωρίς να πιεί ούτε νερό. Ο μικρός γιος μου, αμίλητος κι αυτός, κοιμόταν στο πίσω κάθισμα.
Φτάσαμε βράδυ πια όταν είδαμε από μακριά χιλιάδες μικρά φωτάκια να μας υποδέχονται σε ένα σκηνικό πανέμορφα μακάβριο. Η μυρωδιά της φωτιάς έντονη και τα δάκρια δεν μπορούσαν να σβήσουν τον μεγάλο πόνο.
Η μάνα απαρηγόρητη.
«Γιατί να του πω να πάει σπίτι του;  Γιατί δεν του είπα να πάρει τη γυναίκα του και να έρθει εδώ στην πλατεία, να είμαστε όλοι μαζί; Εγώ φταίω, εγώ…» έλεγε, και οι εικόνες της τελευταίας συνομιλίας την στοίχειωναν μέχρι τον θάνατό της.
Ο πατέρας ψύχραιμος.
«Καλύτερα που δεν ήσαστε εδώ. Ήταν κόλαση. Γλιτώσατε». Πάντα έτσι έδειχνε την αγάπη του.
Η αδελφή μου με τον γαμπρό μου χίλια κομμάτια από την αγωνία των τριών τελευταίων ημερών. Κι εμείς φτάσαμε με μια μέρα καθυστέρηση να μαζέψουμε τα κομμάτια που ποτέ δεν θα έβρισκαν πια τη σωστή τους θέση στο παζλ της ζωής. Οι θείοι μας, Ξενοφών και Σταυρούλα, δεν θα ήταν ποτέ πια ανάμεσά μας. Οι Κυριακές, τα Χριστούγεννα, το Πάσχα, ποτέ δεν θα ήταν ίδια πια.

Πώς να τη σπρώξεις αυτή τη μέρα;
                                                                                                                   Κάκια Ξύδη


  • Digg
  • Del.icio.us
  • StumbleUpon
  • Reddit
  • RSS

Ένα βράδυ κλεμμένο

Απόσπασμα από το "Φυσάει"
αφιερωμένο σε σας με όλη
μου την αγάπη.
                         Κάκια Ξύδη
Κραυγές άναρθρες βγαίνουν από μέσα μου
ο πόνος βουβός, όλος δικός μου

το είναι μου παλεύει για τη δικαίωση.

Αγωνίζομαι να κρατήσω τα προσχήματα.

Ήρθε η ώρα που με τα πινέλα μου

καλούμαι να ζωγραφίσω τον παράδεισό μου
τον κόσμο που εγώ θα επιλέξω για να ζήσω.
Φουρτουνιασμένη θάλασσα η καρδιά μου
τρικυμισμένα κύματα χτυπάνε τις αντοχές μου
το σκαρί όμως γερό, κρατάει ακόμη…



Ένα βράδυ κλεμμένο

 Ένα βράδυ μαζί σου! Μόνο αυτό ήθελα! Ένα βράδυ που θα κοιμόμουν στην αγκαλιά σου, θα ένιωθα τη ζεστασιά του κορμιού σου, θα μου τραβούσες το σεντόνι και θα με ξεσκέπαζες, θα άκουγα το παραμιλητό σου, θα ξυπνούσα από το ροχαλητό σου. Ένα που θα ήταν μόνο δικό μου και δικό σου! Μακριά απ’ όλους και απ’ όλα.
Κι εσύ μου το αρνιόσουν. Ούτε να το ακούσεις δεν ήθελες, όπως τόσα άλλα. Ίσως πίσω από αυτό να κρυβόταν και πάλι ο φόβος. Ο φόβος του επόμενου πρωινού, της επόμενης νύχτας. Ίσως να μην μπορούσες πια να αναμετρηθείς με τη μοναξιά σου γιατί θα είχα εισβάλει μέσα της και θα την είχα βεβηλώσει. Ίσως να με ήθελες για κάτι πολύ συγκεκριμένο, όχι για όλες τις στιγμές. Ίσως ήθελες να εκβιάσεις τις αποφάσεις μου και να μου δώσεις να καταλάβω ότι δεν γίνεται να τα έχω όλα δικά μου. Μικρό κακομαθημένο κορίτσι ήμουν που προτιμούσε τις ελεύθερες πτώσεις με δίχτυ ασφαλείας. Εκείνο το δίχτυ ασφαλείας που εσύ με περιφρόνηση κοιτούσες και ποτέ δεν καταδέχτηκες να χρησιμοποιήσεις. Όμως τώρα θα σου αποκαλύψω κάτι που ποτέ δεν κατάλαβες ή που δεν θέλησες να καταλάβεις.
Θυμάσαι εκείνη τη νύχτα που συναντηθήκαμε στη φωλιά μας; Ήταν μια μέρα πριν την παραμονή του 2000. Όλος ο κόσμος περίμενε με ανυπομονησία τους λαμπρούς εορτασμούς για την άφιξη της νέας χιλιετίας. Από τους ιθαγενείς κατοίκους του μικροσκοπικού νησιωτικού συμπλέγματος των νησιών Κιριμπάτι στον Ειρηνικό, έως την πόλη των Αγγέλων, την Αθήνα, το Σύδνεϋ, το Ρίο ντε Τζανέιρο και το Παρίσι, όπου το θέαμα θα ήταν φαντασμαγορικό.
Εγώ όμως, αδιάφορη για την παγκόσμια φρενίτιδα, ετοιμαζόμουν να ζήσω τη δική μου γιορτή μια μέρα πριν. Οι δυο μας βρεθήκαμε, ξεκομμένοι για μια ακόμη κατάθεση στον κουμπαρά των αναμνήσεων. Ήταν η πρώτη φορά που κρατούσες κάτι για μένα. Μια μικρή κάρτα με ιδιόχειρη αφιέρωση, με την οποία πέρασα μέρες ολόκληρες ψηλαφίζοντας τα γράμματα που εσύ είχες χαράξει επάνω της. Προσπαθούσα με την αφή να τα διαβάσω, με τη μυρωδιά να τα ανακαλύψω, με την ακοή να αφουγκραστώ τον ήχο του μολυβιού πάνω τους.
Ήταν γραμμένη με τα δικά σου χέρια, ευχές πολύτιμες για μένα και στο τέλος ένα «Με αγάπη» και μια κόκκινη καρδούλα δεμένη από μια αόρατη κλωστή που κρεμόταν μέχρι τη δεξιά κάτω γωνία. Κοίταζα και ξανακοίταζα τις δύο αυτές μαγικές λεξούλες που είχαν μαγνητίσει το βλέμμα μου και δεν ήξερα αν έπρεπε να χαρώ ή να το εκλάβω ως μια συνηθισμένη έκφραση. Ήταν βλέπεις εκείνο το ανείπωτο σ’ αγαπώ που με είχε ταλαιπωρήσει. Καιρό πολύ το ονειρευόμουν, το περίμενα, ετοίμαζα τις αισθήσεις και τις αντοχές μου γι’ αυτό, αλλά δεν ερχόταν. Κι αυτές οι δύο λεξούλες εκείνη τη μέρα, την τελευταία νύχτα πριν την πρωτοχρονιά, με μπέρδεψαν ακόμη περισσότερο. Ίσως επειδή ένιωθα ότι σφράγισαν το τέλος μιας εποχής που δεν μπορούσε να συνεχίσει άλλο την πορεία της και σηματοδοτούσαν την εκπλήρωση βαθύτερων επιθυμιών.
Μέριασε η ώρα να περάσουμε, να απλώσουμε την αγάπη μας στα σεντόνια, να μπλέξουμε τις ανάγκες μας, να εξυψώσουμε το εγώ μας και μας άφησε εκεί ξεχασμένους σε μια κοινή κρεβατοκάμαρα μιας παλιάς πολυκατοικίας με φουσκωμένο ξύλινο πάτωμα, ένα παλιό κρεβάτι που έτριζε, ένα μικρό κεράκι που φώτιζε τα λευκά σεντόνια και το τριανταφυλλένιο ολοπόρφυρο του αίματος πάπλωμα που μας κρατούσε ενωμένους κάτω από τη θαλπωρή του.
Και σαν έφτασε η ώρα του αποχωρισμού, εκείνου που πάντα με πονούσε και δεν άντεχα, κομμάτια μικρά έγινα και εξαφανίστηκα από το κρεβάτι του έρωτά μας και δεν θέλησα ούτε καληνύχτα να σου πω. Χαμένη στης νύχτας την οδύνη, έκλεισα τ’ αφτιά μου με τα χέρια, το φευγιό σου να μην ακούσω, μουρμουρίζοντας ακατάληπτες συνεχόμενες συλλαβές. Ευχόμουν να το μετανιώσεις, να γυρίσεις πίσω και να μου πεις ότι εκείνο το βράδυ δεν θέλεις να το περάσεις πουθενά αλλού εκτός από την αγκαλιά μου. Έκανα όνειρα για το πώς θα ένιωθα εκείνη τη στιγμή· την ανατριχίλα στο κορμί, το σφίξιμο στο στομάχι, την αγαλλίαση στην ψυχή, το μειδίαμα του φιλιού της ένωσής μας. Και στην παραζάλη μου, έτσι όπως παρακαλούσα την ώρα να φύγει γρήγορα γιατί δεν την είχα πλέον ανάγκη, δεν άκουσα το χτύπημα στην πόρτα. Νόμιζα του μυαλού τέχνασμα ότι ήταν κι αυτό. Νόμιζα φτιαχτή ευτυχία, ψεύτικη, ήρθε να παίξει με την ανάγκη μου. Νόμιζα ότι η επιθυμία μου είχε φέρει την τρέλα πιο γρήγορα κοντά μου. Το χτύπημα της πόρτας όμως συνεχίστηκε και με ανάγκασε να σηκωθώ. Όλα όσα σκεφτόμουν πριν είχαν γίνει καπνός.
Όταν σε αντίκρισα να στέκεσαι προβληματισμένος στο κατώφλι, ταράχτηκα, λες και δεν ήταν εκείνο που παρακαλούσα να γίνει τόση ώρα! Πήγε το χαμόγελο ν’ ανθίσει στα χείλη μου, αλλά η σοβαρότητα του βλέμματός σου μου έκοψε τη φόρα. Απτόητη, σε πήρα μια τεράστια αγκαλιά και σε έβαλα και πάλι στο σπίτι. Μέσα στη φωλιά της αγάπης μας που δεν είχε ακόμη κρυώσει.
Όμως γιατί το αγκάλιασμά σου δεν είχε την ίδια θέρμη με πριν; Τι είχε συμβεί; Γιατί γύρισες πίσω αν όχι για να περάσεις αυτό το τελευταίο βράδυ πριν τον ερχομό της χιλιετίας  μαζί μου; Γιατί ήσουν εδώ, αν όχι για να κλείσεις του λογαριασμούς που είχες ανοίξει με την αγάπη μου;
Είναι παράξενη η αγάπη. Μας γεμίζει ερωτήματα. Μας κλείνει τα μάτια και δεν μπορούμε να δούμε ούτε πέρα από τη μύτη μας. Μας κάνει χαζά παιδιά χωρίς κρίση και δεν μπορούμε να αντιληφθούμε ούτε τα αυτονόητα. Ξεχείλιζε ο πόθος από παντού, απ’ όλους τους πόρους του κορμιού μας, από κάθε ανάσα που έβγαινε από τα πνευμόνια μας, από κάθε ήχο που άγγιζε την ακοή μας, από κάθε ψίθυρο που έλιωνε κάτω από τα βλέμματά μας. Εμείς όμως τίποτα δεν μπορούσαμε να αναγνωρίσουμε από όλα αυτά. Τυφλοί, περιχαρακωμένοι στα συναισθήματα που δεν μπορούσαμε να διαχειριστούμε, ζητούσαμε αποδείξεις. Φτηνές αποδείξεις χωρίς ουσία.
«Η εξώπορτα της πολυκατοικίας είναι κλειδωμένη» μου είπες, και τα λόγια σου κουδούνισαν παράξενα στ’ αφτιά μου που δεν ήθελαν να συνειδητοποιήσουν τον πραγματικό λόγο της επιστροφής σου. Εγώ είχα βολευτεί ήδη χουχουλιάζοντας κάτω από τη μασχάλη σου ακούγοντας τον χτύπο της καρδιάς σου και ονειρευόμουν ότι εκεί θα έμενα ξάγρυπνη όλη τη νύχτα να ανασαίνω τις ανάσες σου, να ρουφάω τον ύπνο σου, να χορεύω στους ήχους σου.
«Η πόρτα είναι κλειδωμένη, δεν μπορώ να φύγω. Πρέπει να μου ανοίξεις με το κλειδί σου» επανέλαβες πιο καθαρά και επεξηγηματικά.
Τότε κατάλαβα. Δεν είχες γυρίσει για μένα. Δεν ήθελες να περάσουμε αυτό το βράδυ μαζί. Δεν σκόπευες να μου χαρίσεις αυτό που τόσο καιρό σου ζητούσα. Και δίχως να χαλαρώσω το αγκάλιασμα, δίχως να παίξει καθόλου το μάτι από το ψέμα, είπα:
«Μα δεν έχω το κλειδί της εισόδου, το έχω χάσει».
«Και τότε πώς μπήκες;» ρώτησες δύσπιστος.
«Χτύπησα στην κυρία Ερμιόνη που μένει στον πρώτο όροφο και μου άνοιξε» ξεστόμισα με μεγάλη ευκολία τη δικαιολογία μου.
«Μιλάς σοβαρά τώρα;» είπες συνεχίζοντας να με κοιτάς υπό γωνία.
«Ναι, μιλώ πολύ σοβαρά. Λυπάμαι, αλλά δεν έχω το κλειδί της κάτω πόρτας, το έχω χάσει εδώ και μια βδομάδα» είπα ενώ είχα φύγει από την αγκαλιά σου και προσπαθούσα με το βλέμμα να σε σαγηνέψω και πάλι και να σε παρασύρω στον βωμό του έρωτά μας.
Με κοιτούσες ανέκφραστος, μη θέλοντας να πιστέψεις αυτό που σου έλεγα. Ούτε ίχνος χαράς στα μάτια σου, ούτε μια ρυτίδα δεν έσπασε στα χείλη σου.
«Τώρα αναγκαστικά θα μείνεις εδώ μέχρι το πρωί, θα κοιμηθούμε όλη τη νύχτα μαζί. Δεν χαίρεσαι γι’ αυτό;» είπα ζητώντας μια επιβεβαίωση που δεν ερχόταν.
«Πρέπει να πάω σπίτι μου» μου τόνισες βιαστικά.
«Τώρα όμως δεν γίνεται. Θα μείνεις εδώ, θέλεις δεν θέλεις» σου απάντησα κυνικά.
Το πείσμα νίκησε. Ο εγωισμός νίκησε. Σφιχτά τα χείλη χωρίς ζωή. Έκλεισαν όλες οι δίοδοι επικοινωνίας, για την επικράτηση του ισχυρότερου. Μικρή και ασήμαντη φάνταζε πια η αγάπη μας. Ξεχασμένη, πεταμένη στη γωνιά του πατώματος μαζί με τις κάλτσες, τα χαρτομάντιλα και μισό μπουκάλι νερό.
Η νύχτα ήταν εφιαλτική. Δεν είχε καμία σχέση με τα όνειρά μου. Το κινητό σου είχε ξεμείνει από μπαταρία και συνεχώς χτυπούσε προειδοποιητικά. Μαζεμένος στην άκρη του κρεβατιού δεν μπορούσες να δεχτείς ότι έμεινες εκεί παρά τη θέλησή σου. Κι εγώ, ευτυχισμένη που έστω και κάτω από αυτές τις συνθήκες είχα κερδίσει αυτό που μου ανήκε, αυτό που ονειρευόμουν. Μια νύχτα μαζί σου, έστω και κλεμμένη.

(Το διήγημα εμπεριέχεται στο βιβλίο της Κάκιας Ξύδη "Φυσάει" που κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Πνοή)

  • Digg
  • Del.icio.us
  • StumbleUpon
  • Reddit
  • RSS

Οι συγγραφείς της Πνοής διάβασαν και προτείνουν




$

Ζήτησα από τους συγγραφείς της Πνοής να προτείνουν για το καλοκαίρι δύο βιβλία που διάβασαν και ξεχώρισαν. Επίσης ζήτησα, το κείμενο του καθενός να μην ξεπερνάει τις 100 λέξεις. Άλλος υπήρξε λακωνικός, άλλος πληθωρικός, άλλος κατατοπιστικός, άλλος επιγραμματικός. Ο καθένας με τον χαρακτήρα του. Αξίζει να τους διαβάσετε και …τα συμπεράσματα δικά σας.
Κάκια Ξύδη

Η νεαρή συγγραφέας Φρόσω Αποστόλου διάβασε και μας προτείνει:
«“Ψυχή Γραμμένη” του Κώστα Μπέζα, εκδόσεις Πνοή.
Όταν ένα βιβλίο με κερδίζει το καταλαβαίνω στις σελίδες που γυρνούν αβίαστα, στις λέξεις που ρουφάω, στη βοή του κόσμου που δεν ακούω πια γιατί ο συγγραφέας έχει καταφέρει να με ταξιδέψει πολύ μακριά. Αυτό ακριβώς συνέβη και με το έργο του Κώστα Μπέζα. Ο Κώστας μας μιλάει για την αγάπη της γιαγιάς, ένα θέμα το οποίο πρώτη φορά συναντώ σε βιβλίο. Εκείνος ένιωσε την ανάγκη να υμνήσει μια παρουσία που πολλοί από εμάς είχαμε την τύχη να γνωρίσουμε και όπως γράφει και στο εξώφυλλο η αγάπη της κάποιες φορές είναι μεγαλύτερη από της μάνας. Αυτό το βιβλίο δεν θα σας αφήνει να το αφήσετε. Θα θέλετε να διαβάσετε και την τελευταία λέξη, να μάθετε και να μάθετε από τη γιαγιά Μαρία με την απέραντη σοφία της. 
“Ξεγελώντας το θάνατο” του Γιώργου Αθανασιάδη, εκδόσεις Αρμός.
Το βιβλίο αυτό, δεν είναι μόνο μια ιστορία για έναν άνθρωπο που ταλαιπωρήθηκε από τον καρκίνο. Στις σελίδες του θα ταξιδέψετε σε μια άλλη Ελλάδα. Στην Ελλάδα της γειτονιάς, της αλάνας, της διασκέδασης. Θα δείτε ανθρώπους με αξίες που τιμούν τη φιλία, κι ένας από αυτούς είναι φυσικά ο Γιώργος! Θα ταξιδέψετε σε μέρη της χώρας μας και θα δείτε την Αμερική μέσα από τα νεανικά μάτια του. Θα γελάσετε με τα καμώματά του, θα θαυμάσετε τη ζωντάνια και τον αυθορμητισμό του και τέλος… θα νιώσετε την ανάσα σας να χάνεται από αγωνία».

&

Η συγγραφέας Βασιλική Αποστολοπούλου μας προτείνει:
«“Ψυχή Γραμμένη” - Κώστας Μπέζας, εκδόσεις ΠΝΟΗ. Ένα βιβλίο που με συνεπήρε, με άγγιξε βαθιά. Έζησα έντονα κάθε του λέξη και περπάτησα στις θύμησες των παιδικών χρόνων του συγγραφέα. Μια αφήγηση που είναι πραγματική ποίηση δοσμένη σε πεζό αφού ο Κώστας Μπέζας καταθέτει την ψυχή του, την «ψυχή γραμμένη» του, όπως τον αποκαλούσε η γιαγιά του.
“Πουλί θα κάμω τη χαρά” - Μαρία Πρινάρη-Καρκαβατσάκη, εκδόσεις ΠΝΟΗ Κατάθλιψη. Ένας λαβύρινθος τρομακτικός. Η συγγραφέας με μεγάλη δεξιοτεχνία αλλά και ιδιαίτερη ευαισθησία μας οδηγεί στις σκοτεινές διαδρομές της ηρωίδας της και, μέσα από τον αγώνα της να βγει στο φως, μας στέλνει σημαντικά μηνύματα - όπως να αγωνιούμε λιγότερο και να χαιρόμαστε περισσότερο τη ζωή».

&

Ο συγγραφέας - σχεδιαστής μόδας Χρήστος Αναστασόπουλος μας προτείνει ξένη λογοτεχνία.
«Από την αρχή του χρόνου μέχρι σήμερα έχω διαβάσει 40 βιβλία. Τα περισσότερα ήταν υπέροχα, αλλά αν πρέπει να ξεχωρίσω μονάχα δυο θα πρότεινα το “Ανατολικά της Εδέμ” του Τζον Στάινμπεκ, εκδ. Παπαδόπουλος.  Ένα από τα καλύτερα βιβλία που έχω διαβάσει ποτέ! Για τον Στάινμπεκ το μυθιστόρημα αυτό ήταν το μείζον έργο του και είπε γι’ αυτό: «Έχει όλα όσα κατάφερα να μάθω για την τέχνη της συγγραφής, όλη μου τη ζωή. Ό,τι άλλο έχω γράψει ως τώρα, ήταν απλώς μια άσκηση που με προετοίμαζε για το "Ανατολικά της Εδέμ"».
Και “Η μεταμόρφωση” του Φρανς Κάφκα, εκδ. Πατάκη. "Τα βιβλία που έχουμε ανάγκη είναι εκείνα που πέφτουν σαν το τσεκούρι στην παγωμένη θάλασσα της ψυχής μας" έγραφε ο Κάφκα λίγα χρόνια πριν από τη συγγραφή της "Μεταμόρφωσης", ενός έργου που ανήκει χωρίς αμφιβολία ακριβώς σ' αυτή την κατηγορία βιβλίων».


&

Λίγο μεγάλο το κείμενο που μου έστειλε η συγγραφέας Ελένη Αργυροπούλου, αλλά μπαίνω στον πειρασμό να σας το αναρτήσω όλο.
«Έχω διαβάσει πολλά βιβλία και κλήθηκα να προτείνω μερικά… Το τι αρέσει βέβαια στον καθένα είναι υποκειμενικό, και σίγουρα ανάλογα με τη διάθεση και τη φάση στην οποία βρισκόμαστε οι επιλογές μπορεί να διαφοροποιούνται. Επέλεξα ένα που διάβασα τελευταία και με έκανε να γελάσω πάρα πολύ. Συγγραφέας ένας νεοεμφανιζόμενος και πολλά, μα πάρα πολλά υποσχόμενος. Το παιδί του ακούει στο όνομα “Τουρίστες στην ομίχλη” και αυτός είναι ο Βαγγέλης Μαργιωρής. Θαρρείς πως έχεις μπροστά σου ένα βιβλίο μεταφρασμένο από ξένο, φευγάτο συγγραφέα, είναι όμως Έλληνας, κατοικεί στην Αθήνα και η γραφή του χαρίζει απλόχερα γέλιο. Αποκλείεται να πάρει κάποιος το βιβλίο του και να μην περάσει καλά. Ξάπλα στην παραλία, δροσερός καφές και τουρίστες στην ομίχλη. Προσοχή βέβαια να μην καθίσετε πολύ κοντά σε άλλες ξαπλώστρες που ο κόσμος θέλει να ηρεμήσει γιατί με τα γέλια σας θα τους ενοχλήσετε και μπορεί και να σας την πουν! Κατά τα άλλα χαλαρώστε και απολαύστε τις περιπέτειες-δοσμένες με ξεκαρδιστικό τρόπο-μιας παρέας ξένων που τολμούν να ταξιδέψουν στην… παραδεισένια Ελλάδα εν μέσω κρίσης, απεργιών, αλλαγών, ασυνεννοησίας. Μόνο που σκέφτομαι το βιβλίο, γελώ και θέλω να το ξαναδιαβάσω! Και φυσικά το προτείνω γιατί είμαι καλός άνθρωπος και θέλω να μοιραστώ τη χαρά μου να γίνει διπλή και τριπλή! Και ακούω και από άλλους ανθρώπους που τους το έχω ήδη προτείνει τα ίδια! Καλό καλοκαίρι, λοιπόν με Βαγγέλη Μαργιωρή, από τις εκδόσεις ΠΝΟΗ που σέβονται τον αναγνώστη και προσέχουν τα βιβλία από όλες τις απόψεις. Ξέρω πως γίνεται φοβερή δουλειά με επιμέλεια και διόρθωση, εύρεση εξωφύλλων κ.λπ. γιατί γι’ αυτούς το κάθε βιβλίο είναι μοναδικό και θέλει πολλή φροντίδα, πριν βγει στο φως.
Ένα άλλο βιβλίο που θεωρώ πολύ καλό για το καλοκαίρι είναι το “Έγκλημα και Ταλαιπωρία” επίσης από τις εκδόσεις ΠΝΟΗ, γιατί το καλοκαίρι πρέπει να γελάμε, και αυτό που λείπει από τα παιδικά μας χρόνια και τη ζωή μας γενικά, αυτό που ξεχάσαμε να κάνουμε και όμως τόσο μας ομορφαίνει τη ζωή είναι το γέλιο! Ο συγγραφέας του είναι πανέξυπνος γεμάτος αστείες ατάκες και λογοπαίγνια. Η ιστορία που πλάθει είναι άκρως διασκεδαστική καθώς αποδίδεται με τον δικό του μοναδικό, αξεπέραστο χιουμοριστικό τρόπο. Θαρρώ πως τέτοια κείμενα, τέτοια βιβλία λείπουν σήμερα από τις βιβλιοθήκες του κόσμου, νιώθω πως λιγοστεύουν πλέον οι άνθρωποι που σε κάνουν να γελάς και επιζητάς στις παρέες σου για να νιώθεις όμορφα! Γεμίσαμε τοξικούς ανθρώπους που τα βλέπουν όλα πίσω από τα σκοτεινά γυαλιά τους και τα σκονισμένα τους γραφεία και μιλούν τοξικά και μας μεταφέρουν αρνητική ενέργεια και λίγο την εσωτερικεύουμε και τη μεταδίδουμε. Τι όμορφο όμως να γυρίσουμε τον διακόπτη και να αρχίσουμε να συναναστρεφόμαστε μόνο με θετικούς ανθρώπους και τα γραπτά τους! Τι όμορφο να ταξιδεύουμε με εισιτήριο τις λέξεις σε χαρούμενες, ξέγνοιαστες μεριές του κόσμου, να τρυπώνουμε ανάμεσα σε παρέες και ντετέκτιβ, να μαντεύουμε τη συνέχεια, να γελάμε, να γελάμε, να γελάμε…
Κλείστε την πόρτα στον αρνητισμό και ανοίξτε ένα βιβλίο. Αυτό το καλοκαίρι εμπιστευτείτε για σύντροφό σας ένα καλό βιβλίο, Βασίλη Καραναστάση, Βαγγέλη Μαργιωρή και δεν θα μετανιώσετε! Καλές βουτιές στη θάλασσα και τη διασκέδαση».

&

Ο νέος συγγραφέας από τη Σπάρτη Χάρης Βασιλάκος μας προτείνει αστυνομική λογοτεχνία.
«Έχω ιδιαίτερη αδυναμία στα αστυνομικά μυθιστορήματα και το βιβλίο που με συνεπήρε πρόσφατα ήταν αυτό της Ευτυχίας Γιαννάκη, το οποίο φέρει τον τίτλο “Στο πίσω κάθισμα”, εκδ. Ίκαρος. Ευφυές, καλογραμμένο, βγαλμένο από μια αυθεντική εποχή έργων μυστηρίου. Αισθάνεσαι ότι ο κεντρικός ήρωας κι αστυνομικός, Χάρης Κόκκινος, ήρθε για να μείνει! Ανατροπή στην ανατροπή και μια πλοκή που σε καθηλώνει! Το δεύτερο βιβλίο με το οποίο ανέπτυξα ιδιαίτερη σχέση είναι το “Την Κυριακή έχουμε γάμο” του Γιάννη Ξανθούλη, εκδ. Διόπτρα. Δεν το συμπάθησα από την αρχή! Εκτίμησα πολύ τις περιγραφές, αλλά κάτι δεν με ωθούσε να το διαβάσω! Έπεσε δεύτερη φορά στα χέρια μου και τελικά έγινε ένα από τα αγαπημένα μου! Δουλεμένες εικόνες, φοβερή αποτύπωση της προσωπικότητας των ηρώων και βαθύς λόγος με αντίστοιχα νοήματα!»

&

Δείχνοντας καθαρά την προτίμησή του στην ποίηση ο συγγραφέας-ποιητής Αλέξανδρος Δαμουλιάνος μας προτείνει δύο ποιητικές συλλογές:
«“Tα αγάλματα και οι ψυχές”, εκδ. Καστανιώτης 2016, του ποιητή Βαγγέλη Χρόνη γιατί δεν έχω ξαναδιαβάσει πιο θαρραλέα διατύπωση της μεγάλης αλήθειας και ανατέλλοντος ονείρου στον στίχο “Στο κάποτε του μέλλοντος η ανυπαρξία της σκέψης ίσως δεν αμφισβητηθεί”.
Η Ελλάδα ταξιδεύει ολοένα ταξιδεύει”, εκδ. Ιωλκός 2017, ποιητική ανθολογία, σε επιμέλεια και ανθολόγηση Θανάση Θ. Νιάρχου, ένας άριστος οδηγός για τα, απίστευτης άγριας ομορφιάς, τοπία μιας Ελλάδας ποιητικής».

&

Η συγγραφέας ΧρύσαΖανεσή-Αλεξάκη μας λέει:
«Διαβάζοντας αρκετά βιβλία στον ελεύθερο χρόνο μου με συνεπήραν αρκετά μυθιστορήματα παλιών και νέων συγγραφέων. Τον τελευταίο χρόνο ξεχώρισα αρκετά. Δυο όμως αποτυπώθηκαν έντονα στο μυαλό μου και τα προτείνω ανεπιφύλακτα. Είναι το “ΣΟΒΟΦ: Ο κινούμενος ήλιος” - εκδ. Πνοή της Λέττας Βασιλείου και το “Πουλί θα κάνω την χαρά” - εκδ. Πνοή της Μαρίας Πρινάρη Καρκαβατσάκη».

&

Η ποιήτρια Μαρία Ιατρίδη έχει μια ποιητική πρόταση για μας.
«Διάβασα την ποιητική συλλογή της Ευτυχίας Μισύρη με τίτλο: “Ταξίμια” από τις εκδόσεις Πνοή και σας προτείνω να ταξιδέψετε κι εσείς στις σελίδες της. Μιλάει στην ψυχή μας που ξεχνάμε ενίοτε να την ακούσουμε δίνοντας προβάδισμα στο μυαλό μας. Δώστε της μια ευκαιρία λοιπόν να σας μιλήσει κι αυτή. Έχει πολλά να πει κι η Ευτυχία μας δείχνει τον δρόμο...»

&

Ο συγγραφέας Κωνσταντίνος Ιωακειμίδης μας προτείνει δύο βιβλία που διάβασε και του άρεσαν πολύ.
«“Κάτι μου κρύβεις” της Μανίνας Ζουμπουλάκη, εκδ. Παπαδόπουλος.
Ένα βιβλίο νουάρ με πολύ μυστήριο… Μια ιστορία μπερδεμένη που η αγωνία σε κερδίζει από τις πρώτες κιόλας γραμμές και θες να βρεις την άκρη… Ένα πέπλο σε σκεπάζει από άκρη σε άκρη και θες να μάθεις τη συνέχεια… Το νέο βιβλίο της Μανίνας Ζουμπουλάκη διαβάζεται μονορούφι. Κυκλοφόρησε πριν λίγο καιρό και θα κάνει μεγάλη επιτυχία. Ανήκει στην κατηγορία της Αστυνομικής Λογοτεχνίας κι επειδή έχω διαβάσει όλα της τα βιβλία ένα μονάχα μπορώ να πω: “έκανε πάλι τη διαφορά!!!”
“Αντίπαλοι στην αγάπη” της Πένυς Παπαδάκη, εκδ. Ψυχογιός.
Όταν το ξεκίνησα δεν μπορούσα να σταματήσω. Στο βιβλίο αυτό δίνονται μάχες. Άνισοι αγώνες. Γυναίκες που υποτιμούν τους άντρες τους. Γυναίκες που διψούν για εξουσία. Ιστορίες βγαλμένες από την καθημερινότητα. Ήρωες της διπλανής πόρτας. Η έμπειρη πένα της Πένυς Παπαδάκη σε ταξιδεύει σε ένα βιβλίο εντελώς διαφορετικό από αυτά που έχει γράψει μέχρι σήμερα. Το προτείνω ανεπιφύλακτα!»

&

Ο συγγραφέας Άγγελος Καλαμούτσος μας δίνει όλες τις πληροφορίες για τα βιβλία που επέλεξε να μας προτείνει:
Τίτλος βιβλίου: «Όταν σκοτώνουν τα κοτσύφια»
Συγγραφέας: Λη Χάρπερ
Εκδόσεις: BELL
ISBN: 9606204065
Γιατί το επέλεξα: Πρόκειται για ένα βιβλίο που αποτελεί ύμνο στη δύναμη του καλού έναντι του κακού. Οι εικόνες που σου δίνει μέσα από την αφήγηση της μικρής Σκάουτ είναι μοναδικές! Οι φυλετικές διακρίσεις της δεκαετίας του 30 στον Αμερικανικό νότο και ο παραλογισμός του ανθρώπου, είναι το βασικό θέμα του μυθιστορήματος της Χάρπερ η οποία δεν παραλείπει να μεταφέρει εικόνες της καθημερινότητας μιας άλλης εποχής.
Τίτλος βιβλίου: «Ο γλάρος Ιωνάθαν Λίβινγκστον»
Συγγραφέας: Ρίτσαρντ Μπαχ
Εκδόσεις: Διόπτρα
ISBN: 9789603640677
Γιατί το επέλεξα: Κλασικό πλέον το μυθιστόρημα του Μπαχ. Η ιστορία του Ιωνάθαν, ενός γλάρου που αποφάσισε να μην είναι ένας συνηθισμένος γλάρος! Το βιβλίο σφύζει από μηνύματα ζωής και πίστης στη δύναμη του ατόμου. Ένα βιβλίο που ανοίγει το κλουβί της ψυχής του αναγνώστη και διδάσκει τον τρόπο να λες όχι σε ότι σε μειώνει και επιμένει πως δεν θα τα καταφέρεις.
&

Η βραβευμένη συγγραφέας Λίτσα Καποπούλου θέλει να μας προτείνει τα βιβλία των εκδόσεων Πνοή ξεκινώντας την σειρά αναφοράς τους από το τελευταίο βιβλίο που έχει στα χέρια της.
1) «Η γριά βαλίτσα» του Κωνσταντίνου Ιωακειμίδη. Ένα βιβλίο με ευρηματικό τρόπο σκέψης, πανέξυπνες Ιδέες, μεστή συνοχή, άφθονα καλολογικά και καλαίσθητα στοιχεία... δεν έχω ολοκληρώσει την ανάγνωσή του, αλλά με έχει συνεπάρει...
2) «Ψυχή Γραμμένη» του Κώστα Μπέζα. Ένα βιβλίο που ξυπνά μνήμες τρυφερής ηλικίας, νοσταλγία, αγάπη, ίσως και κάποιες τύψεις για άτομα, που μας αντιμετώπισαν σαν δυο φορές παιδιά τους… και που ίσως δεν εισέπραξαν από εμάς το χρόνο και τη σημασία που άξιζαν.
3) «Έγκλημα και ταλαιπωρία» του Βασίλη Καραναστάση. Απόλαυση και χιουμοριστική ανάγνωση, μια πινελιά από ταινίες του Πήτερ Σέλλερ, μια γεύση από Ροζ Πάνθηρα… σε εγρήγορση το αστυνομικό μας δαιμόνιο για όποια πρόβλεψη.
4) «Φυσάει» της Κάκιας Ξύδη. Η συγγραφέας μετουσιώνει τη γραφή της σε αέρα που προφανώς είναι το αγαπημένο της στοιχείο και φυσάει στο μυαλό και την καρδιά μας διώχνοντας τη σκόνη της λήθης και του χρόνου… φέρνοντας στο φως συναισθήματα και καταστάσεις που βιώσαμε... που μόνο στον εαυτό μας εξομολογηθήκαμε... σαν να παρατηρούμε την εικόνα μας στον καθρέφτη του χρόνου... Από τα πιο ενδιαφέροντα ψυχογραφικά αναγνώσματα.

&

Ο νέος συγγραφέας ΒαγγέληςΜαργιωρής μας γράφει:
«Αν πρέπει να ξεχωρίσω δύο από τα βιβλία που μου άρεσαν, θα ήταν σίγουρα το “ΣΟΒΟΦ: Ο κινούμενος ήλιος και το "Η μαμά μου είναι αναπληρώτρια δασκάλα" από τις εκδόσεις Πνοή. Το πρώτο επειδή συνδυάζει υπέροχα τη φαντασία και τη δράση, ενώ ταυτόχρονα δίνει απλόχερα στον αναγνώστη στοιχεία πολιτισμού. Μουσική, χορός, ποίηση όλα συνυπάρχουν αρμονικά μέσα στις σελίδες του Σοβόφ. Οι χαρακτήρες είναι άρτια δουλεμένοι και η ροη της ιστορίας δε κολλάει σε κανένα σημείο. Το δεύτερο βιβλίο το χάρηκα επειδή μπόρεσε, με ένα απλό τρόπο, να αναδείξει ένα θέμα που για τους πολλούς, ίσως και να μην υφίσταται. Η επιλογή της συγγραφέως να παρουσιάσει το πρόβλημα μέσα από τα μάτια ενός παιδιού, προσδίδει χιούμορ σε αρκετά σημεία, ενώ ταυτόχρονα έχει την ικανότητα να στρίβει το μαχαίρι στη πληγή».

&

Η νέα συγγραφέας ΜαίρηΜοσχοπούλου λιτά μας προτείνει τρία βιβλία της Πνοής καθώς την συνεπήραν όπως μου είπε.
«Πάροδος Μουσών 9» της Βασιλικής Αποστολοπούλου, «Τουρίστες στην ομίχλη» του Βαγγέλη Μαργιωρή και «Πουλί θα κάμω τη χαρά» της Μαρίας Πρινάρη-Καρκαβατσάκη.

&

Τρεις ερωτήσεις μας θέτει η συγγραφέας Μελίνα Τούντα που προέρχονται από τα βιβλία της Πνοής που διάβασε και μας προτείνει:
 «“Ους ο Θεός…χωριζέτω” της Χρύσας Ζανεσή–Αλεξάκη.  Ένα  βιβλίο που συνιστώ ανεπιφύλακτα γιατί ενώ η συγγραφέας με την πένα της σε κάνει να δακρύζεις από τα γέλια ταυτόχρονα σε προβληματίζει. Τι συμβαίνει  όταν αντί να βιώνεις την ανεμελιά της εφηβικής ζωής , σου αλλάζουν πορεία και βρίσκεσαι εγκλωβισμένη  στην έγγαμη ζωή;    
“Πουλί θα κάμω τη χαρά” της Μαρίας Πρινάρη-Καρκαβατσάκη.  Ένα αξιόλογο βιβλίο που συγκινεί, προβληματίζει και υμνεί τη δύναμη της θέλησης.  Πώς μπορεί όμως ένας άνθρωπος που βιώνει δύσκολες καταστάσεις για τον ψυχισμό του να καταφέρει να βρει την έξοδο και συνειδητά ν’ απελευθερωθεί; Πώς μπορεί ένας άνθρωπος να ξεπεράσει τις ενοχές του και ν’ αγαπήσει τον εαυτό του; 
“Στα ίχνη των κόκκινων διαμαντιών” του Γιάννη Χόλη.  Ένα ενδιαφέρον  βιβλίο με πλοκή που δημιουργεί προϋποθέσεις για εκτενείς συζητήσεις. Το βιβλίο θίγει τη διαφθορά με σκοπό το εύκολο χρήμα. Άραγε μέχρι που μπορεί να φτάσει ένας άνθρωπος που διακατέχεται από ακόρεστη πλεονεξία;»    


&

Η ποιήτρια Μαριάνα Νικολιδάκη μας προτείνει δύο βιβλία με διαχρονική αξία.
«"Η Μεγάλη Χίμαιρα”, Καραγάτσης Μ., εκδ. ΕΣΤΙΑ. Ένα μεγαλειώδες λυρικό λογοτέχνημα. Διαβάζεται απνευστί και
"Ευτυχώς που δεν γεννήθηκα όμορφη" Καρακάσης Κώστας, εκδ. Ψυχογιός. Ένα συγκινητικό ψυχογράφημα μιας υπαρκτής και εξαίρετης γυναικείας προσωπικότητας, της Αθηνάς Καληβωκά.

&

Η συγγραφέας Μαρία Πρινάρη-Καρκαβατσάκη με σαφή τάση προς το πρωτότυπο αστυνομικό μυθιστόρημα μας προτείνει δύο βιβλία της Πνοής:
«Χωρίς πολλά λόγια, προτείνω το εξαιρετικό βιβλίο του Βασίλη Καραναστάση, “Έγκλημα και ταλαιπωρία”! Είναι ένα βιβλίο, που ξεφεύγει από το κλισέ του αστυνομικού μυθιστορήματος, έχει υπόθεση αστυνομική, έχει γραφή λογοτεχνική και έχει χιούμορ, άφθονο χιούμορ, τι άλλο χρειαζόμαστε για να διαβάσουμε το καλοκαίρι ξεφεύγοντας από τα μίζερα της καθημερινότητας; Το διάβασα, το απόλαυσα, και το προτείνω χωρίς επιφυλάξεις. Δεν ταλαιπωρήθηκα καθόλου και δεν έκανα κανένα απολύτως έγκλημα! Έγκλημα είναι να μην διαβάσει κάποιος αυτό το υπέροχο βιβλίο!
“Στα βελούδινα ίχνη του δολοφόνου”, του Χρήστου Αναστασόπουλου! Δεν είμαι ιδιαίτερα λάτρης των αστυνομικών αλλά τούτο το βιβλίο είναι μεν αστυνομικό, αλλά δεν μοιάζει με κανένα άλλο. Με πρωταγωνίστριες στην ουσία δυο γάτες, έξυπνες, πονηρές και κουτσομπόλες, κάνει τη διαφορά! Η ξεχωριστή γραφή του Χρήστου, η έξυπνη πλοκή, σου προσφέρουν ένα βιβλίο με μια ιστορία ενδιαφέρουσα, που δεν επιτρέπει ούτε λεπτό να μειωθεί το ενδιαφέρον του αναγνώστη! Διαβάστε το, ακολουθήστε τα βελούδινα ίχνη που θα σας οδηγήσουν σε ένα τέλος που δεν μπορείτε να μαντέψετε!»

$

Σας ευχόμαστε ένα καλό καλοκαίρι γεμάτο με πολλές αναγνωστικές απολαύσεις και όχι μόνο!
Κάκια Ξύδη


Υ.Σ. Πληροφορίες για τους συγγραφείς της Πνοής και τα βιβλία τους στο: https://www.ekdoseispnoi.gr/index.php/el/


  • Digg
  • Del.icio.us
  • StumbleUpon
  • Reddit
  • RSS

Εκδόσεις Πνοή - Ένας χρόνος λειτουργίας


 Οι εκδόσεις Πνοή έκλεισαν ένα χρόνο λειτουργίας.

Εκδόσεις Πνοή - Ένας χρόνος λειτουργίας
Κάκια Ξύδη - Δημήτρης Καραναστάσης


Το Σάββατο 8 Απριλίου 2017 οι εκδόσεις Πνοή γιόρτασαν τον ένα χρόνο λειτουργίας τους με την παρουσίαση του βιβλίου του Κωνσταντίνου Ιωακειμίδη «Η γριά βαλίτσα» και ομιλίες από καρδιάς τόσο από τους ιδρυτές της Δημήτρη Καραναστάση και Κάκια Ξύδη όσο και από την συγγραφέα Πένυ Παπαδάκη, την ποιήτρια Δέσποινα Μπλαστροπούλου, τον συγγραφέα Δημήτρη Γεωργά, την συγγραφέα Μαρία Πρινάρη-Καρκαβατσάκη, τον Πρόεδρο της ΕΕΑΕΣ-δικηγόρο Θεοδόση Γεωργίου, τον συγγραφέα Γαβριήλ Αλεξάνδρου και την διαχειρίστρια και δημιουργό της ομάδας ΒΙΒΛΙΟ-ΠΑΡΟΥΣΙΑΣΕΙΣ-ΚΡΙΤΙΚΕΣ Γιούλη Τσακάλου.

Από νωρίς άρχισαν να έρχονται πολύ φίλοι στην αίθουσα του Europe Direct που ευγενώς μας παραχώρησε ο Δήμος Αθηναίων και σύντομα πλημμύρισε από αγάπη, λουλούδια, δώρα, ευχές, αγκαλιές και φιλιά.
Την εκδήλωση άνοιξε η συντονίστρια της βραδιάς Κάκια Ξύδη. Για το βιβλίο του Κωνσταντίνου Ιωακειμίδη μίλησαν με τα καλύτερα λόγια η Τζένη Κουκίδου και η Πένυ Παπαδάκη, που και συνδέονται με δεσμά φιλίας και εκτίμησης με τον συγγραφέα και διάβασε με την εκφραστική της φωνή η ηθοποιός Ελεάνα Σταθοπούλου.


Κάκια Ξύδη, Τζένη Κουκίδου, Ελεάνα Σταθοπούλου, Κωνσταντίνος Ιωακειμίδης, Πένυ Παπαδάκη, Δημήτρης Καραναστάσης

Η Κάκια Ξύδη δίνοντας για άλλη μια το φορά το στίγμα του εκδοτικού οίκου Πνοή μίλησε με νούμερα και στόχους που έχουν επιτευχθεί, λέγοντας:
«Αγαπημένοι μου φίλοι, ομότεχνοι διαφόρων εκδοτικών οίκων, συγγραφείς της Πνοής καλησπέρα σας,
ευχαριστώ πολύ όλους μέσα από την καρδιά μου για την αγάπη σας όχι μόνο για σήμερα που ξεχειλίζει αυτή η αίθουσα, αλλά από την αρχή της συγγραφικής μου ζωής, από την πρώτη στιγμή που ξεκινήσαμε την εκδοτική μας προσπάθεια με την Πνοή ένα χρόνο πριν.
Μέρα που θέλουμε να θυμόμαστε και να γιορτάζουμε.


Η Δέσποινα Μπλαστροπούλου, η Πένυ Παπαδάκη, η Κάκια Ξύδη και ο Δημήτρης Καραναστάσης


Σαν όνειρο μας φαίνεται η πορεία αυτού του χρόνου που πέρασε μιας και έγιναν τόσα πολλά σε τόσο λίγο χρονικό διάστημα. 43 συγγραφείς έχουν υπογράψει και αρκετοί ακόμα βρίσκονται στον δρόμο προς εμάς. 25 βιβλία έχουμε στα χέρια μας + 10 που θα έχουμε μέχρι τον Ιούνιο. Πάνω από 70 παρουσιάσεις σε όλη την Ελλάδα και πάνω από 150 συνεργαζόμενα βιβλιοπωλεία, που σημειωτέον τα περισσότερα τα έχουμε γνωρίσει από κοντά και έχουμε αποκτήσει προσωπικές επαφές.
Έχουμε λάβει μέρος σε όλες τις εκθέσεις βιβλίου που έχουν γίνει σε Αθήνα, Πειραιά και Θεσσαλονίκη.
Και με χαρά σας ανακοινώνω ότι θα κατέβουμε με δικό μας περίπτερο στην 14η Έκθεση Βιβλίου Θεσσαλονίκης 11-14 Μαΐου.
Η Πνοή έχει γίνει αναγνωρίσιμο brand name, έχουν γράψει πολλές εφημερίδες, σάιτ, μπλογκ, περιοδικά έντυπα και ηλεκτρονικά, έχουν μιλήσει για εμάς και τους συγγραφείς μας πολλά ραδιόφωνα ιδιωτικά και δημόσια, δεχόμαστε καθημερινά προτάσεις για συνεντεύξεις στα ραδιόφωνα και την τηλεόραση.
Το σημαντικότερο από όλα όμως είναι ότι έχουμε αποκτήσει αναγνώστες. Αναγνώστες που βλέπουν το σήμα της Πνοής και αγοράζουν το βιβλίο και αυτός είναι και ο μελλοντικός μας στόχος. Γι αυτό συνεχίζουμε να βγάζουμε προσεγμένα βιβλία, με πολύ καλή επιμέλεια και διόρθωση και εφαρμόζουμε δίκαια τιμολογιακή πολιτική. Δεν μας ενδιαφέρει να κάνουμε έναν αναγνώστη να πάρει ένα βιβλίο μας και τέλος, σκοπός μας είναι να τον κερδίσουμε και να αναζητά τα βιβλία μας και να ξέρει ότι όταν θα πάρει ένα βιβλίο με το σήμα της Πνοής θα συναντήσει στις σελίδες του, πέρα από την ιστορία, τον σεβασμό προς αυτόν.
 Σίγουρα δεν τα έχουμε κάνει όλα καλά, αλλά προσπαθούμε πάνω από τις δυνάμεις μας πολλές φορές για να πετύχουμε το αποτέλεσμα που επιδιώκουμε. Έχουμε πολλές ελλείψεις αλλά η αγάπη προς αυτό που κάνουμε και το ειλικρινές ενδιαφέρον προς τους συγγραφείς μας τις έχει καλύψει. Βέβαια πάντα φροντίζουμε να βρίσκουμε λύσεις και να βελτιωνόμαστε.
Δεν τα λες και λίγα όλα αυτά. Φυσικά όπως πολλές φορές έχω πει, όλοι μαζί πρέπει να είμαστε ενωμένοι, να στηρίζουμε ο ένας τον άλλον για να προχωράμε και να έχουμε επιτυχίες.
Εγώ δεν θα σας κουράσω άλλο, θέλω να περάσετε όλοι πολύ όμορφα σήμερα! Σας ευχαριστώ πολύ»

Η συγγραφέας Πένυ Παπαδάκη μιλάει για την Πνοή

Η ποιήτρια Δέσποινα Μπλαστροπούλου με έμμετρο και χιουμοριστικό τρόπο μιλάει για την Πνοή.

Ο συγγραφέας της Πνοής Δημήτρης Γεωργάς μιλάει για το πώς οδηγήθηκε στην Πνοή.


Η συγγραφέας της Πνοής Μαρία Πρινάρη-Καρκαβατσάκη μιλάει για την απόφασή της να εμπιστευτεί την Πνοή.

Η φίλη καρδιάς διαχειρίστρια της ομάδας ΒΙΒΛΙΟ-ΠΑΡΟΥΣΙΑΣΕΙΣ-ΚΡΙΤΙΚΕΣ
Γιούλη Τσακάλου μιλάει για την σχέση της με την Κάκια Ξύδη και την Πνοή.

Ο φίλος μας συγγραφέας Γαβριήλ Αλεξάνδρου μιλάει για το ξεκίνημα της Πνοής.
Με αρκετή δόση χιούμορ μίλησε ο Δημήτρης Καραναστάσης για τον χρόνο που πέρασε λέγοντας:
«Φίλες και φίλοι της Πνοής, αγαπημένοι μου συγγραφείς, καλησπέρα σας. Ευχαριστούμε που αυτή την τόσο σημαντική μέρα βρίσκεστε κοντά μας. Η Κάκια Ξύδη ανέφερε τους αριθμούς που συνοδεύουν την προσπάθεια μας. Αλλά οι αριθμοί δεν λένε πάντα την αλήθεια, ή μάλλον, δεν λένε όλη την αλήθεια, και κυρίως δεν αποκαλύπτουν πώς φτάσαμε ως εδώ.
Πριν από μερικά χρόνια, παρακολούθησα σεμινάριο επιμέλειας με τον Δημήτρη Θάνα. Την πρώτη μέρα, όταν ήρθε η ώρα να συστηθούμε, μια κοπέλα είπε ότι έχει εκδοτικό οίκο και θέλει να γίνει επιμελήτρια. «Λογικό» σκέφτηκα. Όταν ήρθε η σειρά μου, είπα ότι εγώ δεν έχω εκδοτικό, αν και θα το ήθελα πολύ. Όμως μια κινέζικη παροιμία λέει, «πρόσεχε τι εύχεσαι γιατί μπορεί να σου συμβεί». Θα επανέλθω σ’ αυτό.
Όταν τελείωσε η εκπαίδευσή μου ήμουν γεμάτος όρεξη ν’ αρχίσω να δουλεύω. Όμως, είναι γνωστό τοις πάσι ότι οι Έλληνες είναι οι καλύτεροι συγγραφείς του γαλαξία και φυσικά τα κείμενά τους δεν χρειάζονται επιμέλεια. Από αυτό συνάγεται ότι οι επιμελητές είναι απατεώνες ή, στην καλύτερη περίπτωση, ενοχλητικοί που θέλουν να παρέμβουν στα κείμενά τους. Υπήρχαν βέβαια και αυτοί που καταλάβαιναν ότι το βιβλίο τους ήθελε δουλειά, αλλά μπροστά σε μια φθηνή έκδοση, χωρίς επιμέλεια φυσικά, ο βάτραχος τούς φαινόταν πρίγκιπας.
Επακόλουθο της συγγραφικής δεινότητας των Ελλήνων και της οικονομικής κρίσης, ήταν ότι οι δουλειές που έπαιρνα δεν έρχονταν με σταθερό ρυθμό και ειδικά τον τελευταίο χρόνο ήταν ελάχιστες.
Έτσι, τον Οκτώβριο του 15, αν δεν κάνω λάθος, η μητέρα μου, Κάκια Ξύδη, μπήκε στο σπίτι και μας είπε με φυσικότητα «θα ανοίξουμε εκδοτικό οίκο». Η ιδέα αυτή κυκλοφορούσε για πολλά χρόνια, στο σπίτι μας, αλλά πάντα καταλήγαμε στο ότι δεν έχουμε τις γνώσεις για να το κάνουμε. Όμως κάτι είχε αλλάξει. Σκεφτήκαμε λοιπόν τι είχαμε στα χέρια μας. Από τη μία, μια συγγραφέα, γκουρού των παρουσιάσεων και των δημοσίων σχέσεων κι από την άλλη έναν επιμελητή που πλέον είχε την απαραίτητη εμπειρία. Αυτό σημαίνει, καλή προώθηση και γλωσσική ποιότητα. Τους επόμενους έξι μήνες δουλέψαμε σκληρά, μάθαμε όσα δεν ξέραμε, βρήκαμε τους κατάλληλους συνεργάτες, και τα υπόλοιπα  είναι ιστορία.
Ο συγγραφικός κόσμος και το αναγνωστικό κοινό αγκάλιασαν από νωρίς αυτή την προσπάθεια, αναγνωρίζοντας τη γλωσσική και αισθητική ποιότητα των βιβλίων μας. Οπότε, ήρθε η στιγμή να εξηγήσω με ποιον τρόπο μπορεί να επιτύχει κανείς τέτοια αποτελέσματα και τι σημαίνει να έχει κανείς εκδοτικό οίκο.
Σε όλα τα βιβλία γίνεται επιμέλεια και διόρθωση από δύο διαφορετικά άτομα και το βιβλίο περνιέται από 4 έως 7 φορές αναλόγως με τη δυσκολία. Αυτή η διαδικασία μπορεί να διαρκέσει ακόμα και έναν μήνα.
Όσον αφορά στα εξώφυλλα, δεν σταματάμε την έρευνα, σε συνεργασία με τους γραφίστες μας, μέχρι να επιτύχουμε το επιθυμητό αισθητικό αποτέλεσμα. Και αν δεν μας αρέσει κανένα δείγμα από αυτά που μας στέλνουν οι γραφίστες, παίρνουμε την κατάσταση στα χέρια μας και αναζητάμε ανάμεσα σε χιλιάδες εικόνες αυτή που μας ικανοποιεί, και στο τέλος τη βρίσκουμε.



Αλλά δεν είναι μόνο αυτά.
Δουλεύεις από το πρωί μέχρι το βράδυ κάθε μέρα. Τα Σαββατοκύριακα δεν μπορείς να ξεκουραστείς γιατί έχεις παρουσιάσεις. Η λέξη «αργία» σταδιακά γίνεται αφηρημένη έννοια, αφού η δουλειά δεν σταματάει ούτε τότε. Πέρυσι για παράδειγμα, Κυριακή του Πάσχα, ενώ οι άλλοι διασκέδαζαν, εμείς ψάχναμε εξώφυλλο για το βιβλίο της Ειρήνης Φραγκάκη, Λευκά Όνειρα, γιατί δεν μας ικανοποιούσε καμία πρόταση. Ύστερα από τρεις μέρες, το εξώφυλλο βρέθηκε.
Βέβαια μπορεί να πει κανείς ότι στις συχνές περιοδείες μας κάνουμε διακοπές. Οι περιοδείες είναι ένας αποτελεσματικός τρόπος για να προωθήσουμε τα βιβλία μας, να κάνουμε σημαντικές γνωριμίες, να συσφίξουμε τις σχέσεις μας με τα βιβλιοπωλεία και φυσικά να βρισκόμαστε κοντά στον συγγραφέα. Άλλωστε, μ’ αυτόν τον τρόπο καταφέραμε να φτιάξουμε το δίκτυό μας, πηγαίνοντας από πόλη σε πόλη κι από βιβλιοπωλείο σε βιβλιοπωλείο.  Αλλά μόνο διακοπές δεν είναι...
Η μητέρα μου συνηθίζει να βγάζει φωτογραφία τα βιβλία που παρουσιάζουμε κατά καιρούς με φόντο το κάστρο του Πλαταμώνα και να την ανεβάζει στο fb. Κάποιοι λοιπόν σχολιάζουν από κάτω «τι ωραία, να είχα την ανεμελιά σας, ο ανοιχτός δρόμος, ο αέρας στα μαλλιά σας και άλλα παρόμοια. Η λέξη «ανεμελιά» είναι η λιγότερο κατάλληλη για να περιγράψει αυτό που βιώνουμε στις περιοδείες, ο δρόμος δεν είναι ανοιχτός, έχει κίνηση και διόδια, συνήθως ταξιδεύουμε με τα παράθυρα κλειστά, και κυρίως, δεν είμαστε Χαρλεάδες στο Τέξας ούτε ροκ μπάντα. 
Σε κάθε περιοδεία γίνονται από 4 έως 8 παρουσιάσεις και 10 με 15 επισκέψεις σε βιβλιοπωλεία. Πολλές φορές χρειάζεται να διανύσουμε πάνω από 700 χιλιόμετρα σε μία μέρα ή να γυρίσουμε στην Αθήνα αυθημερόν, Κυριακή, μετά την τελευταία παρουσίαση, ξεκινώντας στις 9.30 και φτάνοντας στις 3 τα ξημερώματα. Η οργάνωση αυτών των «διακοπών» διαρκεί έναν μήνα, και γυρίζοντας, οι δουλειές που αφήσαμε πίσω, μας περιμένουν στη γωνία, με αποτέλεσμα να δουλεύουμε ακόμη περισσότερο για να μπούμε ξανά σε σειρά.
Τώρα, θα μου πείτε, «και γιατί συνεχίζετε να το κάνετε αφού είναι τόσο δύσκολο;»
Πρώτον, γιατί ως γνωστόν, είναι πιο εύκολο να μπλέξεις κάπου παρά να ξεμπλέξεις και δεύτερον, γιατί είναι μια υπέροχη δουλειά παρά τις δυσκολίες που έχει.
Στο επάγγελμα αυτό δεν υπάρχει ρουτίνα, αφού κάθε βιβλίο είναι ξεχωριστό, όπως και οι προκλήσεις που το συνοδεύουν. Έχουμε επίσης τη χαρά να συνεργαζόμαστε με εξαιρετικά ταλαντούχους και ποιοτικούς ανθρώπους, τους συγγραφείς μας. Αλλά το καλύτερο το άφησα για το τέλος: η αίσθηση που έχουμε όταν παίρνουμε ένα νέο βιβλίο στα χέρια μας.
Τα βιβλία είναι ιδέες μετουσιωμένες σε ύλη και η διαδικασία παραγωγής τους είναι μαγική. Τη μια μέρα είναι ένα αρχείο στον υπολογιστή και τα εξώφυλλά τους μια εικόνα ανάμεσα σε εκατομμύρια που περιμένουν να βρουν τον δρόμο προς την έκδοση, και σε μια βδομάδα γίνονται βιβλία που αντικατοπτρίζουν τον κόπο και το μεράκι που βάλαμε για να φτιαχτούν. Το τελικό αποτέλεσμα μοιάζει πολύ με τον δημιουργό του και ως έναν βαθμό είναι αδιαχώριστο από αυτόν, τόσο τον συγγραφέα, όσο και αυτόν που φρόντισε ώστε να πάρει την τελική του μορφή.

Έναν χρόνο μετά, πολλοί θα πουν ότι έχουμε καταφέρει πολλά. Εγώ θα πω ότι έχουμε καταφέρει πολλά και τίποτα μαζί. Ο στόχος μας ήταν από την αρχή να προσφέρουμε ποιοτικά βιβλία σε συγγραφείς που σέβονται τον εαυτό τους και το έργο τους και σε αναγνώστες με οξυμένο κριτήριο που μπορούν να αναγνωρίσουν τη διαφορά ανάμεσα σε ένα δουλεμένο, γλωσσικά και αισθητικά, βιβλίο, και σε ένα αδούλευτο. Και το καταφέραμε. Αλλά αυτό για μας είναι μόνο η αρχή. Έχουμε πολύ δρόμο μπροστά μας μέχρι να φτάσουμε στο επίπεδο που θέλουμε και δεν θα σταματήσουμε μέχρι να το πετύχουμε διατηρώντας παράλληλα την ανθρωποκεντρική προσέγγιση του οίκου μας.
Ευχαριστώ από καρδιάς όσους μας στήριξαν στα εύκολα και στα δύσκολα. Τίποτα απ’ όλα αυτά δεν θα ήταν εφικτό χωρίς την αγάπη τους. Ευχαριστώ τους συγγραφείς μας που εμπιστεύτηκαν το έργο τους σ’ έναν νέο εκδοτικό οίκο και τους διαβεβαιώ ότι κάναμε ό,τι περνούσε από το χέρι μας και κάτι παραπάνω για δικαιώσουμε την επιλογή τους.
Ξέρω ότι σήμερα βρίσκεστε κοντά μας για δύο λόγους:  γιατί αγαπάτε την Πνοή και γιατί μάθατε ότι θα υπάρχει μπουφές. Οπότε, θα συντομεύω. Κλείνω λέγοντας ότι ελπίζω πως αυτή η χρονιά θα είναι απλώς ο πρόλογος σ’ αυτά που θα ακολουθήσουν. Μείνετε συντονισμένοι. Ευχαριστώ»

Άλλη μια αιτία για εορτασμό, η δεύτερη επανέκδοση του βιβλίου της
Μαρίας Πρινάρη-Καρκαβατσάκη "Πουλί θα κάμω τη χαρά" 

Ευχαριστούμε πολύ:
Tους συγγραφείς: Πένυ Παπαδάκη, Μαρία Χανιώτου, Εβίτα Καφούρου, Εύη Ρούτουλα, Άνα Ζάχαρη, Θεώνη Μπριλή, Μαίρη Μοσχοπούλου, Γιώργο Τζιτζικάκη, Βιολέτα Κουμπή, Γιάννη Αποστολόπουλο, Λίτσα Καποπούλου, Ελένη Κουράτου, Χριστίνα Ιακωβίδου-Μυτιληναίου, Δέσποινα Μπλαστροπούλου, Ηρακλή Παπαδάκη, Γαβριήλ Αλεξάνδρου, Μαίρη Παναγιώτου, Κωνσταντίνα Πέτσα, Μαρία Καβούρη για τα καλά τους λόγια και για την στήριξή τους ο καθένας με τον τρόπο του όλη αυτή τη χρονιά που πέρασε.

Με την αγαπημένη μου Δέσποινα Μπλαστροπούλου

Με την υποστηρίκτρια και αναγνώστρια της Πνοής Χρυσούλα Ζαφειράκη, την κόρη της Κωνσταντίνα
και την αδελφή μου Βίκυ Λογοθέτη παίρνω το δώρο μου το όμορφο γλαστράκι.

Πανέμορφη ορχιδέα μου χάρισε η γλυκύτατη φίλη Δώρα Αγγελάκη
Tους συγγραφείς της Πνοής που έδωσαν και δίνουν πάντα δυναμικά το «παρόν» σε κάθε μας παρουσίαση:
Ειρήνη Τριμπέρη (ποιητική συλλογή "Τα Εξάρχεια που δεν έζησα), Μαρία Ιατρίδη (ποιητική συλλογή "Χαράζοντας τα σύννεφα"), Κώστα Μπέζα (διήγημα "Ψυχή Γραμμένη), Λέττα Βασιλείου (μυθιστόρημα φαντασίας "ΣΟΒΟΦ"), Ιωάννα Σκλαβενίτη (ποιητική συλλογή "Φεγγάρια Ηδονής"), Μαρία Πρινάρη-Καρκαβατσάκη (μυθιστόρημα "Πουλί θα κάμω τη χαρά"), Ευτυχία Μισύρη (ποιητική συλλογή "Ταξίμια"), Μελίνα Τούντα (αληθινή ιστορία "Η αγάπη δεν πονάει"), Αλέξανδρο Δαμουλιάνο (παραμύθι "Τα επτά βασίλεια της ελευθερίας"). Χρήστο Αναστασόπουλο (μυθιστόρημα "Στα βελούδινα ίχνη του δολοφόνου"), Κατερίνα Ραμανδάνη (μυθιστόρημα "Βασιλιάς ή Σκύλος"), Βασιλική Αποστολοπούλου, Δημήτρη Γεωργά, Βαγγέλη Μαργιωρή, Νάντια Παπαθανασοπούλου, Αντώνη Καρά,  Σωτήρη Μπουγιούκα, Άννα-Μαρία Φιλιππούση, Δήμητρα Παναρίτη,

Η Κάκια Ξύδη με τον Κωνσταντίνο Ιωακειμίδη
Βαγγέλης Μαριωρής - Κωνσταντίνος Ιωακειμίδης

Πόπη Ξοφάκη, Λέττα Βασιλείου, Χρήστος Αναστασόπουλος

Λίτσα Καποπούλου - Κωνσταντίνος Ιωακειμίδης

Ο Δημήτρη Καραναστάσης με την Ειρήνη Τριμπέρη

Ο Κωνσταντίνος Ιωακειμίδης με την Μαρία Πρινάρη-Καρκαβατσάκη

Ο Γαβριήλ Αλεξάνδρου με τον Κωνσταντίνο Ιωακειμίδη

Η Λέττα Βασιλείου με τον Κωνσταντίνο Ιωακειμίδη

Η Μελίνα Τούντα με τον Κωνσταντίνο Ιωακειμίδη

Η Κάκια Ξύδη με την αδελφή της Βίκυ Λογοθέτη

Η Κάκια Ξύδη με την Ιωάννα Σκλαβενίτη


Η Κάκια Ξύδη με την Νάντια Παπαθανασοπούλου

Η Βασιλική Αποστολοπούλου με τον Κωνσταντίνο Ιωακειμίδη

Ο Αντώνης Καράς με τον Κωνσταντίνο Ιωακειμίδη

Η Δήμητρα Παναρίτη με τον Κωνσταντίνο Ιωακειμίδη

Η Κατερίνα Ραμανδάνη με τον Κωνσταντίνο Ιωακειμίδη

Η Ευτυχία Μισύρη με τον Κωνσταντίνο Ιωακειμίδη

Η Άννα-Μαρία Φιλιππούση με τον Κωνσταντίνο Ιωακειμίδη
Κωνσταντίνος Ιωακειμίδης - Μαρία Χανιώτου


Tην Βlogger, δημιουργό και διαχειρίστρια της ομάδας ΒΙΒΙΛΙΟ-ΠΑΡΟΥΣΙΑΣΕΙΣ-ΚΡΙΤΙΚΕΣ Γιούλη Τσακάλου, την Blogger-δημιουργό και διαχειρίστρια της ομάδας ΒΙΒΛΙΟ ΤΗΣ ΠΑΡΕΑΣ Εύα Νάτση και την Blogger και δημιουργό του σάιτ WORKING MOMS Έφη Αργυροπούλου, για την συνεχή στήριξή τους και την αγάπη τους στα βιβλία και τους συγγραφείς μας.
Η Κάκια Ξύδη με την Μαίρη Παναγιώτου και την Τερέζα Σιναρέλι θαυμάζουν
τις δημιουργίες πυρογραφίας της εικαστικού Φλώρας Ματτε.
Την εικαστικό-φίλη καρδιάς Φλώρα Ματτέ για τις υπέροχες δημιουργίες με πυρογραφία που φτιάχνει για μας και γιατί είναι ένας από τους λίγους που έχουν αγοράσει όλα τα βιβλία της Πνοής, τα έχουν διαβάσει και έχουν γράψει κριτικές.

Tο μεγαλύτερο κοινωνικό δίκτυο για το βιβλίο και τον Αναγνώστη το BOOKIA, την Πόπη Ξοφάκη και τον Παναγιώτη Σιδηρόπουλο.
Δημήτρης Καραναστάσης, Κάκια Ξύδη, Παναγιώτης Σιδηρόπουλος, Κωνσταντίνος Ιωακειμίδης, Πόπη Ξοφάκη

Η Μαρίνα Ζούγρη υπεύθυνη του μπουφέ και ο συγγραφέας Γιάννης Αποστολόπουλος
Τον συγγραφέα Γιάννη Αποστολόπουλο για τις φωτογραφίες, τα βίντεο και τα ρεπορτάζ που δημοσιεύει στο cultureagenta.




Η βραδιά έκλεισε με πλούσιο μπουφέ, κρασί, τούρτα και πολλά βιβλία!



Πλήρες ρεπορτάζ και ηχητικό ντοκουμέντο θα ακούσετε εδώ από το BOOKIA
http://www.bookia.gr/index.php?action=Blog&post=9b129bb3-e2be-4928-841e-e941909bd223



Περισσότερες φωτογραφίες από το BOOKIA:
https://www.facebook.com/pg/bookia.gr/photos/?tab=album&album_id=1374780135918124









  • Digg
  • Del.icio.us
  • StumbleUpon
  • Reddit
  • RSS